บทที่ 229 ราชาแห่งตะวันตก!

บทที่ 229 ราชาแห่งตะวันตก!

ในห้องส่วนตัว ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังถอดชุดคลุมยาวที่แปดเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เขายื่นอยู่ตรงหน้ากระจก แล้วมองเรือนร่างของตัวเอง......เปลือกนอกที่ดูแก่ สามารถเห็นถึงกระดูกที่อยู่ชั้นใต้ผิวหนังด้วยความชัดเจนว่าเป็นรูปทรงยังไง......ยากที่จะคาดเดา ร่างกายที่มีลมเลือดอ่อนแอแบบนี้ ตอนที่เมื่อกี้ กลับสามารถแสดงพลังอันน่ากลัวออกมาได้ถึงขนาดนี้

ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังอุทานด้วยเสียงเบา เขาก้มหน้าลงมองมือขวาของตัวเอง นัยน์ตาเปล่งประกายความซับซ้อนออกมา......เขารู้ดี......แค่เพียงพลังของหมัดเดียว......แขนขวาของตัวเอง ชกกลางโดยฝ่าอากาศอย่างไร้เรี่ยวแรง นั่นเป็นอาการของกระดูกแตกย่อย!

"ตระกูลหลี......มีเอ๋อตงเฉิน......" ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังพึมพำ สีหน้าอันลุ่มลึกเคล้าด้วยความเย็นชา ครั้งนี้ เขาประมาทเกินไป......เขานึกไม่ถึง ความสามารถของเฉินเป่ย กลับแข็งแกร่งขนาดนั้น! แกร่งจนทำให้คนโกรธจนผมชี้ ทำให้ภายในใจของเขารู้สึกสั่นไหวอย่างรุนแรง!

ตามความสามารถของท่านผู้อาวุโสตระกูลหวัง สามารถกวาดร้างทั้งหู้ไห่ก็ไม่ใช่ปัญหา และก็เพราะว่าการคงอยู่ของเขา ทำให้คนในตระกูลหวังมากมายที่เป็นคู่แข่งรู้สึกถมึงทึง และไม่กล้าจู่โจมไปเรื่อยเปื่อย

ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังเป็นมีดแหลมเล่มหนึ่งของตระกูลหวัง......และเป็นไพ่ที่แข็งแกร่งใบหน้าที่ทำให้ศัตรูต้องสะทกสะท้าน!

และตอนนี้ ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังพุ่งหน้าไปยังบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป กลับพ่ายแพ้ แล้วก็หนีกลับมาด้วยความกระวนกระวาย......นี่หมายความว่าอะไร? หากสำหรับคู่แข่งเหล่านั้นที่ต้องล้มตระกูลหวังและแทนที่ตระกูลหวังแล้ว ความอัศจรรย์ที่อาบเลือดที่ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังสร้างขึ้น จะถูกลืมเลือนไป!

มือขวาของท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังสั่นเทาเล็กน้อย และรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ ในสี่ตระกูลทองของหู้ไห่ ตระกูลหวังอ่อนแอที่สุด และมีความเป็นไปได้ที่จะถูกตระกูลที่ยิ่งใหญ่อื่นๆ แทนที่!

แต่เฉินเป่ยและตระกูลหลีไม่สามารถเก็บไว้ได้ ต้องกำจัดให้สิ้นซาก......เรื่องนี้หากป่าวประกาศออกไป นี่เป็นความอับอายตระกูลหวัง! หากไม่สามารถสำเร็จภารกิจของตระกูลหลีเยี่ยนจิง ตระกูลก็ยากที่จะหลบเลี่ยง

น้ำที่เย็นเฉียบกระทบลงบนใบหน้าของท่านผู้อาวุโสตระกูลหวัง ทำให้เขาสงบสติลง จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกระตุกมุมปากเผยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ออกมา แล้วควักมือถือออกมา จากนั้นก็โทรหาสายๆ หนึ่ง

ทางฝั่งสาย มีเสียงเสียงหนึ่งส่งมา เป็นเสียงที่เลือดเย็นและน่าเกรงขามอย่างมาก "หาฉันมีเรื่องอะไร? "

ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังพูดด้วยความเคารพ "ราชา พวกเราเจอกับปัญหาที่ยากจะจัดการครับ"

ทางฝั่งสาย ก็นิ่งสงบไปสักพัก แล้วเสียงเลือดเย็นน่าเกรงขามนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง "รู้แล้ว ตอนนี้ฉันกำลังไปหู้ไห่ ถือว่าเป็นการคืนหนี้บุญคุณที่ติดค้างคุณไว้"

"ขอบคุณราชา" ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังวางสาย ทันใดนั้นก็รู้สึกโล่งอก แล้วก็เผยยิ้มอันแปลกพิลึกและนิ่งเฉยออกมา

เหมือนมีการออกแรงของราชาท่านนี้ ทุกอย่างก็จะจบสิ้นลง

ต่อให้เฉินเป่ยจะแกร่งแค่ไหน แล้วจะแกร่งไปกว่าราชาท่านนี้หรอ?

ทั้งตระกูลหวัง มีแค่ท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังที่รู้ว่าคนที่อยู่ในสาย ราชาท่านนั้นมีฐานะเป็นอะไร

เขา......ไม่อยู่หัวเซี่ย เขาอาศัยอยู่ในทิศตะวันตก!

เขาเป็นผู้ที่มีอำนาจและอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่.......และในมือครองอำนาจที่ใหญ่ยิ่ง เป็นผู้นำของนักฆ่าจำนวนนับไม่ถ้วน! และเป็นความโชคดีของท่านผู้อาวุโสตระกูลหวังในตอนนั้น ตอนเขาเจอกับความอันตรายถึงชีวิตที่หัวเซี่ย จึงได้ออกแรงช่วยเหลือ.......วันนี้ราชาท่านนั้นกลับไปถึงโลกชั่วร้ายทิศตะวันตก......และได้บริการเทพองค์หนึ่ง

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าบุญคุณที่ช่วยเหลือชีวิตของท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวัง ราชาท่านนั้นไม่มีทางออกแรงช่วยเหลือแน่นอน......ต่อให้จะล้ำค่าเพียงใด ก็จะไม่มีทางให้เขาเสียสละชีวิตเพื่อคนอื่น

เขาแค่ต้องการมีประสิทธิผลต่อเทพท่านนั้นในโลกชั่วร้ายทิศตะวันตก

ท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวังถอนหายใจออกมาหนึ่งคำ เรือนร่างเหมือนถูกละทิ้งภาระที่หนักหน่วง และตอนนี้รู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก

เขารู้ดีในความสามารถของราชาท่านนั้น......ตามข่าวลือราชาท่านนั้น เคยต่อสู้กับราชาหลงในตำนานก็ไม่ตาย ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาก็มีชื่อเสียงที่โด่งดัง

ความสามารถของเขา ทำให้เพียงพอต่อการมองหู้ไห่ด้วยความเย่อหยิ่ง ให้เขาไปจัดการเฉินเป่ย ไม่ใช่ว่าง่ายดายเหมือนบีบมดตายไปหนึ่งตัว?

"ตระกูลหลี ครั้งนี้ต้องตาย! "

ท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวังพึมพำ สีหน้าเคล้าด้วยความเย็นชาและลุ่มลึก

ท่านผู้อาวุโสแห่งตระกูลหวังกระตุกมุมปากแล้วเผยยิ้มที่ขี้เล่นออกมา เขาเฝ้ารอคอย......ถึงเวลาเฉินเป่ยอยู่ต่อหน้าราชาท่านนั้น ท่าทางที่คุกเข่าขอร้องนั้นเป็นไง

.......

และในตอนนี้ หลีชิงเยียนที่ยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ กำลังชี้แจงมอบหมายงานที่จะสร้างสิ่งที่เสียหายขึ้นมาใหม่

ห้องโถงใหญ่ถูกทำลายอย่างเลอะเทอะ หลีชิงเยียนเชิญบริษัทตกแต่งมาแปลงโฉมใหม่

และซามูไรในครั้งนี้ เฉินเป่ยไม่รู้ว่าไปหาเก้าอี้นอนมาจากไหน เขานอนอยู่บนนั้นด้วยความสบาย ในปากยังคีบบุหรี่ไว้ และเขาก็พ่นควันออกกลางอากาศไปด้วย และก็มองพนักงานก่อสร้างและพนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปที่กำลังยุ่งวุ่นวาย ทำให้เห็นเขากำลังดื่มด่ำอย่างมาก

พนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมากมายมองเขาด้วยสายตาที่เกลียดชังและโมโห ความเคารพนับถือตอนก่อนหน้านี้ก็หายไปทันที.....เพราะว่าเฉินเป่ยไม่รู้จักอายเกินไป......ไม่แตกต่างอะไรจากอันธพาลเลย!

เขาบ้าคลั่งเกินไป ในมุมมองของพวกเขา เขาแทบเป็นขี้หนูที่ทำให้โจ๊กทั้งหม้อต้องเสียของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป!

เฉินเป่ยหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย แล้วกำลังมีความสุขกับการอาบแดดที่สอดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง และสัมผัสได้ถึงสายตาอันเลือดเย็นที่แทบจะฆ่าคนได้ มุมปากจึงกระตุกรอยยิ้ม ความลุ่มลึก และความขี้เล่นออกมา

"ทำให้คนโมโหเกินไปแล้ว เขานึกว่าเขาเป็นใคร! "

"แม้แต่ท่านประธานหลียังต้องยืนสั่งงาน ไอ้หมอนี่กลับดี กำลังอาบแดด สูบหรี่และนอนหลับแบบนี้! "

"แม่งเอ้ย เป็นพนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปเหมือนกันแท้ๆ พวกเราทำไมถึงไม่มีสวัสดิการแบบนี้บ้าง รู้แบบนี้ฉันคงไปสู้กับไอ้ผู้เฒ่านั้นตั้งนานแล้ว! "

"นี่ก็คือข้อดีของลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิงใช่ไหม แม้แต่ท่านประธานหลีก็ยังไม่อยากสนใจเขา"

พนักงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปแต่ละคนต่างก็แอบซุบซิบกัน ทำให้รู้สึกโมโหอย่างมาก

และคนพวกนี้ไม่รู้ ทุกคำพูดที่พวกเขาพูด ก็ส่งเข้าไปในหูของเฉินเป่ยอย่างชัดเจน

เฉินเป่ยนอนอยู่กับเก้าอี้ แล้วก็ขยับตัวขึ้นมาเล็กน้อย มุมปากของเฉินเป่ย จู่ๆ ก็กระตุกยิ้มขึ้นทันที

และในตอนนี้ จู่ๆ ก็มีรปภ.ท่านนี้ เข้ามาใกล้ด้วยความระมัดระวังแล้ว แล้วมองไปยังเฉินเป่ย พลางถามขึ้น "ท่านคือ......ท่านประธานเฉินหรอครับ? "