บทที่ 334 ได้โปรดท่านผู้อาวุโสแสดงฝีมือ!

บทที่ 334 ได้โปรดท่านผู้อาวุโสแสดงฝีมือ!

"ไม่เพียงแต่มีปัญหาเท่านั้น ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างแสดงฝีมือออกมา เฉินเป่ยคนนั้น ต้องตายอย่างไร้ข้อสงสัยใดๆ " อวี้ย้งเซวียนหัวเราะเสียงดัง แล้วรู้สึกผ่อนคลายสุดขีด

ได้ยินท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างคือศิษย์นอกสำนักของอู่ตัง อวี้ย้งเซวียนรู้สึกวางใจอย่างมาก สีหน้าดูเลือดเย็นและโหดเหี้ยม "ตามความสามารถของท่านผู้อาวุโส แล้วจะหวาดผวาเอ๋อตงเฉินไปทำไมกัน คนๆ เดียวก็สามารถจัดการได้แล้ว ทำไมถึงต้องให้ท่านผู้อาวุโสคนอื่นไปด้วย......."

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างพูดด้วยน้ำเสียงแก่เฒ่าลุ่มลึก "เผื่อเกิดเรื่องไม่คาดคิด"

อวี้ย้งเซวียนได้ยินคำพูดที่แก่เฒ่านี้ จึงพยักไหล่อย่างไม่สนใจ และไม่ได้เอามาเก็บไว้คิดในใจ

ไม่นาน รถไมบัคแต่ละคนก็ใกล้โรงแรมเข้าเรื่อยๆ อวี้ย้งเซวียนจึงพูดขึ้น "ท่านผู้อาวุโส เฉินเป่ย ยังมีหลีชิงเยียน ตอนนี้ต่างก็พักอยู่ในนั้น"

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างหลับตาพักผ่อนใหม่ แล้วพยักหน้าตลอดเวลา ถือว่าได้ยินคำพูดของอวี้ย้งเซวียนแล้วตอบกลับ

.......

หู้ไห่ ในห้องๆ หนึ่ง เรือนร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง แล้วกำลังชมทิวทัศน์ตอนกลางคืนของหู้ไห่

ในห้องนอน บรรยากาศเคล้าด้วยความตึงเครียด

ในจอโน๊ตบุ๊คแต่ละเครื่องฉายภาพกล้องวงจรที่แตกต่างกันออกมา.......ในห้องๆ นี้ ทุกคนมีฐานะที่ไม่ธรรมดา พวกเขา ต่างก็เป็นหน่วยงานลับ!

และในตอนนี้ มีหน่วยงานลับคนหนึ่ขึงตาทั้งสองข้าง นัยน์ตากำลังจับจ้องภาพกล่องวงจรปิด

ในภาพกล่องวงจรปิด มีรถบรรทุกถือโอกาสตอนกลางดึก ค่อยๆ จับไปยังตรงหน้าบ้านสุดหรูแห่งหนึ่งของหู้ไห่

ในบ้านสุดหรูนั้น ไมีคนๆ หนึ่งเดินออกมาอย่างว่องไว แล้วอยู่ในรถบรรทุก เหมือนกำลังขนของอะไรอยู่

สีหน้าของหน่วยงานลับดูหนักใจ จากนั้นก็ดึงจุดหูฟังออก แล้วลุกขึ้นพลางบอกคนที่อยู่ข้างหน้าต่าง "หัวหน้าครับ! มีเบาะแสใหม่ครับ! "

หัวหน้าหลี่หันไป แล้วรีบสาวเท้าเดินไปตรงหน้าภาพกล้องวงจรปิดนั่น แล้วกวาดสายตามองภาพของกล้องวงจรปิด สีหน้าดูย่ำแย่ "นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว......"

"หัวหน้าครับ พวกเราลงมือเลยไหมครับ? " หน่วยงานลับคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ หัวหน้าหลี่ถามขึ้น

หัวหน้าหลี่นิ่งงันไปทันที สุดท้ายก็ถอนหายใจ แล้วหันไปมองที่ไกลๆ ของนอกหน้าต่าง แล้วพูดเองเออเองด้วยเสียงต่ำ "ทำอะไรไม่ได้แล้ว ฉันทำได้เพียงลองเสี่ยงครั้งนี้ดู"

หัวหน้าหลี่พูดจบ สีหน้าดูเคร่งขรึมสุดขีด แล้วออกคำสั่งด้วยเสียงเข้ม "คนทั้งหมดฟังคำสั่ง เรียกให้หน่วยงานลับทั้งหมดมารวมตัว เตรียมตัวลงมือ! "

"ครับ! "

.........

เช้าวันรุ่งขึ้น หลีชิงเยียนตื่นนอนและแต่งตัวเสร็จ ก็ส่งข้อความให้ซูเหลย

หลีชิงเยียนให้ซูเหลยไปเรียกเฉินเป่ยตื่นนอน ไปซื้ออาหารเช้า ทว่าไม่นาน ซูเหลยส่งข้อความให้หลีชิงเยียน บอกว่าเฉินเป่ยหายไปตั้งแต่เช้าแล้ว

หลีชิงเยียนจึงตกตะลึงเล็กน้อย แล้วก็โทรศัพท์ไป

ทางสายส่งเสียงวุ่นวะวุ่นวายมา หลีชิงเยียนจับมือถือไว้ แล้วขมวดคิ้วเป็นปม พร้อมเอ่ยถาม "นายไปทำอะไรแต่เช้า? "

เช้าตรู่ของท่านประธานเทพธิดา เสียงอันเคร่งขรึมมีเสียงที่ขี้เกียจปะปน เป็นเสียงที่น่าดึงดูด เกรงว่าทำให้เสียงอันเสนาะหูของคนมากมายต้องรู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถเทียบกับเธอได้

ทางฝั่งเฉินเป่ย ส่งเสียงอันดูหมิ่นขึ้น "ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ แน่นอนว่าต้องบรรลุเป้าหมายเล็กๆ ที่ตั้งน่ะสิ"

หลีชิงเยียนเลิกคิ้วขึ้น เธอนึกไม่ถึง เมื่อวานเธอนึกว่าเฉินเป่ยแค่พูดเล่นๆ เท่านั้น ทว่าวันนี้เขาเหมือนจะตัดสินใจไปบรรลุเป้าหมายอันนี้

หลีชิงเยียนทำเสียงเย็นชา แล้วพูดด้วยเสียงเสนาะหู "อย่าฝันไปเลย นายยังทำเหมือนตัวเองเป็นคุณหวัง เศรษฐีร่ำรวยของหัวเซี่ยจริงๆ หรือไง? พอเถอะ รีบกลับไปเถอะ"

"กลับไปทำอะไร การประมูลครั้งนี้ผมใกล้ชนะแล้ว" เฉินเป่ยหัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงภูมิใจมากนัก

ชนะ?

หลีชิงเยียนนึกไม่ถึงว่าเฉินเป่ยกลับยังมีเวลาที่ชนะ ทว่าไม่นาน ท่านประธานเทพธิดาที่แสนเลือดเย็นดุจหิมะก็เริ่มสงสัยขึ้นมา

ในห้องพนันของเขตพนันอันพรีเมียม เพราะมีแค่แขกคนสำคัญถึงจะสามารถเข้าไปได้ ดังนั้นในห้องพนันต้องมีเวลาที่เกิดเสียงวุ่นวายน้อยมาก

และทางฝั่งสายของเฉินเป่ยมีเสียงวุ่นวาย เกือบจะเหมือนตลาดแล้ว

หลีชิงเยียนครุ่นคิดไปสักพัก เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ทันที จึงหัวเราะเย็นชาอย่างเหยียดกาย แล้วเอ่ยถาม "ตอนนี้นายอยู่ในเขตพนันชั้นต่ำใช่ไหม? "

คำพูดนี้ของท่านประธานเทพธิดา ทำให้จี้ถูกจุดทันที ทำให้ทางสายของเฉินเป่ย ทำสีหน้าที่เกร็งไปทันที