บทที่ 335 แม้แต่ปลายขนยังควบคุมไว้ไม่ได้!

บทที่ 335 แม้แต่ปลายขนยังควบคุมไว้ไม่ได้!

เธอเอามือถือขึ้นมาอีกครั้ง แล้วครุ่นคิดไปสักพัก จากนั้นก็เลือกรูปในมือถือออกมาหนึ่งรูป แล้วส่งให้เฉินเป่ย

และเฉินเป่ยที่กำลังอยู่ในงานพนันพลอยที่แสนวุ่นวาย ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของมือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น เลยควักมือถือออกมา ก็เห็นซูเสี่ยวหยุนส่งรูปมา

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่นิ่งงัน ตอนที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังรูปๆ นี้ที่ซูเสี่ยวหยุนส่งมา หัวสมองเต็มไปด้วยความว่างเปล่า!

ปฏิกริยาแรกของเฉินเป่ย ก็คือหยุดชะงักไปสักพัก เขานึกไม่ถึงเลย ซูเสี่ยวหยุนกลับมีความกล้าขนาดนี้ กลับกล้าส่งรูปแบบนี้ให้เขา!

ร่างของเฉินเป่ยเกร็งขึ้นมาทันที พอเห็นรูปๆ นี้ ทำให้เลือดของคนไหลเวียนอย่างรุนแรง!

"ฉันส่งของให้นายหน่อย เก็บไว้ให้ดี อย่าให้ชิงเยียนของนายสังเกตเห็นนะ" จากนั้น ซูเสี่ยวหยุนก็ส่งข้อความเสียงมาหนึ่งข้อความ น้ำเสียงอันเย้ายวนส่งเข้าหูของเฉินเป่ย......? ให้เลือดทั้งร่างกายของเฉินเป่ยใกล้จะเดือดพล่านแล้ว!

เทพธิดาที่โดดเด่นเป็นพิเศษนี้ เฉินเป่ยจับจ้องรูปๆ นี้ไว้ กลับเริ่มรู้สึกครุ่นคิดขึ้นมา......ถ้าซูเสี่ยวหยุนและหลีชิงเยียนมาปรนนิบัติรับใช้พร้อมกัน.......ขอแค่นี้ก็พอ ผมไม่ต้องการอะไรแล้ว!

ซูเสี่ยวหยุนและหลีชิงเยียนเป็นเทพธิดาสองคนที่มีนิสัยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนน้ำแข็งกับไฟ......หากรับใช้เฉินเป่ยพร้อมกัน......งั้นน้ำแข็งไฟก็คงจะเป็นสวรรค์ชั้นเก้า! ต่อให้ผู้ชายที่ยืนอยู่ยอดสูงสุดที่แกร่งที่สุด ก็ยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้!

ช่างเย้ายวนใจ! เฉินเป่ยมองรูปๆ นี้ ก็หายใจอย่างแรง และเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้!

และพอได้ยินเสียงของซูเสี่ยวหยุน เฉินเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดลามกขึ้นมา......ซูเสี่ยวหยุนจะส่งอะไรมา.......กลับให้ตนเองซ่อนไว้ อย่าให้หลีชิงเยียนสังเกตเห็น.......

หลังจากที่หนึ่งแสนโอนมาถึง เฉินเป่ยก็รีบเลิกคิดทุกอย่าง จากนั้นก็เที่ยวเล่นในเขตพนันชั้นต่ำอย่างใจเย็น แล้วมองซ้ายแลขวา จนเดินเที่ยวไปทั้งวัน ก็ไม่ได้ไปร่วมงานประมูลพลอยสักครั้ง

หลังจากตกเย็นมา ดวงอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนลงไปฝั่งทิศตะวันตก แขกที่มาพนันมากมายค่อยๆ ทยอยกันกลับไป ในเขตพนันชั้นต่ำนี้ ตอนกลางวันมีคนมากมาย ถึงตอนสุดท้ายก็ยิ่งอยู่ยิ่งน้อย

และเวลานี้ เฉินเป่ยสาวเท้าอย่างช้าๆ แล้วมองไปข้างหน้า นัยน์ตาเปล่งประกายด้วยความลุ่มลึก

ตรงที่ไม่ไกล มีเรือนร่างหนึ่งค่อยๆ เดินมา เรือนร่างนี้เฉินเป่ยคุ้นเคยมาก นั่นก็คือจางเป่าเฉิงที่เดินออกจากเขตพนันชั้นพรีเมียม

จางเป่าเฉิงก็มองเฉินเป่ยเพียงพริบตาเดียว แล้วรีบขยับมาใกล้ พลางถาม "ท่านประธานหลีอยู่ไหน? "

"ชิงเยียนอยู่ในโรงแรม เวลาต่อจากนี้เธอจะจดจ่อกับเรื่องภายในบริษัทย่อยตระกูลหลีกรุ๊ปในเยี่ยนจิง จะไม่ค่อยยุ่งกับงานพนันพลอย" เฉินเป่ยพูดตามความจริง

จางเป่าเฉิงพยักหน้า แล้วตอบกลับสั้นๆ พลางมองเฉินเป่ย จู่ๆ เอ่ยถาม "ฉันได้ยินมาว่า นายตกลงกับท่านประธานหลีว่าจะชนะเงินหนึ่งพันล้านภายในวันเดียว? "

เฉินเป่ยหยุดชะงักไปเล็กน้อย ภายในใจรู้สึกบ้าคลั่ง......หลีชิงเยียนยัยหนูคนนี้......ปากไวเกินไปแล้ว อะไรก็บอกข้างนอกหมด!

เฉินเป่ยยิ้มอย่างละอาย ทำได้เพียงพยักหน้า

จางเป่าเฉิงกวาดสายตามองไปรอบทิศ แล้วยิ้มอย่างดูถูก "นายยังไม่ใช่ว่าอยากจะชนะเงินหนึ่งพันล้านในเขตพนันชั้นต่ำหรอกนะ? "

เฉินเป่ยมองจางเป่าเฉิงด้วยสายตาที่นิ่งเฉย "เรื่องนี้เกี่ยวกับคุณหรอ? "

"ฉันแค่อยากเตือนตายเพราะเคยอาบน้ำร้อนมา หนึ่งวันชนะหนึ่งพันล้าน ตอนอยู่ในเยี่ยนจิง ไม่เคยมีใครเคยทำได้ นายล้มเลิกเถอะ" จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยจากที่สูง แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ

"ถ้านายสามารถชนะหนึ่งพันล้านภายในหนึ่งวัน ตำแหน่งหัวหน้าสมาคมงานพนันพลอยนี้ฉันสามารถถอยให้นายมาทำ" จางเป่าเฉิงพูดขึ้น น้ำเสียงเคล้าด้วยการดูหมิ่น

เฉินเป่ยกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้โมโหในคำๆ นี้ของจางเป่าเฉิง แล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย "ห้ามพูดเกินจริงเกินไป"

จางเป่าเฉิงหัวเราะเสียงดัง "ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคนที่พูดจาเกินจริงคือนาย ชนะเงินหนึ่งพันล้านในงานการพนันพลอยภายในหนึ่งวัน นายแม้แต่สิทธิ์เข้ารอบสุดยอดดาบสามเล่มยังเข้าไม่ได้ ยังพูดคำพูดที่แม้แต่คนโง่ยังพูดไม่ออก นี่นายกำลังฝันอยู่หรอ"

จางเป่าเฉิงพูดจบ ก็จัดรอยยับของเสื้อสูท พลางเดินไปข้างหน้าเฉินเป่ย พร้อมกับยกมือปัดฝุ่นให้เฉินเป่ย และพูดด้วยความรู้สึกที่หยิ่งในศักดิ์ศรี "ฉันจะขอเตือนนายอย่ามาเป็นฝ่ายคัดค้านฉัน ฉันได้เป็นที่ปรึกษาการตรวจเช็คพลอยของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปแล้ว และนายก็แค่ไอ้สวะที่ขอข้าวกินไปวันๆ ของตระกูลหลี แค่ผู้ชายที่แต่งเข้าบ้านภรรยา แม้กระทั่งวันข้างหน้าคุณหลีจะเลี้ยงหมาแล้ว ตำแหน่งของนายเทียบกับหมายังไม่ได้"

จางเป่าเฉิงพูดจบ ก็คลี่ยิ้มจางๆ พลางตบหน้าเฉินเป่ย และเดินเฉียดไหล่เฉินเป่ย พร้อมกับสาวเท้าจากไป

เฉินเป่ยค่อยๆ หันไป แล้วมองด้านหลังของจางเป่าเฉิง พลางกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ดูลุ่มลึกอย่างมาก......

........

เยี่ยนจิง บริษัทย่อยตระกูลหลีกรุ๊ปที่เยี่ยนจิง

หลีชิงเยียนนั่งอยู่ในออฟฟิศใหม่หนึ่งห้อง แล้วกำลังยุ่งกับงาน

และในตอนนี้ เสียงแจ้งเตือนมือถือของหลีชิงเยียนดังขึ้น แล้วท่านประธานเทพธิดาที่ยุ่งจนไม่มีเวลาว่าง แม้กระทั่งยังไม่ทันมองหน้าจอของมือถือแล้วรับสายทันที

"เสี่ยวเยียน ช่วงนี้ชีวิตดูเหมือนไม่ค่อยราบรื่นนะ" ทางฝั่งสาย มีเสียงอันเสนาะหูของซูเสี่ยวหยุนค่อยๆ พูดส่งมา

หลีชิงเยียนตะลึงงันไป แล้วได้ยินเสียงของซูเสี่ยวหยุน สมองไม่ได้สติกลับมา "ซูเสี่ยวหยุน? "

"เหอะ ลืมเร็วขนาดนี้เลยหรอ? " ทางฝั่งสายมีเสียงอันไม่เป็นมิตรของซูเสี่ยวหยุนดังขึ้น

"เปล่า แค่ช่วงนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในเยี่ยนจิง ฉันเลยตอบสนองไม่ได้ทันที" หลีชิงเยียนเอ่ยถามอย่างสงสัย "ทำไมถึงคิดโทรหาฉัน? "

"เป็นห่วงเธอหน่อยไม่ได้หรือไง? " ซูเสี่ยวหยุนพูดขึ้น "ยังมีอีกเรื่อง คิดว่าอยากจะแน่ใจกับเธอหน่อย"

"เฉินเป่ยมายืมเงินหนึ่งแสนกับฉัน.......

"ต้องห้ามให้เขายืม! " หลีชิงเยียนได้ยินซูเสี่ยวหยุนพูดเรื่องนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เรือนร่างเพรียวบางสั่นสะเทือนเล็กน้อย แล้วเปรยเคร่งขรึม