บทที่ 339 เจอเทพธิดาถ่ายทอดสดอีกครั้ง!

บทที่ 339 เจอเทพธิดาถ่ายทอดสดอีกครั้ง!

"ครับ" ลูกน้องคนนั้นตอบกลับ แล้วหันหลังสาวเท้าออกไปโดยเร็ว

อวี้ย้งเซวียนก็มองลูกน้องข้างๆ เขา แล้วเอ่ยถาม "ดาบทำถึงไหนแล้ว? "

"ผมกำลังจะให้อาจารย์ไม่กี่ท่านเร่งรีบหน่อยครับ น่าจะสามารถมาถึงหลังจากที่คุณชายอวี้และท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างฉลองเสร็จครับ" ลูกน้องท่านนั้นเอ่ยพูดด้วยความเคารพ

อวี้ย้งเซวียนพยักหน้า ในหัวสมองมีท่านประธานเทพธิดาที่เย่อหยิ่งปรากฏ ภาพที่ถูกตนเองเล่นงานอย่างรุนแรง......จึงพูดด้วยความลุ่มลึก "ไปเตรียมห้องใหญ่หนึ่งห้อง หลังจากงานเลี้ยงผ่านไป แล้วเปิดน้ำร้อนไว้ ในตึกที่ไอ้คนชั้นต่ำนั่นอาศัยอยู่ ส่งคนไปล็อคดาวน์ อย่างให้นางชั้นต่ำนั่น หลุดออกมาฝ่ามือของฉันเด็ดขาด"

อวี้ย้งเซวียนสั่งการขึ้นอย่างต่อเนื่อง ลูกน้องแต่ละคนต่างก็ออกจากห้องชุด ส่วนอวี้ย้งเซวียน มองอาหารอันหรูหราตั้งอยู่เต็มโต๊ะ จึงรู้สึกอารมณ์ดีมาก

พอนึกถึง เฉินเป่ยก็ตบหน้าตัวเองหนึ่งทีต่อหน้าแขกคนใหญ่คนโตมากมายขนาดนั้น จึงทำให้อวี้ย้งเซวียนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

และตอนนี้ ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างฆ่าเฉินเป่ยแล้ว เกรงว่าก่อนหน้าไอ้หมอนั่นถึงจะรู้ นี่เป็นสิ่งที่ต้องชดใช้เพื่อทำผิดต่อตัวเอง!

"หาที่ตาย" อวี้ย้งเซวียนแสยะยิ้มอย่างเย็นชา แล้วสูบซิการ์

……

ตอนนี้ ซูเหลยออกมาจากในห้อง แล้วเดินมาถึงตรงหน้าห้องของหลีชิงเยียน พลางกดกริ่ง

ไม่นาน หลีชิงเยียนที่สวมใส่ชุดอาบน้ำสีขาว ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าประตู

"ซูเหลย มีอะไรหรอ? " หลีชิงเยียนมองซูเหลย แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงน่าฟัง

ซูเหลยพยักหน้า แล้วพูดขึ้น "ให้ดิฉันเข้าไปพูดหน่อยได้ไหมคะ? "

"แน่นอนว่าได้สิ" หลีชิงเยียนพยักหน้าโดยไม่ผ่านการครุ่นคิด

หลีชิงเยียนหมุนตัว แล้วเดินเข้าไปในประตู ซูเหลยและหลีชิงเยียนเดินเข้าไปในห้องรับแขก แล้วนั่งอยู่บนโซฟา หลังจากที่ดื่มน้ำ สีหน้าก็ดูหนักใจขึ้นมา "ท่านประธานคะ เราถูกควบคุมแล้ว"

"ถูกควบคุม หมายความว่าอะไร? " หลีชิงเยียนนิ่งงันเล็กน้อย แล้วไม่เข้าใจว่าทำไม

ซูเหลยพูดขึ้น "เมื่อกี้ฉันสังเกตเห็นระเบียงกับหน้าประตูลิฟต์มีคนไม่กี่คนเพิ่มขึ้น คนพวกนี้เฝ้าอยู่ตรงลิฟต์และระเบียง ไม่ให้ฉันจากไป" ซูเหลยจึงพูดตามความจริงที่เห็น

"นี่......." หลีชิงเยียนครุ่นคิดสักพัก แล้วเงยหน้ามองเธอ สีหน้าดูแย่เล็กน้อย แล้วพูดขึ้น "ฉันรู้ว่าเป็นใคร โรงแรมนี้ คนที่สามารถลงมือกับพวกเรา ก็คงมีแค่อวี้ย้งเซวียน"

ซูเหลยพยักหน้า หลีชิงเยียนคิดเหมือนเธอ

"งั้นเราจะทำยังไงต่อดี? " หลีชิงเยียนเอ่ยถามด้วยเสียงเข้ม

"ทุกอย่างฟังท่านประธานค่ะ" ซูเหลยพูดขึ้น

"เดินไปหนึ่งก้าวนับหนึ่งก้าวเถอะ อย่างน้อยตอนนี้เราต้องรู้ก่อนว่าอวี้ย้งเซวียนอยากทำอะไร" หลีชิงเยียนครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น

"เฉินเป่ยยังไม่กลับมาอีกหรอ? " หลีชิงเยียนถามด้วยเสียงเข้ม

ซูเหลยส่ายหัว "ฉันโทรหาเขา เขาไม่รับสาย"

"ไอ้หมอนี่" หลีชิงเยียนได้ยินเฉินเป่ยก็รู้สึกเครียดขึ้นมา และโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เธอพึมพำด้วยเสียงเย็นชา "ฉันไม่สนใจเขาแล้ว ยังไงเขาก็คงไม่ตายหรอก รอเขากลับมาค่อยว่ากัน"

ซูเหลยมองสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรของหลีชิงเยียน สีหน้าดูแปลกประหลาด หลีชิงเยียนในตอนนี้ เหมือนแฟนสาวที่กำลังหึง ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึง.......

.......

ไม่นาน ลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เดินเข้าใจอย่างเร่งรีบ แล้วรายงานสถานการณ์ด้วยความเคารพ "รถที่ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างนั่งใกล้จะถึงโรงแรมแล้วครับ"

"ไปตามคนต้อนรับ แล้วพาท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างมาที่นี่ ฉันจะเซอร์ไพรส์เขา" อวี้ย้งเซวียนยิ้มจางๆ สีหน้าเคล้าด้วยความมั่นหน้าอย่างพูดไม่ออก

ลูกน้องคนนั้นตอบกลับ แล้วออกจากโรงแรมอย่างเร่งรีบ

........

ตรงหน้าประตูโรงแรม รถไมบัคคันหนึ่งขับมาอย่างว่องไว แล้วจนกว่าใกล้จะถึงโรงแรม ก็ค่อยลดความเร็วลง จากนั้นก็จอดลงตรงหน้าประตูโรงแรม

ลูกน้องไม่กี่คนของอวี้ย้งเซวียนเห็นรถไมบัค จึงมุ่งไปด้านหน้าพร้อมกัน พร้อมพูดด้วยความพร้อมเพรียง "ยินดีด้วยกับท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างครับ"

ประตูรถเปิดออก ลูกน้องที่ขับรถคนนั้นทำสีหน้าที่ขาวซีดแล้วลงมาจากตำแหน่งคนขับ พร้อมกวาดสายตามองลูกน้องไม่กี่คนของอวี้ย้งเซวียน และพูดด้วยเสียงเร่งรีบ "เร็วเข้า ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างต้องการรับการรักษา! "

รักษา?!

ลูกน้องไม่กี่คนนิ่งงัน แล้วมองหน้ากัน คุณชายอวี้บอกว่าท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างกลับมาด้วยชัยชนะ......ตามความสามารถที่ลุ่มลึกจนไม่สามารถคาดเดา กลับได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องได้รับการรักษา?! นี่เป็นไปได้ยังไง!

ลูกน้องคนนั้นเปิดประตูรถ ลูกน้องเหล่านั้นจึงจับจ้องไปยังด้านในรถ จู่ๆ ก็เห็นคนที่นอนอยู่ในรถ ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างที่ทั้งเรือนร่างเต็มไปด้วยเลือด ทั้งร่างกายนอนอ่อนแออยู่บนโซฟา และหายใจอย่างไม่มีแรง!

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างก้าวออกจากในรถด้วยความลำบาก แล้วเหยียดเท้าข้างหนึ่งลงพื้น แล้วจะดูน่าเกรงขามเหมือนตอนจากไปได้ยังไง เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนพื้น ทั้งเรือนร่างกำลังจะล้มลง!

โชคดีที่ลูกน้องไม่กี่คนเป็นคนที่ว่องไว ไม่กี่คนเดินหน้าเข้าไป แล้วพยุงท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง

"อวี้ย้งเซวียนอยู่ไหน? " ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างมีลมหายใจแค่ไม่มีแรง นัยน์ตาเย็นชา แล้วเต็มไปด้วยความอาฆาตหนึ่งหนึ่งที่ทำให้วิญญาณของคนสั่นเทา!

"คุณชายอวี้กำลังจัดงานฉลอง......เขาบอกว่า เขากำลังรอข่าวดีจากท่าน แล้วฉลองที่ท่านกลับมาด้วยชัยชนะ! " ลูกน้องคนนั้นจึงมองนัยน์ตาของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างไม่หยุด แล้วพูดอย่างระมัดระวัง

"ดูสายตาของฉัน" ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างพึมพำ แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะเย็นชา ความยิ้มนี้ เคล้าด้วยการดูหมิ่น

"พาฉันไปเจอเขา" ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างค่อยๆ พูดขึ้น.....น้ำเสียงลุ่มลึกมาก

"ครับ"

ลูกน้องไม่กี่คนพยุงท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างไว้ แล้วเดินเข้าไปในโรงแรม.......พวกเขาช่วยพยุงท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดในใจ.......ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างมีความสามารถที่เก่งกาจขนาดนี้.......กลับได้ผลบาดเจ็บหนักขนาดนี้.......นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

และตอนนี้ ในห้องชุดของอวี้ย้งเซวียน เขากำลังกระตุกยิ้มขึ้น แล้วยิ้มยิ่งอยู่ยิ่งเจ้าเล่ห์ ไม่มีใครรู้ว่าภายในใจของเขากำลังคิดอะไรบ้าง

"หลีชิงเยียน.......ไม่นานแกก็จะขอมารับใช้ฉัน แล้วอุทิศตัวให้ฉันเป็นเจ้าของอย่างเชื่อฟัง......" อวี้ย้งเซวียนมองโน๊ตบุ๊คที่อยู่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะ ทุกใบของหลีชิงเยียนนั้นเหมือนจริงมาก ทุกๆ ใบแสดงให้เห็นถึงรูปความมีเสน่ห์และหยิ่งในศักดิ์ศรีอันเพอร์เฟคของท่านประธานเทพธิดา มีรูปร่างสัดส่วนที่โค้ง ยิ่งเป็นที่ยั่วยวนจริงๆ ......ต่อให้อวี้ย้งเซวียนที่เคยมองผู้หญิงมามากจนนับไม่ถ้วน พอเห็นหลีชิงเยียนในพริบตาแรกก็ยังอดไม่ได้ ภายในใจของตนเอง เหมือนถูกสาวงามทำให้เสียที!

ตอนนั้นที่เขาเห็นหลีชิงเยียน ก็ตัดสินใจว่าจะต้องเสียทีให้กับสาวงามที่หายากแบบนี้ ทำให้คนๆ นี้ที่อยู่เป็นเทพธิดาอยู่ต่อหน้าทุกคน ทุกๆ คืนให้เธอมาอยู่ในห้องของตัวเอง ทำให้เธอหลงใหลและเชื่อฟัง.......สัตว์ป่าที่เขาชื่นชอบตั้งแต่แรก แม้กระทั่งภายในใจยังมีเป้าหมาย.......ใครจะไปรู้ว่าการปรากฏของเฉินเป่ย จะทำให้แผนการทั้งหมดของเขาล้มเลิกไป ทำให้เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ!

ดังนั้น เฉินเป่ยต้องตาย......ส่วนหลีชิงเยียนสัตว์ป่าหนึ่งตัว......จะเป็นของเขาคนเดียว"