บทที่ 340 แค่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเท่านั้น!

บทที่ 340 แค่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเท่านั้น!

"คุณชายอวี้......."

ลูกน้องไม่กี่คนพยุงอวี้ย้งเซวียนไว้ แล้วหาเก้าอี้หนึ่งตัวที่ยังโชคดีว่าเป็นเก้าอี้ที่ยังสมบูรณ์หลังจากที่โดนฝ่ามือนั้นของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง แล้วให้อวี้ย้งเซวียนนั่งลง

พวกเขาไม่กี่วันต่างก็มุมอวี้ย้งเซวียนด้วยความระมัดระวัง ทั้งใบหน้าของอวี้ย้งเซวียนบวมเหมือนหัวหมู พลังอันน่าเกรงขามของฝ่ามือนั้นของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างน่ากลัวเกินไปแล้ว ทำให้คนแค่เห็นเพียงพริบตาเดียว ก็รู้สึกขนหัวลุก!

และผนังที่อยู่ข้างหลังของอวี้ย้งเซวียน มีเศษเครื่องเคลือบฝังลึกลงไปในผนัง เศษเครื่องเคลือบพวกนั้น แหลมคมเหมือนดั่งมีด.......เพียงฝ่ามือเดียวของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างทำให้อวี้ย้งเซวียนตัวปลิว และยังทำให้อวี้ย้งเซวียนไม่เป็นอะไรมาก แค่ได้รับบาดเจ็บตรงผิวหนังเท่านั้น ก็ถือว่าเป็นความโชคดีของอวี้ย้งเซวียน

"คุณชายอวี้ ท่าน......ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? " ลูกน้องคนหนึ่งถามด้วยความระมัดระวัง

"ฉันเป็นอะไรหรือไม่เป็นไร แกตาบอดหรือไง?! " อวี้ย้งเซวียนถูกฝ่ามือนี้ของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างตบ ทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า แล้วจึงสบถหยาบกับลูกน้องคนนั้น

อวี้ย้งเซวียนในเวลานี้ จะมีท่าทางที่อ่อนโยนและนิ่งเฉยเหมือนปกติได้ยังไง ตอนนี้เขากำลังคร่ำครวญจะเป็นจะตาย เหมือนดั่งคนบ้า!

เขาถูกฝ่ามือนั้นของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง และยังถูกความจริงทำให้ตกใจ สติของเขาแทบจะผิดปกติไปแล้ว!

"กลับห้องของฉัน" อวี้ย้งเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามทำให้หัวใจของเต้นแรงของตัวเองเงียบสงบลง

แต่ไม่นาน อวี้ย้งเซวียนก็สังเกตเห็น ทั้งสองขาของเขา กลับไม่ได้ถูกเขาควบคุม และยากที่จะขยับ!

เขาถูกทำให้ตกใจจนขาไม่สามารถควบคุมได้!

"ไอ้สารเลว ไอ้สวะ ยกฉันไป! " อวี้ย้งเซวียนกัดฟันกรอด แล้วตวาดด้วยเสียงเข้ม

อวี้ย้งเซวียนทำสีหน้าที่เขียวคล้ำ ตอนที่เขาตวาดอย่างโหดเหี้ยม เส้นเอ็นสีเขียวแต่ละเส้นปูดออกมาจากใบหน้าของเขา!

ลูกน้องไม่กี่คนของอวี้ย้งเซวียนจะกล้าชักช้าต่อไปได้ยังไง จึงรีบยกอวี้ย้งเซวียนนั่งลงบนเก้าอี้ ต่างคนต่างเอาเก้าอี้วางไว้บนไหล่ จากนั้นก็เดินไปทางห้องนอนของอวี้ย้งเซวียนอย่างส่ายไปส่ายมาด้วยความระมัดระวัง......

หลังจากห้านาทีผ่านไป อวี้ย้งเซวียนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสองขาที่อ่อนแรง สีหน้าอึมครึมเหมือนนิ่งเหมือนน้ำ

ต่อหน้าเขา มีลูกน้องคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เรือนร่างสั่นเทาเพราะหวาดผวา และยังโขกหัวอย่างบ้าคลั่ง พร้อมร้องขอให้อภัยด้วยความขมขื่น "คุณชายอวี้ครับ ท่านได้โปรดให้อภัยผมเถอะ ผมไม่ได้สืบค้นอย่างละเอียดว่าเขาเป็นวรยุทธ์อู่ตัง ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม......."

"แกไม่ได้สืบเจอจริงๆ หรอ? " จู่ๆ อวี้ย้งเซวียนเอ่ยถามด้วยความเลือดเย็น สีหน้าเลือดเย็นจนน่ากลัว

ลูกน้องคนนั้นเส่ายหัวอย่างแรงเหมือนคนบ้า หน้าผากของเขามีเลือดสดหลั่งไหลออกมา "คุณชายอวี้ ผมเอาชีวิตของผมไปสาบาน ผมไม่ได้สืบหาสิ่งนี้เจอจริงๆ "

"แกไม่ได้สืบเจอ หรือว่ายังเป็นฉันที่ผิด? " อวี้ย้งเซวียนหัวเราะเหอะๆ อย่างเย็นชา "มานี่ เอามันไปกำจัด"

อวี้ย้งเซวียนเพิ่งจะพูดจบ ก็มีเรือนร่างหลายๆ คนพุ่งเข้ามาจากด้านนอก แล้วจึงลากตัวของลูกน้องรับผิดชอบสืบหาข้อมูลออกไป!

"ไอ้สารเลว! " อวี้ย้งเซวียนทำสีหน้าที่โหดเหี้ยม แล้วชกหมัดๆ หนึ่งลงไปบนตักของตัวเองอย่างแรง พร้อมตวาดด้วยเสียงอย่างโมโห "เฉินเป่ย! ถือว่าแกโชคดี! "

"คุณชายอวี้ คนที่อยู่บนตึกเหล่านั้น ให้ถอยกลับมาไหมครับ? " ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

ผ่านไปสักพัก อวี้ย้งเซวียนก็กลับสู่สภาวะที่นิ่งเฉยและลุ่มลึกเหมือนที่ผ่านมา แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ "พวกสวะ ถอยกลับมาเถอะ"

"ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว? " อวี้ย้งเซวียนเอ่ยถาม

"ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างตอนนี้มีอาการคงที่แล้วครับ แค่ยังไม่ได้ฟื้นขึ้นมาสักที" ลูกน้องคนนั้นพูดตามความจริง

"ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาปุ๊บก็บอกฉัน เรื่องที่ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างได้รับบาดเจ็บ อย่าบอกท่านผู้อาวุโสคนอื่น" อวี้ย้งเซวียนสั่งการขึ้น

รอให้อวี้ย้งเซวียนสั่งให้ลูกน้องจากไปจนหมด ตนเองก็เทเหล้าวิสกี้หนึ่งแก้ว แล้วเดินไปข้างหน้าต่าง พร้อมกับดูพระอาทิตย์ตกดิน นัยน์ตาลุ่มลึกอย่างมาก

เอ๋อตงเฉิน.....เขาต้องไม่มีทางยกโทษเอ๋อตงเฉินง่ายๆ แน่นอน!

.......

และในเวลานี้ ในงานพนันพลอย เฉินเป่ยก้มหน้ามองศพของแขกท่านนั้นเพียงพริบตาเดียว แขกคนนั้นถลึงตาโต สีหน้าก่อนตายยังคงดูหวาดกลัวมากๆ และอาการที่ยากที่จะเชื่อ ต่อให้ตอนที่เขาตาย ก็ยังไม่น่าเชื่อ ตัวเองจะตายอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้!

เฉินเป่ยเปรยเสียงเบาอย่างไร้ความอดทน แล้วกดโทรออก แล้วพูดกับชิงเหนียนที่อยู่ในสาย "ฉันมีศพๆ หนึ่งอยู่ที่นี่ แกมาจัดการหน่อย"