ตอนที่ 347
บทที่ 347 มีทางไปสวรรค์แกกลับไม่เดิน!
October 28, 2026
บทที่ 347 มีทางไปสวรรค์แกกลับไม่เดิน!
เฉินเพิ่งจะพูดจบ ทั่วทุกสารทิศของเขา ต่างก็มีความเคลื่อนไหวที่แปลกพิลึกปรากฏ!
ประตูห้องในวิลล่าถูกแรงอันใหญ่หลวงหนึ่งกระแทกจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เรือนร่างหนึ่งกำลังเข้ามาสังหารเฉินเป่ย!
ส่วนด้านหลังโซฟาหนังวัวอันกว้างใหญ่ในห้องรับแขก มีเรือนร่างหนึ่งผุดออกมา แล้วกำลังใช้มีดแทงข้างหลังของเฉินเป่ย!
ไม่เพียงแต่แบบนี้ บันไดชั้นสอง......ในม่านหน้าต่างของระเบียง.......ในหลายๆ มุมในวิลล่า ต่างก็มีเรือนร่างแต่ละคนพุ่งมาจากรอบทิศ แล้วกำลังจะพุ่งมาฆ่าเฉินเป่ยด้วยความอาฆาต!
คนพวกนี้ถูกเฉินเป่ยเปิดโปง จึงได้เปิดเผยใบหน้าออกมา พอลงมือปุ๊บก็คือนักฆ่าที่แกร่งที่สุด!
ในวิลล่าหลังนี้ที่เคล้าด้วยสถานการณ์ที่เสี่ยงตาย กระดาษก้อนนั้นที่อยู่บนโต๊ะชากระจก ก็ถูกหั่นจนกลายเป็นเสี่ยงๆ ขึ้นมาทันที!
เรือนร่างแต่ละร่างปรากฏในทุกทิศ ทำให้ทุกทางออกของเฉินเป่ยถูกล็อค! ทำให้เฉินเป่ยไม่มีที่ไป แล้วหนีออกจากที่นี่ไม่ได้!
"ตาย! " เรือนร่างหนึ่งในนั้นตะโกนด้วยเสียงเย็นชา แล้วอาฆาตยิ่งนัก ไม่มีแม้แต่จะปิดบังอะไรเลย!
เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงที่เดิม สีหน้านิ่งเฉยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ท่าทางทุกอย่างของแต่ละเรือนร่าง เข้ามาในตาของเฉินอย่างชัดเจน!
มีดเล่มหนึ่งกำลังจะแทงข้างหลังของเฉินเป่ย! มุมและองศานั้นโหดเหี้ยมมาก แทบจะแทงแล้วตายได้เลย!
จู่ๆ เรือนร่างของเฉินเป่ยแวบผ่าน เหมือนด้านหลังของเขามีตา ทำให้สามาารถหลบมีดอันแหลมคมได้โดยบังเอิญ!
จากนั้น หลายทิศทางที่อยู่ตรงหน้า มีมีดแหลมคมที่เปล่างประกายแสงหลายเล่มแทงมา!
"ปังๆๆ "
หลายๆ คนที่กำลังจะจู่โจมเขาตรงหน้าต่างก็ถูกถีบจนทำให้สูญเสียน้ำหนักที่ในทรงตัว แล้วล้มลงบนพื้น
และคนๆ นั้นที่อยู่ข้างหลังเฉินเป่ย หลังจากที่ตกตะลึงไปสักพัก ก็ได้สติกลับมาทันที สีหน้าบนใบหน้ายิ่งอยู่ยิ่งโหดเหี้ยม มีดแหลมในมือแทบมาดั่งฟ้าแลบ!
และตอนที่เขาเห็นมีดแหลมคมกำลังแทงโดนตรงกลางอกของเฉินเป่ย จู่ๆ มีดเฉียบคมนี้จึงหยุดลงกลางอากาศ!
คนๆ นั้นเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง แค่เห็นเฉินเป่ยมองเขาอย่างเย็นชา นิ้วมือสองนิ้วของเฉินเป่ยกำลังหนีบมีดแหลมนั้นอยู่ ไม่ว่าคนๆ นั้นจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้มีดขยับเข้าไปใกล้อีกแม้แต่นิดเดียว!
"มีแรงเท่านี้เองหรอ? " เฉินเป่ยเอ่ยพูด นั่นเป็นการเหยียดหยามที่เลือดเย็น!
คนๆ นั้นมองเฉินเป่ยอย่างตกตะลึง ดวงตาของเฉินเป่ย ทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว เหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง!
"ปัง! "
เฉินเป่ยจึงถีบขาออกอย่างแรง ทำให้คนๆ นั้นปลิวไปไกลหลายเมตร แล้วกระแทกลงบนผนังอย่างแรง จนทำให้ผนังถูกกระแทกจนมีรอยแตก!
หลายๆ คนทำสีหน้าที่ตกตะลึง พวกเขาพยุงลำตัวขึ้นมาด้วยความยากลำบาก หลายๆ คนจับจ้องเฉินเป่ยไว้ พวกเขานึกไม่ถึงว่าภารกิจเป้าหมาายนี้กลับแกร่งขนาดนี้ แกร่งจนเหนือการคาดหมายของพวกเขา!
เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาที เฉินเป่ยสามารถทำให้พวกเขาล้มคว่ำอย่างผ่อนคลาย แม้กระทั่งมีหลายๆ คน ก็ได้ขาดความสามารถในการเคลื่อนไหว!
"พวกแกเป็นตระกูลตู้หรือว่าตระกูลจาง? " เฉินเป่ยมองไม่กี่คนนี้ด้วยความเย็นชา นัยน์ตาเลือดเย็น แล้วเคล้าด้วยการดูหมิ่น เหมือนดูมดไม่กี่ตัวอยู่
ไม่กี่คนนั้นไม่ได้เอ่ยพูด แต่กำลังกำมีดแหลมไว้ในมือ แล้วมองเฉินเป่ย สีหน้าดูระมัดระวังมาก!
พอเห็นคนพวกนี้ไม่พูด เฉินเป่ยกระตุกมุมปากเผยความเลือดเย็นออกมา ขาข้างหนึ่งก้าวออก ใช้ทักษะไหวพริบ ปรากฏอยู่ตรงหน้าคนไม่กี่คนพวกนี้ในชั่วพริบตา!
และตอนที่ไม่กี่คนได้สติกลับมา เป็นเวลาที่สายไปแล้ว!
เฉินเป่ยจู่โจมโดยการถีบดั่งฟ้าแลบไปไม่กี่ครั้ง ความเร็วนั้นว่องไวมาก ยากที่จะจับตามองด้วยตาเปล่า!
เสียงกระดูกหักส่งเข้าหูอย่างชัดเจน!
การจู่โจมด้วยเท้านี้ของเฉินเป่ย น่าเกรงขามและหวาดกลัวเกินไปแล้ว แค่ถีบก็สามารถทำให้ซี่โครงของเขาหัก แล้วหน้าอกแบนอย่างแรง หน้าอกของคนๆ นั้นปรากฏรอยรองเท้าอย่างชัดเจน แล้วตัวกระเด็นออกไปโดยตรง!
บรรยากาศ เงียบกริบอย่างผิดปกติ คนพวกนั้นมองหน้ากัน ภายในใจเหมือนมีคลื่นโหมกระหน่ำถาโถมเข้ามา!
พวกเขาทำนัยน์ตาที่นิ่งงัน ต่างก็เอ๋อไป พวกเขานึกไม่ถึงว่าตัวเองกลับเจอกับบุคคลเป้าหมาย กลับแกร่งขนาดนี้?!
นี่แม่งยังเป็นคนอยู่หรอ?
ภารกิจที่ตระกูลให้ตนเอง จะให้ตัวเองมารนหาที่ตายหรอ?!
"ตอนนี้สามารถบอกได้หรือยัง? " เฉินเป่ยกวาดสายตามองไปไม่กี่คน เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบ
"นายท่านจากตระกูลตู้ให้พวกเรามา" ดังนั้นมีคนจึงทนไม่ไหว แล้วพูดออกมา
"ตระกูลตู้? " เฉินเป่ยยิ้มอย่างเย็นชา แล้วค่อยๆ พูดขึ้น "งั้นก็เริ่มจากตระกูลตู้ก่อนเถอะ"
และรอให้พวกเขาไม่กี่คนเงยหน้าขึ้น เฉินเป่ยก็ออกจากวิลล่าด้วยก้าวเท้าใหญ่ คนไม่กี่คนพวกนั้นเห็นเฉินเป่ยจากไป เหมือนเพิ่งจะได้รับการปลดปล่อยจากภาระที่หนักหน่วง แล้วหายใจคำใหญ่ๆ
ตอนที่เฉินเป่ยอยู่ พวกเขาไม่ได้สัมผัสถึง แต่จนกว่าเฉินเป่ยจากไป พวกเขาถึงจะได้สติกลับมา แล้วสังเกตเห็นว่าแผ่นหลังของตนเปียกโชกไปหมด
คนพวกนั้นมองไปที่ไกลๆ เรือนร่างของเฉินเป่ย ภายในใจขึ้นๆ ลงๆ นัยน์ตาของพวกเขาเคล้าด้วยความตกตะลึง......เฉินเป่ยแกร่งสักแค่ไหนกันแน่ สามารถจู่โจมพวกเขา เหมือนไม่ได้ทำให้เฉินเป่ยสู้อย่างตั้งใจ
"เร็วเข้า โทรหานายท่าน! " หนึ่งในคนของตระกูลตู้จึงได้สติกลับมาก่อน แล้วพูดด้วยเสียงเข้ม
........
หู้ไห่ ในสวนของบ้านสุดหรูตระกูลตู้ บนโต๊ะน้ำชากระจก มีถาดวางอยู่ แล้วยังมีเหยือกชาและแก้วชา
ในห้องรับแขก ชายวัยกลางคนและผู้เฒ่าชุดดำกำลังนั่งอยู่บนโซฟา บรรยากาศเงียบสงบอย่างผิดปกติ แค่มีสาวสวมใส่ชุดกี่เพ้า กำลังอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนและผู้เฒ่าชุดดำ แล้วกำลังบิดคอดเอวที่เรียวบาง กำลังเทน้ำ ชงชา แล้วรินน้ำชา
ผู้เฒ่าชุดดำจับจ้องไปยังสาวสวยที่มีรูปร่างเพอร์เฟคตลอดเวลา ถึงแม้เขาจะแก่ ทว่ายังคงอายุมากแต่ก็ยังแข็งแรง พอเห็นดอกไม้ที่เบ่งบาน ยังคงมีการตอบสนอง
นัยน์ตาของผู้เฒ่าชุดดำ ค่อยๆ เผยความเร่าร้อนออกมาอย่างซึ่งๆ หน้า
และผู้เฒ่าชุดดำจับจ้องไปยังนัยน์ตาของชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนรู้ดีแก่ใจ แล้วพูดกับผู้เฒ่าชุดดำ "เอาไหม ถ้าจะเอาจะส่งให้คุณ"
"นี่ไม่ค่อยดีมั้ง" ผู้เฒ่าชุดดำถึงแม้จะเกรงใจมาก ทว่านัยน์ตากลับจับจ้องไปยังสาวสวย เหมือนลูกตากำลังจะแทบชิดกับเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบ
"ที่นี่ผมมีเยอะมาก ส่งให้คุณ" ชายวัยกลางคนยิ้มอ่อนๆ มือใหญ่ๆ โบกขึ้น "สองเดือนก่อนผมเล่นเธอจนเบื่อแล้ว คุณชอบผมสามารถแนะนำโรงน้ำชาหนึ่งร้านกับคุณ ที่นั่นมีสาวในใจเร่าร้อนอย่างนี้เยอะมาก"