บทที่ 349 ธำรงคุณธรรม!

บทที่ 349 ธำรงคุณธรรม!

ในบ้านตระกูลตู้ นายท่านของตระกูลตู้นั่งอยู่ในห้องรับแขก มีผู้หญิงสองคนที่ใส่ชุดกี่เพ้าที่มีกลิ่นอายโบราณ กำลังถอดเสื้อผ้าชั้นนอกที่เปียกโชกให้กับนายท่านตระกูลตู้และผู้เฒ่าชุดดำ แล้วใช้ไดย์เป่าผมที่เปียกของทั้งสองท่านที่เป็นผู้สูงส่ง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ นายท่านตระกูลตู้ถึงจะยืนขึ้นมา แล้วเดินไปในห้องครัว แล้วเดินไปหาเฉินเป่ยที่เหมือนกำลังกินข้าวอยู่

นายท่านตระกูลตู้ทำสีหน้าที่นิ่งเฉยและลุ่มลึก ฝีเท้าสาวได้อย่างนิ่งสงบ ไม่มีอาการใดๆ ปรากฏ ฝีเท้าแผ่วเบามาก เหมือนกำลังค่อยๆ ทอดยาวติดต่อกัน แล้วกำลังสะท้อนในวิลล่าที่หรูหรานี้

เขาเดินถึงตรงโต๊ะอาหารฝั่งตะวันตกที่นั่งหลักของ แล้วจับจ้องเฉินเป่ยไว้

บรรยากาศยิ่งสงบไป แค่ความสงบนี้ ทำให้คนขนหัวลุก!

นายท่านตระกูลตู้ค่อยๆ นั่งลง สายตาไม่ได้ละไปจากเรือนร่างของเฉินเป่ยแม้แต่เพียงน้อย

และทั้งตัวของเขาแผ่ซ่านความคาดคิดไม่ถึงออกมา ความลุ่มลึกที่อยู่ภายนอก ทำให้คนมองไม่ออกว่าลึกหรือตื้น

ไม่นาน ผู้เฒ่าชุดดำก็เดินไป แล้วนั่งลงข้างๆ นายท่านตระกูลตู้ แล้วมองเฉินเป่ย มุมปากเผยความเหยียดหยามขึ้นเล็กน้อย

บรรยากาศจู่ๆ ก็เงียบกริบ

เฉินเป่ยนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วไม่ขยับแม้แต่น้อย ทั้งเรือนร่างเหมือนดั่งหุ้นแกะสลัก มีเพียงในหน้ากาก นัยน์ตาคู่นั้น ยิ่งอยู่ยิ่งลุ่มลึกเลือดเย็น

"หัวหน้าหลี่อยู่ไหน? " เฉินเป่ยพูดขึ้น

"ไม่ต้องรีบ กินข้าวมื้อนี้ก่อน แกได้เจอเขาแน่นอน" ตระกูลตู้พูดด้วยเสียงเรียบเฉย มุมปากกระตุกยิ้มออกมา ยิ่งอยู่ยิ่งเจ้าเล่ห์

เขามองเฉินเป่ย มุมปากยังคงกระตุกยิ้มลุ่มลึก เหมือนเป็นนักล่าสัตว์คนหนึ่ง แล้วกำลังมองสัตว์ป่าของตนเอง

จู่ๆ เขายื่นมือตบไป แล้วพูดขึ้น "เริ่มกินข้าวเถอะ"

และในตอนนี้ ผู้เฒ่าชุดดำหัวเราะอย่างแปลกพิลึก แล้วมองนัยน์ตาของเฉินเป่ยที่เคล้าด้วยความการหยอกล้อ

แสงไฟรอบๆ ดับลงทันที สภาพแวดล้อมมืดมัวลง และสาวใช้ไม่กี่คนก็เดินมาข้างหน้า จากนั้นก็ตั้งเทียน แล้วแสงไฟที่สว่างสลัวๆ กำลังส่องโต๊ะอาหาร

แสงไฟอันอบอุ่น ทว่าภายใต้บรรยากาศแบบนี้ กลับไม่ได้สัมผัสได้ถึงความโรแมนติกเลย กลับทำให้ภายในใจของคนรู้สึกไม่สบายใจ

และนอกวิลล่า ยังคงมีฝนตกหนัก เหมือนฝนที่เทลงมาจากฟ้าอย่างแรงและกำลังทำความสะอาดบ้านสุดหรู และในบ้าน กลับแตกต่างจากข้างนอกที่เกิดเสียงวุ่นวะวุ่นวาย

ในห้องอาหารของในบ้านสุดหรู เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ มีแต่เสียงอันเงียบกริบ แม้กระทั่งเงียบจนน่าแปลก

และนายท่านตระกูลตู้เทไวน์ลาฟิตให้ตนเองหนึ่งแก้ว มือจับมีดส้อมไว้ แล้วเริ่มหั่นเนื้อแกะสุดหรู

ผู้เฒ่าชุดดำ ยิ่งกินหอยเป๋าฮื้ออย่างซึ่งๆ หน้า

และตอนที่เขากิน สายตากลับไม่ได้หยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร กลับจับจ้องสาวสวยไว้ตลอด นัยน์ตาเร่าร้อน เหมือนสาวสวยคนนั้นอยู่ตรงหน้าเขา ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

นี่มันง่ายมากที่จะทำให้คนคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาอยากกินหอยเป๋าฮื้อแบบไหนกันแน่!

ในตอนที่นายท่านตระกูลตู้และผู้เฒ่าชุดดำกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเต็มที่ ส่วนเฉินเป่ยกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับอะไรเลย สายตาของเขาจับจ้องไปยังโต๊ะอาหาร ไม่มีความรู้สึกหิวเลยสักนิด

ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาในปกติ ต้องกินอย่างไม่สิ้นเปลืองแน่นอน กลืนหมาป่าและเสือที่กำลังกลืนกินอย่าตะกละโดยไม่หวาดกลัวอะไรเลย แต่ตอนนี้ เขานั่งอยู่ตรงนี้ แล้วไม่มีความต้องการทางอาหาร ภายในใจของเขา มีความคิดการเข่นฆ่าอย่างไม่สิ้นสุดแผ่ซ่านออกมา

"ทำไมไม่กิน? " นายท่านตระกูลตู้จับมีดส้อมไว้แล้วชะงักไป เขามองเฉินเป่ยที่ไม่อยากอาหาร จึงยิ้มจางๆ แล้วถามขึ้น

เฉินเป่ยหันไป แล้วเหลือบตาอย่างเย็นชา พลางพูดขึ้น "ทำได้แย่เกินไป ไม่อยากอาหาร"

ผู้เฒ่าชุดดำทำนัยน์ตาที่ตกตะลึง......สีหน้าดูไม่พอใจขึ้นมา แล้วเหยียดหยามขึ้น "สามารถกินก็กินหน่อยเถอะ ถือว่าเป็นอาหารมื้อสุดท้าย วันหลังแกอยากกินก็ไม่มีโอกาสแล้ว"

ผู้เฒ่าชุดดำพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เหมือนมั่นใจยิ่งนัก เดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น

"เปลี่ยนเมนูอาหารให้เขา" นายท่านตระกูลตู้ไม่ได้ทำสีหน้าเปลี่ยนแปลง เขาดีดนิ้ว สาวใช้คนหนึ่งเดินหน้ามา แล้วเปลี่ยนเป็นเมนูหูฉลาม

ถาดถูกสาวใช้ยกมา แล้ววางลงตรงหน้าเฉินเป่ย

เฉินเป่ยกวาดสายตามองไปยัง ฝาบนถาดยังไม่ได้เปิด มีกลิ่นแรงๆ ส่งมาตรงจมูกของเฉินเป่ย

จมูกของเฉินเป่ยถูกกระตุ้น กลิ่นแรงๆ นั้น ทำให้นัยน์ตาของเขาลุ่มลึก นัยน์ตาเปล่งประกาย รสชาตินี้ เขาคุ้นเคยมาก

"นี่ เคยกินไหม? " นายท่านตระกูลตู้จับจ้องเฉินเป่ยด้วยการหยอกล้อ แล้วถามขึ้น

เฉินเป่ยไม่ได้ตอบกลับใดๆ นัยน์ตาใต้หน้ากาก ยังคงเลือดเย็น

"กินดู" นายท่านตระกูลตู้กระตุกมุมปากแล้วเผยโค้งอันแปลกประหลาดออกมา และยิ้มขึ้นมาทันที

เขามองไปยังรอยยิ้มของเฉินเป่ยที่แปลกประหลาดมาก เหมือนนักล่าที่จับจ้องสัตว์ป่าของตนและพิจารณาอย่างถี่ถ้วน นัยน์ตาแบบนี้ ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกสบายเลย

นายท่านตระกูลตู้ดีดนิ้ว สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉินเป่ยเดินหน้าอย่างไม่มีเสียง แล้วกำลังจะเปิดฝาให้กับเฉินเป่ย

"เพี๊ยะ! "

ฝาๆ นั้นถูกสาวใช้เปิดออกด้วยความระมัดระวัง ไอร้อนสีขาวพุ่งออกมา แล้วกำลังแพร่กระจายไปยังอากาศ

นัยน์ตาของเฉินเป่ยหดเล็กลง.......นี่คือมองหูฉลาม!

"ชิมดู ทุกเมนูเป็นเชฟมิชลินทำขึ้นมาเอง เป็นอาหารมื้อสุดท้ายของแก ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว กินพวกนี้ไปหน่อย แกจะได้.......ตายแบบไม่เสียใจอะไร" นายท่านตระกูลตู้ยิ่งอยู่ยิ่งเลือดเย็น แล้วเผยการข่มขู่ที่ทรงพลังอันยิ่งใหญ่ออกมา.......เขาจับจ้องเฉินเป่ยไว้อย่างเย็นชา เหมือนเวลาตายของเฉินเป่ยมาถึงแล้ว!

"แกก็รู้......หูฉลาม เป็นอาหารที่ผิดกฎหมายของหัวเซี่ย! " เฉินเป่ยทำนัยน์ตาที่สงสัย แล้วค่อยๆ เงยหน้าเอ่ยถาม

"อาหารเมนูหนึ่งเท่านั้น" นายท่านตระกูลตู้เม้มปากจิบไวน์แดงหนึ่งคำ แล้วพูดด้วยเสียงเรียบ "ตระกูลทองหู้ไห่ เมื่อไหร่ที่เคยใส่ใจเรื่องกฎหมาย? "