บทที่ 378 ฆ่าเจ็ดดาวอาร์เรย์

บทที่ 378 ฆ่าเจ็ดดาวอาร์เรย์

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างชำเลืองมองนักพนันอย่างไม่สนใจ เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับนักพนันเหล่านี้แม้แต่น้อย

นักพนันเหล่านี้สำหรับเขาแล้ว ไม่ต่างอะไรจากมด แล้วเขาจะไปสนใจมดทำไม

คนนับไม่ถ้วนมองดูท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างและท่านผู้อาวุโสอีกสิบสามท่าน เหมือนเห็นสัตว์ประหลาดเลย ต่างจ้องมองท่านผู้อาวุโสของตระกูลอวี้พวกนี้

และผู้คนจำนวนมาก ตกใจร้องตะโกนไปรอบๆ......บนพื้น มีผู้ได้รับบาดเจ็บมีบาดแผลเลือดไหลเต็มไปหมด โหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างจ้องไปด้านหน้า ทันใดนั้นพูดช้าๆว่า “ฉันสัมผัสถึงเขาได้ เคยประลองกับเขาแล้ว ลมหายใจของเขาฝังลงในความทรงจำของฉัน และจำได้ไม่มีวันลืม”

พวกท่านผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง ตกอยู่ในความเงียบ พวกเขาจะไม่แทงข้างหลังท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง และจะไม่ตีท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างสลบ จะยอมให้ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างมีความทรงจำที่ฝังลึก ไม่มีทางลืมมันลง

อย่าว่าแต่ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างเลย หากท่านผู้อาวุโสท่านใดเคยมีประสบการณ์เช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะลืม

“ไปเถอะ ไปฆ่ามัน” ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างพูด ราวกับว่าจะไปเหยียบย่ำมดตัวเล็ก ๆ ให้ตาย

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างก้าวเท้าออกไป ท่านผู้อาวุโสท่านอื่นก็ติดตามอย่างใกล้ชิด ร่างของพวกเขากะพริบทีละคน และพุ่งไปที่ไกล ๆอย่างรวดเร็ว

และเจ้าหน้าที่ รปภ.ทั้งสองคนที่ทางเข้าก็ไม่กล้าขัดขวาง พวกเขาทรุดตัวลงกับพื้น หน้าซีด ขาสั่น เจ้าหน้าที่ รปภ.ทั้งสองคนยังต้องการหลบหนีไปกับฝูงชน แต่พวกเขาทั้งสองไม่สามารถควบคุมขาได้ จึงหนีไม่ได้

พวกท่านผู้อาวุโสเหล่านี้ไม่ได้สนใจ รปภ.สองคนนี้ รอจนกว่าพวกท่านผู้อาวุโสออกไปไกลแล้ว ความกดดันจึงได้ลดลง ทำให้ รปภ.ทั้งสองหายใจได้สะดวกขึ้น และโล่งใจ

หลังจากที่พวกเขาตั้งสติได้แล้ว ถึงสังเกตเห็นว่า จากตัวของตัวเองมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ซึ่งคละคลุ้งไปทั่ว ทำให้นักพนันหลายคนแตกตื่นต่างปิดปากและจมูก รีบออกห่างจาก รปภ.ทั้งสองทันที

พวกเขาก้มหน้า หน้าแดง อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี........นี่มันช่างน่าละอายเหลือเกิน

พวกเขาทั้งสองถูกท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างและท่านผู้อาวุโสเหล่านั้นขู่จนฉี่ราด....... อุจจาระและปัสสาวะปนกันไปหมด กลิ่นนั้น แม้แต่ตัวเองก็ยังรับไม่ได้แล้ว

รปภ. ทั้งสองมองไปทางที่ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างหายตัวไป สีหน้ายังคงซีด น่าเกลียดมาก

“นั่น ใช่คนเหรอ” รปภ.คนหนึ่งถามขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาสงสัยมาก คนปกติ ทำไมทำให้พวกเขาใจสั่นได้ขนาดนี้

“รีบรายงานขึ้นไปเร็ว งานพนันเพชรพลอย จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว” รปภ. คนหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูด

…………

ณ ตอนนี้ ข่าวนี้ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในเยี่ยนจิง

ฆาตกรที่ฆ่าคนหลายร้อยชีวิต หลังจากการนองเลือดตระกูลตู้แล้ว ก็หนีไปที่เยี่ยนจิง

สิ่งที่ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนของเยี่ยนจิงมากที่สุด คือสิ่งที่มาพร้อมกับข่าวนี้ เป็นภาพถ่ายที่เปื้อนเลือด

ภูเขามรณะและทะเลเลือด......แขนขาหัก......เหมือนฉากนรกบนโลก ปรากฏในภาพถ่าย แค่เห็นเพียงแวบเดียว ก็ทิ้งภาพที่น่าหดหู่และน่ากลัวไว้

เพราะภาพถ่ายนองเลือดเหล่านี้ ทำให้เยี่ยนจิงสั่นสะเทือน

………

เยี่ยนจิง ในอาคารสูงทะยานสู่เมฆ

ผู้ชายในชุดสูทที่เรียบง่าย นั่งอยู่บนโซฟา จ้องมองภาพที่สะท้อนจากโต๊ะกระจก........... ดวงตาที่ลึกล้ำและไม่มีที่สิ้นสุด

ณ เวลานี้ สำนักใหญ่ที่ใหญ่พอ ๆ กับสำนักงานทั้งชั้น ประตูลิฟต์เปิดออกช้าๆ มีเลขาสาวสวยเซ็กซี่กำลังถือแฟ้มมาจากข้างนอก สวมใส่รองเท้าส้นสูงสีดำทรงเสน่ห์ เดินเข้ามา ทั้งร่างเปล่งเสน่ห์อันน่าหลงใหล

เลขาสาวเจ้าเสน่ห์เดินมาตรงหน้าชายคนนั้น ถึงหยุดลง ดูสุภาพ พูดว่า “ท่านจิงที่เมืองหู้ไห่มีข่าวใหม่”

เลขาสาวสวยยื่นเอกสารให้กับคนชื่อจิง จองโบกมือ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่พิเศษ

“พอแล้ว ฉันรู้แล้ว” หลังจากที่จิงพูดจบ เลขาสาวสวยก็ไม่ได้รบกวนเขาอีก หันหลังแล้วก็ออกไป

รอให้เลขาสาวเจ้าเสน่ห์ออกไปแล้ว จิงจึงค่อยๆก้มลง แล้วหยิบเอกสารนั้นขั้นมา

จิงเปิดรูปดูทีละแผ่น ในใจเหมือนน้ำที่หยุด นิ่งมาก เอกสารภาพถ่ายเหล่านี้ ไม่สามารถสร้างคลื่นในใจของเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

และเมื่อสายตาของจิงจับจ้องไปที่ภาพถ่ายภาพหนึ่ง สีหน้าของเขาหยุดนิ่งทันที จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่กะพริบตา ดูท่าคลื่นไม่ได้อยู่ในดวงตาเท่านั้น มันกระตุ้นความเชื่อมั่นของเขา