บทที่379 ที่เรียกว่าเจ็ดดาวอาร์เรย์ ก็แค่ขยะ

บทที่379 ที่เรียกว่าเจ็ดดาวอาร์เรย์ ก็แค่ขยะ

ในระหว่างที่จางข่ายลอนรักษาตัว ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้าไปในสวนหลังบ้าน พูดว่า “เจ้านาย พวกเราได้รับข่าวใหม่จากเยี่ยนจิง”

“ว่ามา” จางข่ายลอนหลับตาพักผ่อนอยู่ และสาวใช้ทั้งสอง ใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวให้จางข่ายลอนเบาๆ ช่วยจางข่ายลอนเช็ดเหงื่อออกจากร่างกาย

สาวใช้เช็ดอย่างเบามือ และมีความงามที่อ่อนโยน ถ้าจางข่ายลอนลืมตาขึ้น แล้วเห็นสาวใช้กำลังรับใช้ตัวเอง อาจไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี

“พวกเราได้รับข่าวจากที่เยี่ยนจิงว่า ราชาหลงมาเยี่ยนจิงแล้ว ส่วนจุดประสง์ที่มายังไม่ชัดเจน” ลูกน้องพูดด้วยความเคารพ

จางข่ายลอนค่อยๆลืมตาขึ้น สีแห่งความแปลกใจ แวบผ่านตา พูดเบากับตัวเองว่า “เข้ามาเยี่ยนจิงแล้ว.....ข่าวนี้ น่าจะออกมาจากสถานีตำรวจหู้ไห่ แต่ด้วยความสามารถของพวกเขา ก็ไม่น่าจะรู้จักสถานะของเขาได้......”

จางข่ายลอนโบกมือเบาๆ “คุณรู้ได้อย่างไร”

“ลูกน้องได้ภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุที่เกี่ยวกับตระกูลตู้” ลูกน้องคนนั้นยิ้มเล็กน้อย ถือภาพถ่ายด้วยมือทั้งสองข้างด้วยความเคารพ ส่งมอบให้จางข่ายลอนตรงหน้า

จางข่ายลอนชำเลืองดูคร่าวๆ ทันใดนั้น ดวงตาของเขาย่อตัวลง สายตาของเขาจ้องไปที่รูปถ่ายใบหนึ่ง

เขาพบรูปการร่ายรำของมังกรบินและนกฟีนิกซ์ในภาพถ่าย ดวงตาหดลงทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เขาถึงนึกได้ จ้องมองรูปนั้นเงียบๆ ถึงว่างรูปลง มองไปบนฟ้า น้ำเสียงเผยให้เห็นสัมผัสที่ลึกซึ้งที่คนอื่นไม่เข้าใจ เงยหน้ามองฟ้า พูดกับตัวเอง “ความคิดของคุณ เป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะคาดเดา”

“เจ้านาย ให้พวกเราทำอะไรไหม” ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างถาม

“ทำอะไร” จางข่ายลอนขยับมุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงไม่แยแสและทุ้ม “ไม่ต้องทำอะไรเลย รอชมการแสดงก็พอ”

“ชมการแสดง” ลูกน้องคนนั้นตะลึงเล็กน้อย แต่จางข่ายลอนหลับตาพักผ่อนอีกครั้ง พูดเบาๆว่า “เยี่ยนจิง จะไม่สงบอีกต่อไปแล้ว มีโชว์ดีๆชมแล้ว”

…………

แต่ในเวลานี้ ศูนย์กลางของความตกใจทั้งหมด ผู้ยุยงของทุกสิ่งกำลังอยู่ที่งานพนันเพชรพลอย กำลังเดินไปรอบ ๆ อย่างเพลิดเพลินในงานพนันเพชรพลอย

ณ ขณะนี้ ทันใดนั้นงานพนันเพชรพลอยก็เกิดความปั่นป่วนขึ้น

เฉินเป่ยตาย่อลงเล็กน้อย มองไปที่ห่างไกลจากงานพนันเพชรพลอย ที่ห่างไกลนั้น แออัด มีนักพนันนับไม่ถ้วน สีหน้าเหมือนเผชิญกับความสยองขวัญ วิ่งไปทางด้านหลังของเฉินเป่ยด้วยความตื่นตระหนก

เฉินเป่ยมีประกายที่ลึกและคมชัดในดวงตา และหายวับไป

“ปังปังปัง.......”

ทันใดนั้น พื้นใต้เท้าของเฉินเป่ยก็เริ่มสั่นเล็กน้อย เฉินเป่ยก้มหน้ามองไปทั่วๆอย่างช้าๆ ความลึกในรูม่านตาก็ยิ่งแย่ลง ไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

“ไอ้มด วันนี้แม้ว่าคุณจะไปสวรรค์หรือลงนรก ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

ณ ขณะนี้ ทันใดนั้นก็มีเสียงโหยหวนที่ยาว ปรากฏขึ้นและผ่านมาจากระยะไกล

คนยังมาไม่ถึง แต่เสียงมาถึงก่อนแล้ว

ความเย็นชาฉายผ่านดวงตาของเฉินเป่ย.........เสียงมาจากที่ไกล......เป็นวิธีอย่างหนึ่งของภูเขาอู่ตัง ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง ก็รู้แล้ว

ทันใดนั้น ใบหน้าที่นิ่งๆของเฉินเป่ยก็เริ่มกังวลมากขึ้น เขาเดินออกไป พื้นใต้เท้าหักและแตกอย่างกะทันหัน......... รอยแตกคล้ายใยแมงมุมขนาดใหญ่ เป็นที่น่าสยองขวัญ

เฉินเป่ยหายใจลึกๆ ทันใดนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “พ่ายแพ้ ยังกล้าที่จะเข้ามาอีก”

บูม

เฉินเป่ยเสียงเหมือนฟ้าร้อง สั่นสะท้านอยู่ตลอดเวลา เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่เย็นชา

ในงานพนันเพชรพลอยว่างเปล่า หดหู่ในความมืด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมฆดำปกคลุมหนาแน่นเผยให้เห็นภาพเปลือยและเจตนาฆ่าที่น่ากลัว

ท้องฟ้ามืดมิดและบีบคั้น ราวกับอยู่แค่ปลายนิ้ว เสียงของเฉินเป่ยดังกว่าฟ้าร้อง ไกลกว่าเสียงของท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างไปหลายพันไมล์

เสียงของเฉินเป่ยน่ากลัว ดูเหมือนว่าจะสามารถเขย่าท้องฟ้าได้เลย ทำให้ท้องฟ้าเยือกเย็น

ที่ไกลๆ มีจุดสีดำปรากฏที่ส่วนท้าย ตามมาด้วย จุดดำเหล่านี้เข้าใกล้ด้วยความรวดเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้......ในพริบตา จุดดำเหล่านี้ ก็กลายเป็นเงาคนไปแล้ว

คนนำ ก็คือท่านผู้อาวุโสไท่ซ่าง

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างถือดาบยาว เจตนาฆาตกรรมที่เย็นชาเต็มใบหน้าของเขา เขาจ้องเฉินเป่ยด้วยความเยือกเย็น ดวงตาฉายความหมายการฆ่า

ท่านผู้อาวุโสไท่ซ่างกับท่านผู้อาวุโสอีกสิบสามท่าน ทันใดนั้นก็เข้าใกล้เฉินเป่ย