บทที่ 465 รับไม่ได้!

บทที่ 465 รับไม่ได้!

หลังจากเทพเมถุนชายชราทั้งสองพูดคำนั้น ในหมู่ผู้ชมก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที

ไม่มีผู้ชมคนไหนสามารถคาดการณ์ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!

หลีเช่าเทียนที่นั่งอยู่ในที่นั่งวีไอพีก็รีบลุกขึ้นยืนทันที เขามองไปที่เทพเมถุนชายชราทั้งสองที่ทำให้เขาต้องตกใจอย่างสุดขีด!

“เป็นไปไม่ได้!” หลีเช่าเทียนจ้องมองชายชราทั้งสองแล้วค่อยๆ พูด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคือคนที่หลีหงหามาด้วยตัวเขาเองจะหักหลังเขาเพราะเรื่องของซิลเวอร์พันปี!

หลีเช่าเทียนไม่สามารถยอมรับได้ เขาทำได้เพียงเฝ้ามองดูเทพเมถุนที่ยืนอยู่ข้างของจางเป่าเฉิงกับหลีชิงเยียน!

เทพเมถุนกลับเห็นด้วยกับอวี้เฉิงวั่งได้ไง ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ได้?

หลีเช่าเทียนไม่เข้าใจ ดวงตาของเขาจ้องตรงไปที่ชายชราทั้งสองและสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นความมืดมนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“คุณชายหลีใจเย็นก่อนครับ” ลูกน้อยคนหนึ่งรีบเข้าไปพูดกับเขาด้วยความเคารพ

หลีเช่าเทียนไม่มีคำพูดใดๆ สายตาของเขาได้แต่จ้องไปที่เทพเมถุนและไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ภายใต้ที่นั่งผู้ตัดสิน หลังจากที่กานหนิงล้มลง ผู้ตัดสินคนอื่นๆ ก็รีบเข้าไปพยุงตัวเขาขึ้นมา ในเวลานั้นความสนใจของผู้ชมก็พุ่งเป้าไปที่กานหนิงอย่างรวดเร็ว

กานหนิงถือว่าเป็นบุคคลที่มีอำนาจที่สุดในบัลลังก์ของผู้ตัดสิน แต่หลังจากที่เขาถูกคณะผู้ตัดสินคนหนึ่งหักหน้า ทุกคนก็เดาว่าผู้ตัดสินกานโกรธจนเป็นลมและล้มลงกับพื้นแล้วกระอักเลือดออกมา

กานหนิงหมดสติไปสักพัก ในช่วงเวลานั้นผู้ตัดสินที่เหลือต่างก็มองหน้ากันและไม่มีใครกล้ารับช่วงต่อประธานผู้ตัดสินเลย

หลังจากนั้นไม่นานหน่วยฉุกเฉินก็ได้มาถึงและปลุกกานหนิงจากการหมดสติขึ้นมาได้

กานหนิงตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าซีดเซียวราวกับหิมะน้ำแข็ง ด้วยความช่วยเหลือของผู้ตัดสินหลายคน ในที่สุดเขาก็ลืมตาแล้วกวาดมองไปที่ผู้ชมและสุดท้องก็มองไปที่เฉินเป่ยอีกครั้ง

ในขณะนี้ สายตาของกานหนิงที่มองเฉินเป่ยนั้นไม่เหมือนเดิมอีก เขามองเฉินเป่ยอย่างระมัดระวังและสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากนั้นสักพักกานหนิงถึงพูดขึ้นมาว่า “คุณ คือใครกันแน่?”

“ผมก็คือผม” เฉินเป่ยยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้าเฉยเมย

“แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดเผยตัวตนสักที คุณทำตัวลึกลับตั้งแต่ต้นจนจบ หรือว่าคุณมีความลับที่ไม่สามารถเปิดเผยได้?!” กานหนิงกัดฟันแล้วพูดอย่างเย็นชา

“วัตถุที่หายากอย่างซิลเวอร์พันปีและไฟของดวงอาทิตย์ ต่อให้เป็นอวี้เฉิงวั่งก็ไม่อาจจำได้อย่างชัดเจน แต่คุณกลับสามารถมองออกได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีคนแบบนี้ในโลกแห่งการพนันเพชรพลอยหรอก!” กานหนิงยังคงพูดต่อไป ทันใดนั้นความสนใจของผู้ชมก็มุ่งไปที่เฉินเป่ย ในเวลานั้น ผู้ชมทั้งหมดถูกกระตุ้นด้วยคำพูดของกานหนิง พวกเขาเริ่มอยากรู้จักตัวตนของผู้ตัดสินลึกลับผู้นี้แล้ว

เทพเมถุนที่อยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ ก็หันมองไปที่เฉินเป่ย สิ่งที่กานหนิงพูดนั้นไม่ผิดเลย เทพเมถุนไม่ได้นึกถึงปืนทวนวิหคคืนรังที่ทำมาจากซิลเวอร์พันปีเลย ยิ่งไปกว่านั้นไฟของดวงอาทิตย์ก็ไม่เคยอยู่ในความทรงจำของเขาอีกด้วย

ในโลกแห่งการพนันเพชรพลอยไม่มีอีกแล้วที่เป็นอย่างเขา

เทพเมถุนจ้องมองเฉินเป่ยอย่างใกล้ชิด ในขณะนี้แม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกละอายใจเลย!

“เหอะๆ …...” ในขณะที่ผู้คนยังคงสงสัยอยู่ ทันใดนั้นเฉินเป่ยก็หัวเราะขึ้นมา

“คุณหัวเราะทำไม?” กานหนิงขมวดคิ้ว เพราะเฉินเป่ยจู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา จึงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

“ดูเหมือนว่าพวกคุณจะลืมไปหมดแล้ว” เฉินเป่ยกวาดมองไปรอบๆ และค่อยๆ พูด

ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันลึกล้ำ

คำพูดของเฉินเป่ยนั้นฟังดูแปลกประหลาดมาก แต่ไม่รู้ทำไมคำพูดนี้ถึงทำให้กานหนิงใจสั่นอย่างอธิบายไม่ถูก

ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่เทพเมถุน ตาสีทองและจางเป่าเฉิงก็ขมวดคิ้วขึ้นและไม่เข้าใจในสิ่งที่เฉินเป่ยกำลังสื่อถึง

“เขาทำอะไรอยู่?” ผู้ตัดสินที่เหลือต่างก็มองหน้ากันด้วยความมึนงง

“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นผมจะไม่ปิดบังอีกต่อไป” เฉินเป่ยยิ้มจางๆ จากนั้นก็ดึงหน้ากากออก!

“ผม หลง!” แม้เฉินเป่ยจะพูดเบาๆ แต่ทุกถ้อยคำของเขาได้ดังสนั่นเข้าหูของทุกคนเหมือนฟ้าผ่า!

หา!