ตอนที่ 468
บทที่ 468 คุณคือของมือสอง!
October 28, 2026
บทที่ 468 คุณคือของมือสอง!
จากนั้น เฉินเป่ยเหลือบมองมาที่เขาแล้วหันมองไปอีกข้างและพูดว่า “ไปกันเถอะ ไปดำเนินเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้น ประธานหลีรอเราอยู่”
จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยจากด้านหลัง เขารู้สึกงุนงง ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าเฉินเป่ยที่ถอดหน้ากากออกไม่ได้เย่อหยิ่งเหมือนตอนสวมหน้ากากเลย
สรุปเขาเป็นคนยังไงกันแน่?
สายตาของจางเป่าเฉิงที่มองเฉินเป่ยนั้นไร้อคติอีก เขาเป็นถึงตำนานผู้ไร้พ่ายในโลกแห่งการพนันเพชรพลอย ก่อนหน้านี้แม้จางเป่าเฉิงจะเดิมพันกับเขาด้วยชีวิต แต่ก็ไม่ทิ้งร่องรอยความสงสัยให้ใครเลย ผู้ชายคนนี้......มันลึกลับขนาดไหนกัน?
จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยอย่างสงสัย ประธานหลีจะรู้ไหมนะ? จางเป่าเฉิงคิดว่าแม้แต่ประธานหลีก็ไม่รู้จักตัวตนของเฉินเป่ยเหมือนกัน
หลง.....ชื่อนี้เพียงพอที่จะเขย่าโลกแห่งการพนันเพชรพลอยได้ หลายปีก่อนเขาเคยสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ให้กับวงการพนันเพชรพลอยมากแล้ว และวันนี้เขาก็ทำเช่นนั้นอีกครั้ง!
การปรากฏตัวของเขากระทั่งทำให้ตำนานผู้ไร้พ่ายอีกคนต้องตกจากแท่นบัลลังก์ไป! ซึ่งเหตุนี้เพียงพอที่จะพริกประวัติศาสตร์ของโลกแห่งการพนันเพชรพลอยได้อย่างง่ายดาย!
จางเป่าเฉิงหายใจเข้าลึกๆ ในขณะนี้เขามองไปที่เฉินเป่ยด้วยสายตาเคร่งขรึม
“หลง......” จางเป่าเฉิงบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาจดจำชื่อนี้ได้อย่างลึกซึ้งและจะตราตรึงอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขาตลอดไป!
สองมือของจางเป่าเฉิงสั่นอย่างไม่หยุด เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นของเขาหรือเป็นเพราะความเหลือเชื่อหลังจากที่ได้รู้จักตัวตนของเฉินเป่ย
ในขณะนี้มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉินเป่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ประจบ “ท่านจะพักผ่อนก่อนไหมครับ หรือว่าให้ผมพาสองท่านเข้าไปพักผ่อนในออฟฟิศของผมก่อน รอถึงเวลาประกาศท่านทั้งสองค่อยออกมาก็ได้นะครับ?”
เป็นน้ำเสียงที่ประจบประแจง เมื่อจางเป่าเฉิงมองไปที่เขาก็หมดคำบรรยาย เขาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานสมาคมการพนันเพชรพลอยของเยี่ยนจิง
สมาคมการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิงเป็นสาขาหนึ่งของสมาคมหัวเซี่ย ตามกฎแล้วประธานควรปฏิบัติตามคำสั่งของจางเป่าเฉิง
แต่ตอนนี้มันกลับกันโดยสิ้นเชิง ประธานคนนี้ไม่สนใจในการดำรงอยู่ของจางเป่าเฉิงและยังมองข้ามเขาแทนที่จะฟังคำสั่งจากเขา
จางเป่าเฉิงกลายเป็นอากาศในทันที เขากลับถูกคนอื่นมองข้าม!
จางเป่าเฉิงกัดฟันแล้วจ้องหน้าประธานคนนั้นอย่างดุเดือด เขาคิดในใจว่าเขาควรไล่ประธานคนนี้ออกจากตำแหน่งแล้วหาคนใหม่ที่ไว้ใจได้มาแทนที่ดีไหม?
เฉินเป่ยเหลือบมองไปที่ประธานคนนั้น จากนั้นหันไปมองที่จางเป่าเฉิง หลังจากที่เห็นใบหน้าแข็งกระด้างของจางเป่าเฉิงแล้วเขาก็ยิ้มพูดกับประธานคนนั้นว่า “คุณจะถามผมทำไม คุณต้องถามหัวหน้าสมาคมจางสิครับ”
“ครับๆ ๆ หัวหน้าสมาคมจางมีอะไรให้รับใช้ไหมครับ?” ประธานคนนั้นเดินเข้าไปหาจางเป่าเฉิงแล้วฝืนยิ้มออกมา
สีหน้าของจางเป่าเฉิงดีขึ้นไม่น้อย แต่ก่อนที่เขาจะพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงคนคนหนึ่งพูดแทรกเขา “ไม่ต้องเข้าไปออฟฟิศแล้ว เรากลับไปที่หอประชุมเลยดีกว่า เดี๋ยวการมอบรางวัล คุณให้จางเป่าเฉิงไปคนเดียวก็พอ ผมไม่อยากไปมอบรางวัลแล้ว”
จางเป่าเฉิงหยุดชะงักด้วยสีหน้าบูดเบี้ยวทันที!
เขาหันมองไปที่เฉินเป่ยทันที เฉินเป่ยต้องจงใจแกล้งเขาแน่เลย! ไอ้หมอนี่จงใจแกล้งเราชัดๆ! เราเป็นถึงหัวหน้าสมาคมแห่งหัวเซี่ย แต่กลับไม่มีอำนาจเท่าเขา!
“แล้วใครจะเป็นผู้มอบล่ะครับ......” ประธานคนนั้นถามอย่างลำบากใจ
“หาใครก็ได้ เป็นคณะกรรมการก็พอ ถ้ากานหนิงฟื้นแล้วก็ให้เขาไปเลย สมาคมการพนันเพชรพลอยไม่ได้เสียเงินจ้างพวกเขามานั่งพักนะ” เฉินเป่ยทิ้งประโยคสุดท้ายที่เย็นชาแล้วจากไป ปล่อยให้ประธานคนนั้นยืนซื่ออย่างทำตัวไม่ถูก
มุมปากของประธานคนนั้นกระตุกอย่างรุนแรง ความหมายของเฉินเป่ยนั้นชัดเจนว่าเขากำลังแก้แค้นอยู่!
จะให้กานหนิงเป็นผู้มอบรางวัลให้กับจางเป่าเฉิง? นี่มันจงใจแกล้งกานหนิงอีกครั้งชัดๆ!
และจางเป่าเฉิงในขณะนี้รู้สึกสั่นไหว สายตาที่มองเฉินเป่ยก็เปลี่ยนไป หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเป่ยแล้วเขาถึงกับเหงื่อแตก เฉินเป่ยคนนี้จะใจดำเกินไปแล้ว นี่มันไม่เหลือความเป็นมนุษย์เลย
ใจดำจริงๆ จางเป่าเฉิงเริ่มมองเฉินเป่ยด้วยสายตาอคติเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเป่ยจะใจดำเช่นนี้! นั่นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์เขาทำกัน!
ในไม่ช้า จางเป่าเฉิงก็ตามประธานสมาคมการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิงออกจากเวที หลีเช่าเทียนในที่นั่งวีไอพี เขายังคงยืนอยู่หน้าราวบันไดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
คุณชายตระกลูหลีผู้หล่อเหลายืนอยู่ที่เดิม เขากำหมัดแน่นๆ ด้วยสายตาเย็นชา ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยและในใจเต็มไปด้วยความโกรธ!
“เอ๋อตงเฉิน......” จากนั้นสักพัก หลีเช่าเทียนถึงค่อยๆ พูดขึ้นมาสามคำด้วยสายตาเย็นชา! เขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นเอ๋อตงเฉินคนนี้จะเป็นคนทำลายทุกอย่างของเขาอีกแล้ว!
หลีเช่าเทียนกัดฟันไว้แน่นๆ เขาเกลียดเฉินเป่ยจนเข้ากระดูกดำ! เพราะเฉินเป่ยทำลายแผนการของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!
เฉินเป่ยเป็นเหมือนความเฮงซวยของเขา ทำให้เขาล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า! แล้วเขาจะอยู่นิ่งเฉยได้อย่างไร!
“เอ๋อตงเฉิน นายจำไว้!” หมัดที่สั่นสะท้านของหลีเช่าเทียนค่อยๆ หลั่งเลือดออกมาอย่างช้าๆ เขาบีบกำปั้นด้วยสุดแรงจนทำให้เล็บแทงเข้าไปที่ฝ่ามือของเขา!