บทที่ 469 มาร้าย!

บทที่ 469 มาร้าย!

ใบหน้างดงามของท่านประธานเทพธิดาเย็นชาลง เธอมองไปที่เฉินเป่ยแล้วพูดอย่างเย็นยะเยือกว่า “หุบปาก!”

เธอทนไม่ไหวกับเฉินเป่ยแล้วจริงๆ! ผู้ชายคนนี้นับวันก็ยิ่งทำตัวใจกล้ามากขึ้น! เขาถึงขั้นกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเธอ!

ท่านประธานเทพธิดาตะคอกเสียงดังเพื่อสั่งให้เฉินเป่ยปิดปาก จางเป่าเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำเพราะเขาทั้งสองดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง

และจางเป่าเฉิงซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีของทุกคนในแวดวง หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเฉินเป่ยแล้วสายตาของทุกคนที่มองจางเป่าเฉิงก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

หลีชิงเยียนก็ตระหนักถึงจุดนี้ เธอจึงหันมองไปรอบๆ แล้วมองไปที่เฉินเป่ยอย่างเย็นชา จากนั้นหันหลังแล้วพาจางเป่าเฉิงเดินออกจากสถานที่นั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ผู้ชมหุนหันพลันแล่นรายล้อมเข้ามา เธอเกรงว่าถึงเวลาแล้วจะเดินออกจากฝูงชนลำบาก

ทันทีที่หลีชิงเยียนเดินออกจากหอประชุมก็มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบแล้วพูดกับเธอด้วยความเคารพ “คุณหลีครับ พิธีมอบรางวัลกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ ขออนุญาตเรียนเชิญหัวหน้าสมาคมจางขึ้นให้โอวาทด้วยครับ”

หลีชิงเยียนหันหน้ามองไปที่จางเป่าเฉิง จากนั้นพยักหน้าแล้วก้าวขาเดินออกไปทันทีโดยที่ไม่หันกลับมามองเฉินเป่ยเลย

เสียงรองเท้าส้นสูงที่คมชัดกระทบกับกระเบื้องบนพื้น เฉินเป่ยเดินตามหลังเธอมาติดๆ เขามองซ้ายมองขวาและสุดท้ายก็มองหุ่นที่สมบูรณ์แบบของหลีชิงเยียน มุมปากของเขาโค้งขึ้นอย่างลึกซึ้ง

ท่านประธานเทพธิดาที่เดินอยู่ตรงหน้า แม้เธอจะรู้สึกโกรธอยู่ แต่ไม่สามารถปกปิดความงดงามดั่งเทพธิดาของเธอได้

ความงามแบบนี้ ต่อให้เดินอยู่ที่ไหนก็จะดึงดูดความสนใจของผู้ชายทุกคนอย่างแน่นอน ไม่แพ้แค่นั้น แม้แต่ผู้หญิงหลายๆ คนที่เห็นเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

เฉินเป่ยเดินตามหลังมาติดๆ จนในที่สุดหลีชิงเยียนก็สุดจะทน เธอหยุดกะทันหันแล้วหันใบหน้าอันงดงามแต่เย็นชาของเธอไปที่เฉินเป่ย จากนั้นพูดอย่างไม่สนใจไยดี “หยุดตามฉันได้ไหม! คุณจะเอายังไงกันแน่!”

เฉินเป่ยตอบอย่างเฉยเมย “ชิงเยียน ผมทำเพื่อความปลอดภัยของคุณนะ คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่ามีนักฆ่าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ด้วย”

เฉินเป่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งทำให้หลีชิงเยียนอดไม่ได้ที่จะเชื่อเขา

หลีชิงเยียนรู้สึกตระหนักขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่พูดกับเฉินเป่ยก็อ่อนลง แต่น้ำเสียงเย็นชาและประชดประชันยังคงอยู่ “คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก อย่างคุณเหรอจะปกป้องฉันได้?”

เฉินเป่ยถึงกับผงะไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าของเขาก็ทำอะไรไม่ถูก แม้หลีชิงเยียนจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว แต่เธอก็ไม่เลือกที่จะเชื่อเขา

หลังจากที่หลีชิงเยียนเห็นเฉินเป่ยหลุดลงเธอถึงจะเดินต่อ เสียงรองเท้าส้นสูงที่คมชัดดังขึ้นอีกครั้ง และในขณะนี้เสียงพูดของซูเหลยก็ดังขึ้นข้างๆ เฉินเป่ย “คุณโกหกเธอขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลก ต่อให้เป็นผู้หญิงคนไหนก็ต้องโกรธเหมือนกัน”

เฉินเป่ยหันหน้าไปหาซูเหลยที่กำลังมองไปที่หลีชิงเยียนจากด้านหลังแล้วพูดอย่างจริงจัง

เฉินเป่ยรู้สึกอึ้ง ทันใดนั้นเองก็รู้สึกละอายใจ เขาเคยอยู่เมืองนอกและเคยเจออะไรมามากมาย แต่ไม่นึกเลยว่าเขาต้องมาฟังคำสอนจากซูเหลย!

เฉินเป่ยเลิกคิ้วแล้วพูดกับซูเหลยว่า “นี่ผมต้องบอกความจริงกับเธอใช่ไหม?”

ซูเหลยส่ายหัว “ถ้าเปลี่ยนคุณที่ถูกหลอกเป็นเวลานานขนาดนี้ แล้วคุณจะรู้สึกยังไง?”

หลังจากพูดจบ ซูเหลยก็รีบไล่ตามหลีชิงเยียนไปและทิ้งให้เฉินเป่ยอยู่กับความคิดของเขาคนเดียว

หลังจากหลีชิงเยียนเดินออกจากที่นั่งผู้ชม เธอต้องเดินเข้าไปในพื้นที่ของการพนันที่มีระดับต่ำกว่า เพราะคนเกือบทั้งหมดได้แห่กันเข้าไปในการแข่งขันสุดยอดดาบสามเล่ม จึงทำให้โซนการพนันที่มีระดับต่ำว่างเปล่า

หลีชิงเยียนเดินออกไปด้วยความโมโห จากนั้นอารมณ์ของเธอค่อยๆ เย็นลง

เมื่อเธอมองไปรอบๆ ก็เห็นซูเหลยที่กำลังเดินเข้ามาหาเธออย่างเร่งรีบ

“ท่านประธานหลีคะ ท่านเดินออกมาอยู่คนเดียวมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ” ซูเหลยเดินเข้ามาพูดกับหลีชิงเยียนเบาๆ

“ฉันรู้แล้ว เรากลับไปเถอะ” หลีชิงเยียนลูบผมของเธอแล้วตอบเบาๆ

“ค่ะ” ทันทีที่ซูเหลยพยักหน้าตอบ ทันใดนั้นก็มีบางอย่างเข้ามาในการมองเห็นของเธอจากระยะไกลและดึงความสนใจของเธอไป

“มีอะไรเหรอ?” หลีชิงเยียนขมวดคิ้วเบาๆ จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อซูเหลย ถ้าซูเหลยแสดงปฏิกิริยาแบบนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

ซูเหลยไม่ได้ตอบอะไร สายตาของเธอได้แต่มองไปที่ไกล และเมื่อหลีชิงเยียนมองไปในทิศทางเดียวกับซูเหลย ทันใดนั้นเธอก็เห็นรถหรูคันหนึ่งขับมาแต่ไกลแล้วมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอกับซูเหลย

หลีชิงเยียนมองไปที่รถหรูคันนั้น ทันใดนั้นเธอก็ขมวดคิ้ว เพราะเธอคุ้นเคยกับรถหรูคันนี้มาก