บทที่ 471 ความลับของตระกูลอวี้

บทที่ 471 ความลับของตระกูลอวี้

ตอนดึก ไฟสองข้างทาง ไฟสลัวส่องไปที่ท้องถนน แต่เมื่อรถยนต์โผล่มาทีละคันแต่ไกล อุณหภูมิอากาศ ดูเหมือนว่าจะลดลงอย่างรวดเร็ว

“ปัง ปัง ปัง”

เมื่อรถเหล่านี้แล่นผ่านเสาไฟข้างทางแต่ละต้น ไฟสลัว ๆเหล่านั้น ดับเพราะเสียง ความมืดปกคลุมไปทั่ว ทำให้ผู้คนได้กลิ่นที่ไม่สบายใจอย่างแรง

รถยนต์เหล่านี้ ราวกับมาจากนรก กลืนแสงไฟ ทำให้ทั้งเมือง กลับสู่ความมืด

ศูนย์กลางของรถยนต์เหล่านี้ รถMaybachที่ได้รับการคุ้มกันจากรถสีดำหลายคัน ในรถได้รับการปรับแต่งอย่างหรูหราและกว้างขวาง จิงนั่งอยู่บนโซฟาที่ทำจากหนังแรดที่นุ่มสบาย มองไปที่จอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ตรงหน้า ในมือถือซิการ์ สายตาจ้องมอง

ด้านข้างมีสาวใช้หยิบกล่องไม้ขีดหรูหราออกมาอย่างระมัดระวัง รับซิการ์คิวบามาจากมือจิง ใช้กรรไกรตัดเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาอย่างระมัดระวัง จุดไม้ขีดไฟ หมุนซิการ์เบา ๆ เพื่ออบ

ไม่นาน ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกลมกล่อมที่ผิดปกติ สาวใช้ถือซิการ์ไว้ในมือทั้งสองข้าง ยื่นให้จิง พูดเสียงเบาๆ “ท่าน เชิญค่ะ”

จิงรับซิการ์มา สูบอย่างช้าๆ พ่นควันออกมา หลับตาลิ้มรสอยู่สักครู่ ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ใช้ได้ ขาดประสบการณ์ คืนนี้ฉันจะซ้อมตั้งแต่เริ่มต้นจุดไฟจนถึงสุดท้ายห้าสิบรอบ”

“ค่ะ”

ร่างบอบบางของสาวใช้สั่นเล็กน้อย แอบพูดในใจ โชคดีที่เพียงแค่ห้าสิบรอบ......แต่คืนนี้ก็ไม่ได้พักผ่อนแล้ว ไม่ใช่การลงโทษที่มากเกินไป......

“ท่าน ใกล้ถึงแล้ว”

ชายคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าของรถหันมากล่าว

จิงค่อยๆหันกลับมา มองผ่านหน้าต่างMaybachออกไป ที่ไม่ไกล เห็นโรงแรมแห่งหนึ่งที่ได้รับหารปรับปรุง มองเห็นได้ชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ จิงสามารถมองเห็นแสงไฟที่สว่างจ้าอยู่ข้างใน ในแต่งห้องยังคงเปิดไฟอยู่

จิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ปฏิบัติการได้ แจ้งหู้ เขาอยากจะทำอะไรก็ไปทำ”

“รับทราบ”

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รถที่ล้อมรอบรถคันที่จิงนั่งอยู่ ทันใดนั้นก็กระจายออกไป ในขบวนรถที่จิงนั่งอยู่ เร่งเครื่องทันที เครื่องยนต์ของรถยนต์กำลังคำราม กรีดร้องไปยังโรงแรมนั้นราวกับสายฟ้าฟาด

“กึง กึง กึง”

ด้านนอกโรงแรม ไฟสองข้างทาง ปังๆดับหมด ด้านนอกโรงแรม จมดิ่งสู่ความมืดมิด

และรถยนต์สีดำหลายคัน มุ่งไปที่โรงแรมอย่างรวดเร็วด้วยความมืด

รถคันสีดำคันหนึ่ง หู้นั่งอยู่แถวหลัง ดูเย็นชาราวกับมีดที่คม แสงในดวงตามีความหมายที่น่ากลัวที่สุดของการฆ่า เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนกลัวจนตัวสั่น

“หลง......นามแฝงหลง คุณยังมีคราบเหลืออยู่” หู้ก้มหน้า ถือภาพถ่ายที่เต็มไปด้วยรอยพับในมือ ภาพถ่ายนั้นเป็นภาพถ่ายหมู่ของคนจำนวนมาก แต่หนึ่งในนั้น มีหน้าตาและนิสัยใจคอเหมือนกับเฉินเป่ยในวันนี้

“อยู่ในมือของฉัน คุณหนีไม่พ้นหรอก” หู้พึมพำ มือที่บีบภาพถ่ายอยู่ กำอย่างแน่น พอคลายมือออก ภาพถ่ายนั้นได้กลายเป็นชิ้นส่วนเล็กๆจำนวนนับไม่ถ้วน

แววตาของหู้มีเจตนาฆ่า อารมณ์เต็มไปด้วยความเย็นชา

และในขณะนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในห้องของโรงแรมที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก หลีชิงเยียนกำลังถือแก้วไวน์ที่สวยงาม มองไปที่จางเป่าเฉิงซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยแสงสีแดง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าสมาคมจาง ฉันดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว เฉลิมฉลองในสุดยอดดาบสามเล่ม ที่ได้รับชัยชนะ จัดการหัวหน้าได้”

หลีชิงเยียนริมฝีปากแดงเปิดขึ้นเล็กน้อย เสียงที่เซ็กซี่ลอยออกมาจากริมฝีปากสีแดงอันเย้ายวน อีกทั้งตอนนี้เทพธิดายังมีรอยยิ้มจาง ๆ บนปาก ทั้งตัวเต็มไปด้วยเสน่ห์อันแรงกล้า

จางเป่าเฉิงถือแชมเปญขึ้นมา รินให้ตัวเองอีกแก้ว หัวเราะฮ่าๆ “นี่ไม่ใช่ผลงานของฉันคนเดียว อาศัยโชคด้วย อาศัยโชคด้วย”

หัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิงที่อยู่ข้างๆก็ยิ้ม พูดประจบสอพลอว่า “ท่านจาง ท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว จะอ้างโชคอย่างเดียวได้อย่างไร ถ้าขึ้นอยู่กับโชคจริงๆ เช่นนั้นคนธรรมดาก็คงสามารถคว้าแชมป์ได้.......ถ้าไม่มีความรู้ที่ชาญฉลาดของคุณ จะชัยชนะได้อย่างไร”

หัวหน้าท่านนั้นทำให้จางเป่าเฉิงรู้สึกหน้าบานมากขึ้น จึงดื่มแชมเปญไปอีกสองสามแก้ว

หลีชิงเยียนกับหัวหน้าที่เยี่ยนจิงเปลี่ยนกันดื่มกับจางเป่าเฉิง ทำให้เฉินเป่ยที่อยู่ข้างๆรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย