ตอนที่ 475
บทที่ 475 กวาดล้างให้หมด
October 28, 2026
บทที่ 475 กวาดล้างให้หมด
จางเป่าเฉิงกลัวจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ส่วนซูเหลยหลังจากฟื้นฟูกำลังบ้างแล้ว หันมา เหลือบมองไปที่ประตูห้องนอน แววตาที่เฉียบคมมีความดุเดือด
ซูเหลยสงสัยในตัวของนักฆ่าเหล่านี้ นักฆ่าเหล่านี้ต้องไม่ใช่นักฆ่าธรรมดาทั่วไป จากประสบการณ์ของซูเหลย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นนักฆ่ามืออาชีพ
และนักฆ่าเหล่านี้ ทำไมจู่ ๆถึงโจมตีและตามฆ่าพวกเขา รู้อีกด้วยว่าพวกเขาอยู่ห้องไหน หรือว่าโรงแรมรั่วไหลความลับ
ซูเหลยกำลังไตร่ตรอง และในขณะนี้ นักฆ่าที่อยู่นอกห้องของซูเหลย อยู่ๆก็เงียบไป ไม่ตามเข้ามา
“ผู้ใหญ่ทั้งสองให้พวกเราแค่ดักพวกเขาไว้ พวกคุณทั้งสองเฝ้าหน้าประตูไว้ ฉันจะพาคนไปเสริมกำลัง เป้าหมายมีความแข็งแกร่ง พวกเราเสียงกำลังคนไปไม่น้อยแล้ว” หนึ่งในนักฆ่าออกคำสั่ง
นักฆ่าอีกสองคนพยักหน้าซ้ำๆ หลังจากนั้นแต่คนก็หันกลับ ร่างกายกะพริบ หายไปจากทางเดินอย่างรวดเร็ว..........
ในเวลานี้ ห้องในโรงแรม ยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด
นักฆ่าหลายคนล้อมเฉินเป่ยไว้ อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างรวดเร็ว ถูกครอบงำโดยเจตนาฆ่าที่เย็นชา
ทันใดนั้น นักฆ่าเหล่านั้นเหมือนมีญาณเชื่อมหากัน เคลื่อนไปพร้อมกัน เตะอย่างกะทันหัน พุ่งเข้าหาเฉินเป่ยเหมือนลูกศร
“ฆ่า”
แสงดาบพราวพันกัน สร้างตาข่ายขนาดใหญ่ พุ่งเข้าหาเฉินเป่ย ทำให้เฉินเป่ยไม่มีทางหนี
“ดูซิคราวนี้คุณจะหนีอย่างไร” ทันใดนั้นนักฆ่าคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น แสงดาบฟาดไปทั่วทุกสารทิศ ในพริบตาของในห้องก็ถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ฆ่า”
“ฆ่า”
“ฆ่า”
นักฆ่าทั้งหมดชูดาบขึ้นพร้อมกัน ตะโกนเสียงดังสะเทือนฟ้า
ในพริบตา แสงดาบที่น่าสยดสยองแทบจะทำให้ทุกอย่างแตกเป็นเสี่ยง ๆ แม้แต่ความว่างเปล่าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“ปัง ปัง ปัง”
โต๊ะแต่ละตัว ทันใดนั้นก็แตกสลายด้วยแสงดาบนับไม่ถ้วน กลายเป็นผง
ส่วนเฉินเป่ย ยืนอยู่ตรงกลางแสงดาบ ดูสบายๆ ดูสงบมาก เขายังคงถือบุหรี่อยู่ สูบตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัวใคร เพิกเฉยต่อนักฆ่าที่น่ากลัวรอบตัว
“(เสียง) ปะทะ”
แสงดาบเฉือนไปที่เฉินเป่ยอย่างโหดร้าย แต่ไม่กี่วินาทีผ่านไป ร่างเหล่านั้นก็แข็งทื่อ ตกตะลึงทันใด
เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีการเคลื่อนย้ายเลยแม้แต่นิด แต่แสงดาบเหล่านั้น ตัดผ่านเฉินเป่ยไป ไม่โดนตัวเฉินเป่ยเลย
“เป็นไปได้อย่างไร” นักฆ่าที่อยู่ในเหตุการณ์หลายคน รู้สึกตกใจมาก และหนึ่งในนั้นที่ใส่หน้ากากแดง ไม่เหมือนคนอื่นๆที่ใส่หน้ากากดำ มีเหงื่อเย็น ๆ ค่อยๆไหลออกมาบนหน้าผาก
นักฆ่าหน้ากากแดง มองไปที่เฉินเป่ย ในดวงตาแสดงความกลัวออกมา
“หรือว่า......มองข้ามไป” นักฆ่าหน้ากากแดงพึมพำ หากเป็นเช่นนั้นจริง คนที่อยู่ตรงหน้า เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า สามารถมองข้ามสิ่งนี้ไปได้ เขาก็คงจะเป็นสัตว์ประหลาด
“การแสดงจบลงหรือยัง”
ทันใดนั้น มองดูบุหรี่กำลังจะมอด เฉินเป่ยบีบบุหรี่ดับ มีความลึกฉายในดวงตา ชำเลืองมองไปที่นักฆ่าเหล่านี้ “ให้หัวหน้าของพวกคุณออกมา พวกคุณ ยังไม่สมควรเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน”
เฉินเป่ยพูดช้าๆ น้ำเสียงของเขาจริงจังมาก ไม่เหมือนกำลังล้อเล่น ทำให้นักฆ่าเหล่านั้น สีหน้าดูน่าเกลียดทันที
ประโยคนี้ของเฉินเป่ย เหมือนตบหน้า ตบลงหน้าของนักฆ่าอย่างโหดร้าย นี่คือความอัปยศอดสูที่สุด
พวกเขาเป็นนักฆ่ามืออาชีพ ภายใต้ดาบของพวกเขาไม่รู้ว่าดื่มเลือดมามากแค่ไหนแล้ว มีอีกหลายคนที่เกรงกลัวพวกเขา พวกเขามองชีวิตคนเหมือนต้นหญ้าที่ไร้ค่า แต่ตอนนี้ มีชายคนหนึ่ง เยาะเย้ยพวกเขาต่อหน้าอย่างไม่ให้เกียรติ บอกว่าพวกเขาไม่สมควรเป็นคู่ต่อสู้ของเขา
นี่เป็นการเหยียดหยามศักดิ์ศรีของพวกเขาในฐานะนักฆ่าโดยสิ้นเชิง แล้วจะทนได้อย่างไร
“รนหาที่ตาย รวมค่ายกล” นักฆ่าหน้ากากแดง ดูโกรธถึงขีดสุด ทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา ด้านหลังของเขา นักฆ่าก้าวออกมาทีละคน ในพริบตาก็ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเป่ย
“ฆ่า”
แสงดาบออกมาทีละภาพ เฉินเป่ยสีหน้าไม่เปลี่ยน สำหรับแสงดาบที่น่ากลัวเหล่านั้น เขาหลบได้อย่างสบาย