บทที่ 474 รนหาที่ตาย

บทที่ 474 รนหาที่ตาย

“ปัง”

เฉินเป่ยเตะที่ก้นของจางเป่าเฉิง ไม่ได้ใช้แรงทั้งหมด แต่ก็ออกแรงไม่น้อย ทำให้จางเป่าเฉิงลอยขึ้นทันที สุดท้ายก้นกระแทกกับประตูห้อง

เฉินเป่ยสีหน้าดูน่ากลัว หัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิงที่ยังไม่ตอบสนอง แล้วกล่าวว่า “วิ่งตามซูเหลยไป ยิ่งไกลออกไปยิ่งดี”

ชายคนนั้นตอบสนองจากความตื่นตระหนก รีบดึงจางเป่าเฉิงขึ้นมาจากพื้น ประคองจางเป่าเฉิง ทั้งวิ่งทั้งคลานออกจากห้องไป

เฉินเป่ยเห็นจางเป่าเฉิงก็ออกจากห้องไป ในห้องไม่มีคน ในที่สุดดวงตาของเขาก็แสดงความรู้สึกเย็นชาและเฉียบคมราวกับใบมีดอารมณ์ของคนทั้งคน ทันใดนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนของโลก

และในขณะนี้ หน้าต่างของห้อง ก็แตกเป็นชิ้นๆแล้ว เงาแต่ละตัวติดอยู่บนสลิง พุ่งเข้ามาทางหน้าต่าง

“พัฟ”

ทันใดนั้น ระเบิดควันตกลงบนพื้น ควันขาวเต็มไปหมดทั้งห้องอย่างรวดเร็ว

แต่เฉินเป่ย เมื่อเห็นระเบิดควันนี้ มุมปากก็โค้งเล็กน้อย

ทันใดนั้น แสงสีขาวพราวตัดผ่านความว่างเปล่า สับไปที่ตำแหน่งของเฉินเป่ย

หนึ่งในนั้น ในมือถือดาบยาว ฟันมาที่เฉินเป่ยอย่างโหดเหี้ยม มีดที่คมฟันลงโต๊ะข้างเฉินเป่ยออกเป็นสองส่วน

“ปัง”

ก่อนที่จะเห็นเฉินเป่ยด้วยแสงของดาบนั้น เฉินเป่ยขยับตัว ทันใดนั้นก็หายไป

วินาทีต่อมา หลังร่างนั้น ก็เกิดพลังที่น่าสะพรึงกลัว ระเบิดเขาลอยออกไป

เสียงดังก้องฟ้า ร่างนั้นบินกลับหัวออกไป กระแทกบนผนังกำแพงในห้อง มีหลุมลักษณะของคนปรากฏขึ้น

แต่เฉินเป่ย แววตาดูถูกเหยียดหยามปรากฏขึ้นในดวงตา ค่อยๆหดขาและเท้าของตัวเองกลับ........

“ตาย”

หลังจากที่คนกลุ่มนั้นยืนอย่างมั่นคงในห้องแล้ว ล็อกตำแหน่งเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว แสดงเจตนาฆาตกรรมที่น่าตกใจกวาดไปทั่วบริเวณ

“ฆ่ามัน”

แสงดาบตัดผ่านความว่างเปล่า พุ่งไปที่เฉินเป่ย ดูดุเดือดน่ากลัว

เฉินเป่ยกวาดสายตาไปรอบๆ ดูนิ่งสงบ ขณะที่แสงดาบที่แหลมคมและน่ากลัวกำลังจะปะทะกับเฉินเป่ย ทันใดนั้น เฉินเป่ยขยับเท้าเล็กน้อย เอียงตัวไปข้างๆ แสงดาบนั้นผ่านไหล่ของเฉินเป่ยไป

“เป็นไปได้อย่างไร”

เงาสีดำเหล่านั้น เห็นเฉินเป่ยยืนอยู่กับที่อย่างปลอดภัย ดวงตาหดลงอย่างดุเดือด

เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนไม่มีการขยับเลย ที่เงาเหล่านั้นเข้ามาทีละคนมองเห็นได้อย่างชัดเจน เผชิญหน้ากับการสกัดกั้นของพวกเขาที่มีจำนวนมาก การโจมตีที่รุนแรงนับไม่ถ้วน เฉินเป่ยแค่ขยับตัวเล็กน้อย ก็สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย

“ตาย”

หนึ่งในเงาเหล่านั้น เคลื่อนไหวก่อน ในมือถือดาบยาว ดึงดอกดาบออกมา ตรงไปที่เฉินเป่ย

เฉินเป่ยสีหน้านิ่งสงบ ใบหน้าดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็งบาง ๆ ทำให้เขาดูเหมือนว่ากำลังถูกห่อหุ้มด้วยอันตราย

ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็ขยับตัว หลบพ้นจากคมดาบนั้น ตามมาด้วย เขากำหมัดทันที

“กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ......”

เฉินเป่ยกำหมัด เสียงที่คมชัดดังขึ้น ในร่างกายของเขา มีเสียงเหมือนถั่วทอดดังขึ้น วินาทีต่อไป แขนล่ำๆหนึ่งข้าง ทันใดนั้นเส้นเลือดทั้งหมดก็เห็นชัดขึ้น เป็นเส้นๆเหมือนงูเขียว

ถ้าคนธรรมดาอยู่ที่นี่ จะต้องตกตะลึงแน่นอน นี่ยังเป็นแขนของมนุษย์อยู่หรือไม่ นี่คงเป็นแขนของสัตว์ร้าย

“เฮอ—“

เฉินเป่ยร้องลั่น ระเบิดออกเหมือนฟ้าผ่า

“ปัง”

เฉินเป่ยปล่อยหมัดไปที่หน้าอก ในพริบตา ชายคนนั้นบินออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ บินออกไปจากหน้าต่างโรงแรม พร้อมกับเสียงกรีดร้อง ร่างนั้นล้มลงและอ่อนแออย่างบ้าคลั่ง

“รนหาที่ตาย”

การสิ้นสุดของหนึ่งในนั้น ทันใดนั้นก็กระตุ้นเจตนาฆ่าอย่างบ้าคลั่งของคนอื่น ๆ หลายคน ดาบยาวตีกัน ปิดกั้นการล่าถอยทั้งหมดของเฉินเป่ย

นี่คือคืนที่น่ากลัว โรงแรมแห่งนี้ มีชะตากรรมจะถูกล้างด้วยเลือด

……

แต่ ณ เวลานี้ ตรงทางเดินของโรงแรม

ซูเหลยแบกหลีชิงเยียนไว้ด้านหลัง ด้านหลังตามมาด้วยจางเป่าเฉิงกับหัวหน้าการพนันเพชรพลอยเยี่ยนจิง ทั้งสองตามหลังซูเหลยกลัวจนเหยี่ยวรด ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของพวกเขา นักฆ่าที่ถือดาบยาวปรากฏตัวขึ้นทีละคน เพื่อฆ่าพวกเขาทั้งหมด

จางเป่าเฉิงแม้ว่าจะอยู่ในกลุ่มคนชั้นสูง รู้จักกับผู้มีอำนาจมากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้

เขาในตอนนี้ หากไม่ใช่เพราะศักดิ์ศรีเล็กน้อยที่เหลืออยู่ ไม่เช่นนั้นก็คงกลัวจนฉี่แตกไปแล้ว

ซูเหลยแบกหลีชิงเยียนไว้ มุ่งไปที่ห้องของหลีชิงเยียน ทันใดนั้น ซูเหลยช้าลงหน่อย สุดทางเดิน มีเงาพุ่งมาสามคน ขวางทางของซูเหลยไว้

ซูเหลยกัดฟัน เด็ดขาดมาก ตะโกนบอกสองคนหลังว่า “ตามติดฉันให้ดี”