บทที่ 473 กลัวจนเหยี่ยวรด

บทที่ 473 กลัวจนเหยี่ยวรด

“การเนรเทศตัวเอง หมายความว่าอย่างไร คุณช่วยพูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อย” อวี้เฉิงวั่งขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดทันที

“พ่อของคุณเกลียดการแย่งชิงอำนาจในตระกูลอวี้มานานแล้ว โทษตัวเองที่เป็นผู้นำตระกูลแต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ได้ ดังนั้นจึงเลือกเนรเทศตนเอง อาศัยในป่าภูเขาอันเงียบสงบ มุ่งเน้นไปศึกษาเกี่ยวกับการพนันเพชรพลอย ไม่ถูกรบกวนจากโลกภายนอก” เฉินเป่ยพูด

อวี้เฉิงวั่งตัวสั่น ท่าทางก็ดูสับสนขึ้นมาทันที มองไปที่เฉินเป่ย “พ่อของฉัน เขาพูดเช่นนี้จริงๆเหรอ”

เฉินเป่ยพยักหน้าซ้ำๆ “ฉันกับเขาพบกันในตอนนั้น เขายังขอให้ฉันนำคำพูดมา หากวันหนึ่งได้พบเจอกับลูกหลานของเขา บอกพวกเขาว่าไม่ต้องไปตามหาเขา เขาเกือบเสียชีวิตเพราะแย่งชิงในตระกูลอวี้ ได้เห็นการแย่งชิงอำนาจเหล่านี้ภายในตระกูล”

“แล้วคุณรู้จักพ่อของฉันได้อย่างไร” อวี้เฉิงวั่งถามอย่างค้างคาใจ ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่เฉินเป่ย เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เฉินเป่ยพูด

“นี่คือความลับของฉัน ช่วงที่พ่อของคุณอาศัยอยู่ในป่า ให้หนังสือล้ำค่าเกี่ยวกับการพนันเพชรพลอยกับฉันหนึ่งเล่ม ความสามารถในวงการพนันเพชรพลอยของเขา ไม่มีใครสามารถเทียบได้แล้ว แม้แต่คุณ ตาสีทองและเทพเมถุนมารวมกันก็สู้ไม่ได้” เฉินเป่ยพูด “หลังจากที่เขาละทิ้งตระกูลอวี้ของพวกคุณ ก็อุทิศตัวเองให้กับการพนันเพชรพลอย ถ้าเขาออกมา วงการพนันเพชรพลอยถึงจะสั่นสะเทือนอย่างแท้จริง........”

“หนังสือล้ำค่าเล่มนั้นฉันจะให้คนนำมาให้คุณ ที่อยู่ของเขาฉันก็จะบอกคุณด้วย คุณจะไปตามหาเขาหรือไม่ ส่วนนี้เป็นเรื่องของคุณ คำพูดฉันก็ได้นำมาให้แล้ว” เฉินเป่ยพูดจบ ก็ลุกขึ้น เดินออกไปทางประตู ทิ้งอวี้เฉิงวั่งที่กำลังสับสนไว้ นั่งอยู่บนโซฟา ดูเฉื่อยชา แม้จะผ่านไปนาน ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ........

หลังจากที่เฉินเป่ยเดินออกมาจากห้องเล็กๆ ก็เห็นหลีชิงเยียนกับจางเป่าเฉิงนั่งอยู่บนโซฟา เฉินเป่ยมุมปากโค้งงอ เดินเข้าไปอย่างเหยียดหยาม

“ชิงเยียน พวกคุณทำไมไม่ไปดื่มต่อล่ะ” เฉินเป่ย โน้มตัวไปข้างหน้าและถามอย่างหน้าด้าน

หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ย ส่งเสียงอย่างเย็นชา แต่จางเป่าเฉิงที่อยู่ข้างๆหัวเราะเสียงดัง ตอบแทนหลีชิงเยียนว่า “ประธานหลีอยากรู้ ทำไมอวี้เฉิงวั่งถึงได้มาหาคุณ ก่อนหน้านี้อวี้เฉิงวั่งยอมถอนตัวออกจากสุดยอดดาบสามเล่มด้วยตัวเอง คิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับคุณด้วย”

”คุณไม่ต้องยุ่ง” เฉินเป่ยชำเลืองมองจางเป่าเฉิงอย่างเหยียดหยาม พูดอย่างไม่เกรงใจ ทำให้จางเป่าเฉิงตกตะลึงมากในทันใด

“อวี้เฉิงวั่งมาหาคุณทำไม” ทันใดนั้นท่านประธานเทพธิดาก็พูดขึ้น ดวงตาสวยๆจ้องมองไปที่เฉินเป่ย เหมือนกำลังสืบสวนข้อเท็จจริงเล็กน้อย

“ก็แค่พูดคุยกันทั่วไป” เฉินเป่ยตอบกลับเบา ๆ

ท่านประธานเทพธิดาจ้องมอง คำพูดของเฉินเป่ยเธอไม่มีทางเชื่อ ผู้นำตระกูลอวี้ตั้งใจมาหาขนาดนี้ มาเพื่อพูดคุยกันทั่วไป เชื่อก็โง่แล้ว

หลีชิงเยียนจ้องมองเฉินเป่ยอย่างเย็นชา ผ่านไปสักครู่ เฉินเป่ยรู้สึกว่าแววตาของหลีชิงเยียนดูแปลกๆ ดูเหมือนว่าในใจมีความไม่เชื่อเล็กน้อย จึงรีบแก้คำพูดว่า “เขามาคุยเรื่องปัญหาของการพนันเพชรพลอย”

เฉินเป่ยเพิ่งพูดจบ ประตูห้องเล็กก็เปิดออก อวี้เฉิงวั่งเดินออกมาจากด้านใน โค้งคำนับให้กับเฉินเป่ย กล่าวอย่างเคารพ “คุณเฉิน ขอบคุณมาก บุญคุณในวันนี้ ฉันจะไม่มีวันลืม”

อวี้เฉิงวั่งพูดจบ ก็เตรียมจะกลับไป

และในขณะนี้ หลีชิงเยียนก็เรียกอวี้เฉิงวั่ง ถามเบาๆว่า “ผู้นำตระกูลอวี้ คุณมาหาเฉินเป่ย มีธุระอะไรเหรอ”

อวี้เฉิงวั่งมองไปที่เฉินเป่ย ยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนโล่งใจ “คุณหลี นี่คือความลับ”

อวี้เฉิงวั่งแสร้งทำเป็นลึกลับ และรีบเดินออกจากห้องไป เหลือแค่จางเป่าเฉิงกับหลีชิงเยียนสองคนมองหน้ากันแบบงง ๆ

ผ่านไปสักพัก หลีชิงเยียนหันมามองเฉินเป่ย หลังจากที่เฉินเป่ยสังเกตเห็นท่านประธานเทพธิดากำลังจ้องมาที่ตัวเอง รีบหัวเราะเบา ๆ

ท่านประธานเทพธิดาส่งเสียงเย็นชา ทั้งสามกลับไปที่โต๊ะไวน์ จางเป่าเฉิงอยู่ที่โต๊ะไวน์ ดูโอกาสที่จะพูด “มาๆ มาทานอาหารกันต่อ ดื่มๆ”

ณ ตอนนี้ ทันใดนั้นสายตาของหลีชิงเยียนก็จ้องไปที่โต๊ะข้างๆ ทีวีขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง คิ้วขมวด พูดว่า “พวกคุณดูนี่สิ”

หลายคนมองตามที่หลีชิงเยียนบอก รวมไปถึงกลุ่มของเฉินเป่ย จู่ๆก็เห็นข่าวร้อนบนหน้าจอทีวี

แต่จางเป่าเฉิงเมื่อเห็นข่าว ร่างกายสั่นในทันใด แสงแห่งความสยดสยองฉายในดวงตาของเขา

“เทพเมถุน ตายแล้ว” หลีชิงเยียนพึมพำ

ร่างของเทพเมถุน ถูกพบในห้องน้ำของโรงแรมแห่งหนึ่ง ผลการสอบสวนเบื้องต้นบอกว่าเทพเมถุนหัวใจวาย ตายกะทันหันในห้องน้ำ

“เสียชีวิตหลังจากการแข่งขัน หรือว่าเขายอมรับผลการแข่งขันไม่ได้เหรอ หัวใจรับไม่ไหว” จางเป่าเฉิงขมวดคิ้ว แล้วพูด

หลีชิงเยียนไตร่ตรองอยู่สักครู่ พยักหน้าซ้ำๆ “อาจจะ”

ทันใดนั้นความสนใจหลีชิงเยียนกับจางเป่าเฉิงก็ย้ายไปจากข่าว เฉินเป่ย แทะน่องไก่ไปด้วย และจ้องดูข่าวร้อนทางทีวีไปด้วย ดวงตาของเขาฉายแสงลึกซึ้งยากที่คนอื่นจะตรวจจับได้

และในขณะนี้ นอกโรงแรม มีขบวนรถหนึ่งขบวน วิ่งมาที่โรงแรมอย่างร้อนรน

หน้าประตูโรงแรม ตอนนี้ดึกแล้ว รปภ.สองคน กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ประตู