บทที่ 479 ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

บทที่ 479 ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ดวงตาของจิงเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายมองไปที่โรงแรมในระยะไกล ตาลึกขึ้นเรื่อย ๆ พึมพำว่า “ราชาหลง คุณมีความสามารถมากแค่ไหนเนี่ย หู้ถึงยืนหยัดได้แค่ห้านาที......”

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งรออยู่ข้างรถ ในฐานะที่เป็นคนสนิทของจิง จิงไม่ค่อยขัดในสิ่งที่เขาพูด และผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้น หลังจากที่ได้ยินจิงพูด ใจสั่น รู้สึกสยอง

จิง รู้แต่แรกว่าหู้ไม่มีทางชนะผู้ชายคนนั้นได้ ......ดังนั้น เขาก็มองดูหู้ที่มีความมั่นใจเกินร้อยเดินเข้าไปในโรงแรมอย่างบ้าคลั่ง

รอคอยความพ่ายแพ้ของหู้

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้อยู่กับจิงมาหลายปี และเขาอยู่กับจิงมายิ่งนาน ก็ยิ่งกลัวจิงมากขึ้น.......จิงลึกลับเกินไป บางครั้งก็ดูเหมือนคนเก่งคนหนึ่ง แต่บางครั้ง ในสายตาของผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ เขาก็รู้แทบทุกอย่าง เหมือนทุกอย่างอยู่ในการทำนายของเขา

มีคนเช่นนี้อยู่ มิน่าเยี่ยนจิงถึงได้แข็งแกร่งมากขึ้น ทั้งเมืองมีความเจริญรุ่งเรืองและมีอำนาจ แม้แต่หู้ ในการครอบคลุมทุกด้าน ก็เกรงว่าจะด้อยกว่าเล็กน้อย

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นรู้สึกตกใจมากขึ้น ยิ่งอยากรู้อยากเห็น ทำไมจิงมองดูหู้ตกลงมา เพื่ออะไร

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นไม่คิดว่าจิงจะลงมือเอง เขาไม่เคยเห็นจิงลงมือเอง เพราะไม่มีใครคู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของจิง

……

“เพล้ง(เสียงกระจกแตก)”

หู้ตกลงมาจากที่สูง เศษแก้วจำนวนนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมาเหมือนสายฝน เร็วมาก ตอนเกือบจะถึงพื้น เหมือนกระสุนที่ยิงลงมาอย่างน่ากลัว

“พู พู พู”

เศษแก้วจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งลงมา เกิดหลุมเล็กๆที่นับไม่ถ้วนบนพื้นคอนกรีต

และร่างของหู้ ตกลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว เขาในขณะนี้ ห่างจากพื้น น้อยกว่า 30 เมตร

หู้ก้มดูพื้น ในใจกัดฟัน เขาหลับตา ใช้แรงทั้งหมดในร่างกาย ลดความเร็วลง

“โครม”

ด้านนอกโรงแรม ผู้ใต้บังคับบัญชาหนึ่งคนที่กำลังรอคำสั่งของจิง มองไปที่ร่างของหู้ตรงผนังกระจก จากที่พวกเขาสังเกตเห็น สภาพของหู้เช่นนี้ไม่น่าจะรอด

ถึงแม้หู้จะมีพลังมากแค่ไหน ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย

ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้น หู้ร่างกระแทกกับพื้นดังบูม หายไปจากสายตาของทุกคน

ครู่ต่อมา จิงที่นั่งอยู่ในรถพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชาว่า “ไปดูหน่อย”

“ครับ”

ผู้ใต้บังคับบัญชาสองสามคนตรงไปที่หน้าประตูโรงแรมอย่างระมัดระวัง เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ เห็นหลุมลึกครึ่งเมตรปรากฏบนพื้นดิน

ผู้ใต้บังคับบัญชาสองสามคนตกตะลึง หู้ตกลงมาจากที่สูง กระแทกลงมาเป็นหลุมลึกขนาดนี้ ในสภาพเช่นนี้ หู้ยังมีชีวิตรอดไหม

พวกเขามองหน้ากัน มั่นใจว่า ในสภาพเช่นนี้ โอกาสที่จะมีชีวิตรอด มันน้อยยิ่งกว่าน้อย

ณ ตอนนี้ ทันใดนั้น มีร่างโผล่ออกมาจากหลุมลึกนั่น

ร่างที่น่าเกลียดคลานออกมาจากหลุม เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาสองสามคนเห็นร่างนั้น ในใจตกตะลึงมาก ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ในใจมีคลื่นมหึมา

หู้ยังมีชีวิตอยู่

หู้คลานออกมาฝุ่นดินเต็มหน้าเต็มตาไปหมด เขาในขณะนี้ สภาพดูแย่มาก ใบหน้าบวม สูทหรูราคาแพงที่สามารถเรียกได้ว่าสูงเสียดฟ้าก็ขาดและมอมแมมมาก เหมือนขอทานเลย

แต่เขาในตอนนี้มีแต่ความแค้นใจ ตรงข้ามกับสภาพของเขาในตอนนี้ ในขณะที่เขาเดินออกจากหลุมนั้น ความอาฆาตแค้นนั้น เกือบจะครอบคลุมสถานที่แห่งนี้

หู้สีหน้าดุร้าย เมื่อเขาเดินไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นร่างกายสั่นเทา ถอยหลังไปเรื่อยๆ กล้าเข้าใกล้หู้แม้แต่นิดเดียว

หู้ในตอนนี้ ความเย็นชาและน่ากลัวนั้น ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจ ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ ตัวสั่นแทบจะมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ

หู้กำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เลือดสด ค่อยๆไหลออกจากนิ้วของหู้

หู้เดินมาที่รถของจิงอย่างช้าๆ ทุกก้าวของเขา เหยียบบนกระเบื้องปู มีเสียงดังก้อง กระเบื้องปูพื้นแตกออกเป็นชิ้นๆ ออร่าของจิง ทำให้ทุกคนรอบตัวสั่นสะท้าน

นี่คือหู้ตัวจริงใช่ไหม เมื่อความหล่อเหลาของเขาจางหายไป ตัวจริงของเขาปรากฏตัว ความโกรธของเขาระเบิดออก จะกลืนกินทุกสิ่ง

“พอแล้ว”

ในขณะนี้ ประตูของรถคันหรูที่จอดอยู่ด้านนอกโรงแรมก็เปิดออกอย่างกะทันหัน มีเสียงที่สงบและทุ้มดังออกมา ทำให้ฝีเท้าของหู้หยุดลง

หู้มองไป เท้าในรองเท้าหนังระดับไฮเอนด์ก้าวออกจากรถ เหยียบลงบนพื้น ตามมาด้วย มีร่างหนึ่งเอนตัวออกจากรถ

ดวงตาที่ลึกลง มองมาที่หู้ เหมือนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวกว้างใหญ่ ทำให้ใจของหู้ อดไม่ได้ที่จะสั่น