บทที่ 480 การต่อสู้ที่ดุเดือด

บทที่ 480 การต่อสู้ที่ดุเดือด

ออร่าแห่งการสังหารพุ่งออกมาจากร่างกายของเฉินเป่ย แต่สีหน้าของจิงกับหู้นิ่งเล็กน้อย กลับมาไม่แยแสอย่างรวดเร็ว

จิงเหมือนจงใจ แกล้งพูดว่า “อย่างไร หรือว่าฉันพูดผิด หลีหยางถูกหลีหงไล่ออกจากบ้าน หลีชิงเยียนก็ไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูลหลี คุณยังถูกหลีชิงเยียนเรียกใช้ นี่ก็คือการโค่นล้มราชาหลงในต่างแดน”

หู้ก็ยิ้มเยาะเย้ย “ไม่ต้องกังวล หลังจากที่ฆ่าคุณแล้ว พวกเราจะดูแลเธออย่างดี ด้วยรูปลักษณ์ของเธอ จะให้เธอกลายเป็นดอกไม้ยอดนิยมของหัวเซี่ยเลย มีเพียงผู้นำของหัวเซี่ยเท่านั้นที่จะได้เชยชม........”

หู้ยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้น แสงดำก็ผ่านมาอย่างรวดเร็ว หู้ตาลาย หนังศีรษะชาทันที ความรู้สึกความตายเกิดขึ้นในใจ ร่างกายของเขาหลบด้วยสัญชาตญาณ

(เสียง) สาด

แสงดำตัดผ่านไป ในพริบตา บนหน้าของหู้มีคราบเลือด จากหูซ้ายของเขา กระจายไปที่มุมปากขวา ราวกับว่าใบหน้าทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

ความเร็วของแสงดำเร็วมาก แม้แต่จิงกับหู้ก็ยังไม่ทันสังเกต จนมีรอยแผลเกิดขึ้น เลือดไหลออกมาในสองสามวินาที

วินาทีนั้น หู้ตัวเย็นชาไปทั่วเหมือนตกอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

ความรู้สึกที่เฉินเป่ยให้กับเขาน่ากลัวเกินไป หู้เชื่อว่า ถ้าเมื่อครู่ช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว แสงดำคงจะบาดหน้าของเขา ที่แสงดำจะบาด ก็คงเป็นคอของตัวเอง

หู้มองไปที่เฉินเป่ย เห็นเฉินเป่ยสีหน้าดูเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง จ้องมองหู้อย่างเย็นชา “ว่าฉันได้ แต่ถ้าว่าผู้หญิงของฉัน พวกคุณกำลังรนหาที่ตาย”

“เอ๋อตงเฉิน.......”

ตัวของหู้สั่นขึ้นมาทันที คราบเลือดบนหน้า มีเลือดไหลล้นอย่างบ้าคลั่ง ภาพที่หู้เห็นนั้นถูกย้อมเป็นสีแดงเลือด

“คุณรนหาที่ตาย”

หู้เอามือสัมผัสใบหน้า เมื่อเขาก้มดู ก็เต็มไปด้วยเลือดแล้ว ใบหน้าของเขา กลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวทันที

หน้าหล่อนั่น ถูกเฉินเป่ยทำลายในพริบตา รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของเขา หายไปในทันที

ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเฉินเป่ย

“นี่คือบทลงโทษสำหรับคำพูดที่คุณพูดเมื่อครู่” เฉินเป่ยตอบเบาๆ

หู้เงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วตะโกน ร่างกายของเขาดูเหมือนจะมีพลังที่น่ากลัวตื่นขึ้นมา ทำให้เขาดูน่ากลัวมาก ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

จิงมองไปที่หู้ ใจสงบและไม่หวั่นไหวกับสิ่งภายนอก ความสงสารฉายผ่านดวงตาที่ลึกซึ้ง แล้วมองไปที่เฉินเป่ย ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

จิงไม่ดูถูกเฉินเป่ย ในนามราชาหลงต่างแดนวางอยู่ตรงนั้น เขาจะประมาทต่อศัตรูได้อย่างไร

จิงกับหู้รู้อยู่เต็มอก คำพูดเมื่อครู่เพื่ออยากจะยั่วยุเฉินเป่ยให้ลงมือ ให้เขาแสดงข้อบกพร่องของเขาออกมาก่อน แต่คิดไม่ถึงว่ามีดบินของเฉินเป่ยจะน่ากลัวขนาดนี้ และยังทำให้หู้เสียโฉมอีก

จิงมองไปที่เฉินเป่ย เขามีข้อมูลของเฉินเป่ย แต่ข้อมูลเหล่านั้นเป็นข้อมูลของหลายปีที่แล้ว และข้อมูลหลายอย่างก็เลยเวลาแล้ว ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเฉินเป่ยในตอนนี้ เขาไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว

หลายปีผ่านไป จิงกับหู้ก็กลายเป็นคนโด่งดังแล้ว และเฉินเป่ยก็กลายเป็นผู้ชายที่สร้างความปั่นป่วนในต่างแดน

เขา แข็งแกร่งแค่ไหน

ดวงตาลึกของจิงจ้องมองไปที่เฉินเป่ย เขาไม่สามารถมองทะลุเฉินเป่ยได้ ดูเหมือนว่าเฉินเป่ยจะลึกเกินกว่าเขา แม้หู้จะเสียโฉม จิงก็ยังมองเฉินเป่ยไม่ออก

“แม้วันนี้คุณจะเป็นราชาหลงก็ตาม วันนี้ฉันก็จะเป็นผู้ฆ่ามังกรเอง” หู้มองไปที่เฉินเป่ย ดูเย็นชาและดุร้าย พูดไปทีละคำด้วยน้ำเสียงที่ดัง

หู้ในวินาทีนี้ ไม่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี ดูน่ากลัวและน่าเกลียดกว่าปกติ

เฉินเป่ยเก็บมีดหลงหยา จ้องมองที่หู้ กลืนเมฆคายหมอกไปด้วย จ้องมองจิงกับหู้ไปด้วย พูดเบาๆ น้ำเสียงค่อนข้างแดกดัน “ผู้ฆ่ามังกร พวกคุณนี่นะ”

เฉินเป่ยน้ำเสียงนิ่งและไม่แยแส ไม่รู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่หู้พูดเลย เขาไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความโกรธ เฉินเป่ยหัวเราะ การแสดงออกบนใบหน้า ตกอยู่ในสายตาของหู้กับจิง ดูเยาะเย้ยมาก

“รนหาที่ตาย”

หู้ที่กำลังโกรธเริ่มทนไม่ไหว ทันใดนั้นเขาก็เก็บดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา พุ่งไปที่เฉินเป่ยทันที

ในเวลาเดียวกัน จิงก็เคลื่อนตัวด้วย

ความอ่อนโยน มีปืนพกเหมือนหยกเจียระไนปรากฏอยู่ในมือของเขา ปืนพกนั้นไม่มีอะไรเทียบได้ ปืนกระบอกนั้นทำจากหยกที่สวยงาม ปากกระบอกปืนขาวราวกับหิมะ เหมือนกระดูกของสัตว์ร้ายบางชนิด

สายตาของเฉินเป่ยจ้องไปที่ปืนกระบอกนั้น ตาสองข้างหรี่ลงเล็กน้อย

ปืนพกงาช้าง ทันทีที่เฉินเป่ยเห็นปืนกระบอกนั้น ก็มองออกทันที

นี่คือปืนพกที่ออกแบบโดยนักออกแบบชั้นนำของโลก ได้ออกแบบปืนพกที่โด่งดังพอ ๆ กับปืนของจอห์นมาแล้วนับไม่ถ้วน แล้วเหมือนปืนพกงาช้าง เขาออกแบบเพียงครั้งเดียว

เพราะปืนพกงาช้างมีข้อกำหนดของวัสดุที่มากเกินไป ในโลกปัจจุบัน วัสดุไม่ที่สามารถตอบสนองมีไม่กี่อย่างแล้ว

งาช้างเพียงชิ้นเดียวที่ตรงตามความต้องการ อย่างน้อยก็หลายสิบล้าน

ปืนพกเป็นสีขาวและอ่อนโยน แสงจันทร์ที่สาดส่องมาที่ปืนพก ก็มีแสงสีเขียววาบขึ้นมา แสดงให้เห็นถึงความพิเศษของปืนพกนี้

“พู”

จิงนิ้วดึงไก ปากกระบอกปืนสว่างวาบขึ้น เปลวไฟ พุ่มไปที่เฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว