บทที่ 496 ร่วมงานเลี้ยง

บทที่ 496 ร่วมงานเลี้ยง

เยี่ยนจิงวันนี้ ยังคงเหมือนที่เคยเป็นมา ถนนหน้าบ้านตระกูลหลีมีรถผ่านไปมาไม่ขาดสาย ทั้งขวักไขว่และพลุกพล่าน ครึกครื้นเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้น ปลายสุดของถนน ก็มีเงาสีฟ้ารางๆ ที่ กำลังไปทางบ้านหลีอย่างรวดเร็ว! เงาที่ว่านั่นก็คือรถยี่ห้อบูกัตติ เวย์รอน รถหรูที่มีราคาหลายสิบล้าน ที่พิสูจน์ได้อย่างดีถึงตัวตนและชื่อเสียงวงศ์ตระกูลที่ไม่ธรรมดาของผู้เป็นเจ้าของ!

เมื่อรถบูกัตติ เวย์รอนคันนั้นขับเข้ามาใกล้บ้านหลีมากขึ้นเรื่อย อยู่ๆ ความเร็วของรถก็ลดลง แล้วหักโค้งอย่างฉับพลัน จนรถลอยขึ้นอย่างเหลือคันนั้น มุ่งหน้าไปยังบ้านหลี!

“เอี๊ยด! ”

ล้อรถบดไปกับถนน จนส่งเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกเสียวฟันออกมา

บูกัตติ เวย์รอนจอดลงอย่างแน่นิ่งบนที่จอดรถหน้าประตูบ้านหลี ลูกน้องของบ้านหลีคนหนึ่งก้าวออกมา เปิดประตูรถด้วยความเคารพ

ตามมาด้วยเงาร่างหนึ่งที่ก้าวลงมา นั่นก็คือชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลากว่าหลีเช่าเทียนเล็กน้อย ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองนาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือ ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ พึมพำกับตัวเองว่า” ยังไม่ถือว่ามาสาย”

“คุณชาย” ทันใดนั้นลูกน้องของบ้านหลี่ก็คุกเข่าลงไปอย่างอ่อนน้อม

“นำทางไป” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า “ฉันกำลังเที่ยวเล่นในยุโรปอย่างสนุกสนาน อยู่ๆหลีเช่าเทียนก็ให้คนมากขนาดนี้กลับมา ถ้าไม่สามารถทำให้ฉันพอใจได้ ฉันจะไม่มีทางปล่อยหลีเช่าเทียนไป!”

“ตอบคุณชาย แม้แต่เจ้าบ้านคุณชายเช่าเทียนก็เชิญมาแล้วครับ” ลูกน้องบ้านหลีคนนั้นนั้นตอบ

ชายหนุ่มคนนั้นขมวดคิ้วหนึ่งรอบ” เจ้าบ้านก็มาแล้ว ตกลงเขามีแผนอะไรกันแน”

“ได้ยินมาว่า เพื่อเรื่องของหลีชิงเยียนจึงจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ขึ้นครับ” ลูกน้องบ้านหลีคนนั้นตอบ

“งานเลี้ยง? หลีชิงเยียน?” หลังจากชายหนุ่มได้ยินชื่อของหลีชิงเยียน สีหน้าปรากฎแววประหลาดใจ “เธอกับพ่อแม่ของเธอถูกตระกูลหลีตัดชื่อออกไปแล้วนี่ ในเมื่อออกจากตระกูลไปแล้ว ทำไมถึงทำลูกไม้ประเภทนี้ออกมาได้”

“เรื่องนี้ กระผมก็ไม่รู้รายละเอียดเช่นกันครับ” หลังจากพาชายหนุ่มเข้าไปยังบ้านหลีแล้ว ลูกน้องบ้านก็ทำความเคารพชายหนุ่ม ก่อนจะกลับไปประจำการอยู่ที่หน้าประตูบ้านหลีต่อ

หลังจากที่ชายหนุ่มยืนอยู่ลานบ้านสักพัก ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงที่ทุ้มต่ำและเรียบนิ่ง “หลีซิวเหวิน ในฐานะของทายาทสายตรงของตระกูลหลี ช่างสุขสบายเสียจริง หน้าที่ที่ทายาทสายตรงควรแบกรับ แต่ไหนแต่ไรนายไม่เคยแบกรับเลย”

ชั่วขณะที่เสียงนี้ดังขึ้น หลีซิวเหวินก็สั่นไปทั้งตัว หันศีรษะมองไปยังทิศทางเดียวกันกับเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว

“ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก...”

ตัวคนยังไม่เห็น แต่เสียงมาถึงก่อนแล้ว เสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งที่ดังเข้ามาอย่างช้าๆ ตามมาด้วย หลีเช่าเทียนที่มีลูกน้องกับสาวใช้ติดตามเป็นกลุ่มก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของหลีซิวเหวิน

“พี่ชาย” หลีซิวเหวินมองไปที่หลีเช่าเทียน สังเกตอย่างรวดเร็ว สายตาก็ตกไปอยู่ที่แขนเสื้อข้างหนึ่งที่ว่างเปล่า

“ไม่เจอแค่ไม่กี่เดือน เหตุใดแขนของพี่ชาย จึงขาดไปข้างหนึ่งเล่า หรือว่านี่คือหน้าที่ที่นายพูดถึงกัน” หลีซิวเหวินหัวเราะเสียงดัง เผชิญหน้ากับการเสียดสีของหลีเช่าเทียน เขาก็ตอกกลับอย่างไร้ความปรานี

ประโยคนี้หลีซิวเหวินทิ่มแทงเข้าไปยังปมของหลีเช่าเทียนอย่างชัดเจน นัยน์ตาของหลี่เช่าเทียนปรากฏความเยือกเย็น กล่าวว่า” นายไปพักผ่อนเถอะ รองานเลี้ยงเริ่มแล้ว ชั้นจะไปเรียก”

หลีเช่าเทียนพูดเสร็จ ก็หันหลังจากไป ในเวลานั้น อยู่ๆ หลีซิวเหวินก็เรียกหลีเช่าเทียนไว้ พูดว่า” พี่ชาย, ฉันไม่ต้องการแย่งชิงอะไรกับนาย หลีเช่าหงตายแล้ว ช้าเร็วตระกูลหลีก็ต้องเป็นของนาย ผมก็แค่อยากจะถาม ขยะที่ถูกตัดชื่อออกจากตระกูล ถึงกลับเรียกพวกเราจากที่ต่างๆ กลับมา ตกลงนายจะจัดการเธอยังไง”

ฝีเท้าของหลีเช่าเทียนหยุดลงชั่วขณะ เสียงของหลีเช่าเทียนก็ดังขึ้น “นายไม่ได้ชอบคนสวยหรือ อยากได้ก็เอาไป”

“ขอบคุณพี่ชาย” สีหน้าหลีซิวเหวินปรากฏความยินดี เขาเคยได้ยินมาว่าหลีชิงเยียนมีหน้าตาที่สะสวย นี่เป็นความชื่นชอบชนิดหนึ่งของหลีซิวเหวิน แม้ว่าระหว่างพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่สำหรับหลีซิวเหวินแล้ว หลีชิงเยียนก็เป็นแค่ของเล่นในมือเขา ดังนั้นเขาไม่กังวลสิ่งใด

ถึงอย่างไรกับคนสวยที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตนเอง เขาก็ยังไม่เคยลิ้มลองว่าจะมีรสชาติเช่นไร

ทันใดนั้นใบหน้าของหลีซิวเหวินก็ปรากฏสีหน้าหยาบโลน แล้วหันกลับไปพูดกับลูกน้องบ้านหลีว่า” ไปเถอะ พาฉันไปพักสักหน่อย”

… …