บทที่ 499 สุกรอ้วนที่ล่วงเกินไม่ได้!

บทที่ 499 สุกรอ้วนที่ล่วงเกินไม่ได้!

เสียงของเฉินเป่ยดังมาก โหวกเหวกโวยวายขนาดนี้ก็ดึงเอาความสนใจจากผู้คนที่อยู่รอบๆ เข้า ครู่เดียวทั้งสองก็กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงาน

ในเวลานี้ทั้งโกรธทั้งอาย ดวงตาคู่งามจ้องไปที่เฉินเป่ยราวจะกินเลือดกินเนื้อ หลีชิงเยียนปล่อยรังสีเย็นยะเยือกจากนัยน์ตาสวยคู่นั้น

“นาย...” หลีชิงเยียนใช้สายตาที่ดุร้ายจ้องไปที่เฉินเป่ย ฟันขบกัดริมฝีปากสีแดงสด สายตาสังหารนั่น ราวกับจะฉีกร่างเฉินเป่ยเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น

เฉินเป่ยหันกลับมา มองไปที่หลีชิงเยียนแล้วยิ้มบางๆ พูดว่า “ชิงเยียน พวกเราไปกันเถอะ”

“หลีชิงเยียน นี่สามีคุณ?” ผู้ชายคนเมื่อครู่ถามขึ้นอย่างงงงัน

“เป็น...” หลีชิงกำลังจะแก้ตัว ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็ออกแรงรั้งเอวน้อยหลีชิงเยียน ในเวลาสั้นๆ ร่างกายอ้อนแอ้นอย่างหลีชิงเยียนก็ควบคุมไม่อยู่เซเข้าไปหาเฉินเป่ย

แล้วริมฝีปากของเฉินก็ขยับเข้ามาใกล้อย่างกระทันหัน!

หลีชิงเยียนเบิกตาโตอย่างไม่ตั้งใจ เธออยากต่อต้านและหลบหลีกตามสัญชาตญาณ แต่มือข้างนั้นเฉินเป่ยกลับโอบเอวเธอไว้อย่างแน่นหนา ทำให้หลีชิงเยียนไม่อาจหลบหลีกได้!

หลีชิงเยียนจึงได้แต่เพียงมองเฉินเป่ยจูบลงมาตาปริบๆ

เมื่อริมฝีปากของทั้งสองกระทบกัน สมองของหลีชิงเยียนก็ขาวโพลนไปหมด

“นี่..” ทั่วทั้งตัวของหลีชิงเยียนตะลึงงัน ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ! ร่างงามแข็งทื่อไปอย่างฉับพลัน!

ทั้งงานเลี้ยงเงียบเสียงลง ตกใจจนนิ่งอึ้งไปในชั่วพริบตา

ในแวดวงสังคมชนชั้นสูง เมื่ออยู่ในงานเลี้ยงตระกูลใหญ่ของเยี่ยนจิง เฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนทำกิริยาอย่างนี้ออกมา

ก็ทำให้ได้รับสายตาที่ไม่ดีไม่งามได้อย่างง่ายๆ

“อื้อ...” ดวงตาคู่สวยของหลีชิงเยียนเบิกกว้าง ยังคงจ้องเฉินเป่ย ร่างงามแข็งทื่ออยู่ที่เดิมทว่าสั่นสะท้าน ราวกับกลายเป็นคนเซ่อซ่า ที่จริงแล้วคนที่ทั้งฉลาดทั้งเย็นชาอย่างเธอ ไม่เคยเตรียมมาก่อนเลยว่าต้องเจอสถานการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้!

ในช่วงเวลาสั้นๆ แขกที่โดนการกระทำนี้ดึงดูดวามสนใจ สายตาก็ตกลงที่ร่างของเฉินเป่ยและหลีชิงเยียน แววตาค่อยๆ เต็มไปด้วยแววคิดใคร่ครวญ

เมื่อแขกเหล่านั้นมองหลีชิงเยียนที่แววตาเปลี่ยนเป็นแววหยอกล้อ คนส่วนก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงเบา พูดคุยเกี่ยวกับฐานะของเฉินเป่ยและหลีชิงเยียน

ตระกูลหลีเป็นตระกูลใหญ่ ทายาทสายตรง สายรอง และตระกูลสาขาก็จำนวนมาก นอกจากสายตรงที่เป็นที่รู้จักแล้ว แม้คนส่วนใหญ่จะแซ่หลี แต่ความสัมพันธ์กับคนในตระกูลล้วนห่างเหิน กลายเป็นบุคคลแปลกหน้าได้ง่ายดาย

การปรากฏตัวของเฉินเป่ยและหลีชิงเยียน ประกอบกับรูปลักษณ์ของคนทั้งคู่ที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว ก็ยิ่งทำให้คนทั้งประหลาดใจขึ้นมา

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดหลีชิงเยียนก็มีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมา ใช้แรงที่มีเพียงหยิบมือดันเฉินเป่ยออก จัดการกับผมสีดำเงางามที่ยุ่งเหยิง ใบหน้างามปรากฏสีแดงระเรื่อที่น่าดึงดูดใจ เต็มไปด้วยกลิ่นอายงดงามที่บรรยายไม่ถูก

หน้าอกของหลีชิงเยียนสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ติดต่อกันไม่หยุด เมื่อเธอมองไปที่เฉินเป่ย ก็ตาวาวโรจน์เพียงแวบเดียว สายตานั่นเหมือนจะสับเฉินเป่ยเป็นพันเป็นหมื่นชิ้นก็ไม่ปาน ราวกับว่าเกลียดจนไม่รีรอที่นำเฉินเป่ยไปฆ่าให้ตาย!

หลีชิงเยียนในเวลานี้เต็มไปด้วยไอสังหาร ฟันคมกัดลงบนริมฝีปากสีระเรื่อ เดือดดาลไปทั้งตัว โดยเฉพาะใบหน้างามนั่น ร้อนลวกจนเหมือนแกงที่ทั้งเผ็ดทั้งร้อนไม่ไหวแล้ว เธอทั้งโกรธทั้งอายไม่มีใครเกิน

“ไอ้คนเลว! ไร้ยางอาย!” หลีชิงเยียนกัดริมฝีปากแน่น กัดแรงจนเลือดจวนจะไหลออกมาอยู่แล้ว

หลีชิงเยียนตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงเบา ไม่ให้แขกรอบข้างได้ยิน ในขณะที่คนรอบข้างเหล่านั้นยิ่งเห็นใบหน้าแดงที่เย้ายวนของหลีชิงเยียน แววหยอกล้อในตาก็ยิ่งเข้มขึ้น

“ชิงเยียน นี่ผมกำลังกู้หน้าแทนคุณอยู่นะ” เฉินเป่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สีหน้าของเขากลับไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแค่นี้ ที่ทำให้หลีชิงเยียนรับไม่ได้ที่สุดก็คือ น้ำเสียงนิ่งและไม่แยแสของเฉินเป่ย ทว่าตอนที่เห็นริมฝีปากอวบอิ่มของหลีชิงเยียนนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากตัวเอง ริมฝีปากของหลีชิงเยียนแดงก่ำเหมือนกับแอปเปิลที่สุกเต็มที่แล้ว ในสายตาของเฉินเป่ย หลีชิงเยียนสง่างามไม่มีใครเปรียบ ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่เย้ายวนใจ

แต่การเลียริมฝีปากของเฉินเป่ย เมื่ออยู่ในสายตาของหลีชิงเยียน กลับกลายเป็นยั่วยุหยอกเย้า ทำให้หน้าของหลีชิงเยียนแดงแจ๋เหมือนแกงเผ็ดร้อน แดงจนเหมือนจะมีเลือดไหลออกมา

“ไอ้คนสารเลว!” หลีชิงเยียนขบริมฝีปากแน่น ถ้าหากว่าตอนนี้อยู่หู้ไห่ เธอคงให้คนจับเฉินเป่ยไปถ่วงน้ำที่แม่น้ำเฉินเป่ยไปนานแล้ว! ทว่าที่นี่คือเยี่ยนจิง เธอไม่มีทั้งอำนาจและอิทธิพล นอกจากจะถูกเฉินเป่ยยั่วให้โมโหจนกระทืบเท้า แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเฉินเป่ยได้เลย!

แต่ที่หลีชิงเยียนไม่ทราบก็คือ ผู้ชายที่เข้ามาพูดคุยก่อนหน้านี้จากไปด้วยเก้อเขินตอนไหนก็ไม่รู้ และละครฉากนี้ก็ทำให้แขกรอบข้างหมดความสนใจไปอย่างรวดเร็ว พากันยิ้มพลางผงกหัวให้ แล้วหันหลังไป