บทที่ 498 ตะพาบน้ำตู้กระจก

บทที่ 498 ตะพาบน้ำในตู้กระจก

“ดี รอคำสั่งจากฉัน” หลีเช่าเทียนวางสาย ฉับพลันนัยน์ตาก็เย็นยะเยือกขึ้น งานเลี้ยงครั้งนี้ เขาเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนไว้หมดแล้ว แผนการถูกเตรียมไว้นับไม่ถ้วน เพื่อรับมือเรื่องไม่คาดฝันต่างๆ

แค่เฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนก้าวเข้ามาในบ้านหลี ไม่ว่าเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนจะเล่นลูกไม้อะไร เขาก็เตรียมรับมือไว้แล้วเช่นกัน

กล่าวได้ว่า เขาใช้ความคิดอย่างเต็มที่เพื่อเตรียมที่ตายให้กับหลีชิงเยียน!

ครั้งนี้ เขาไม่มีทางจะปล่อยหลีชิงเยียนไป ต่อให้เฉินเป่ยเป็นราชาหลงก็ไม่อาจช่วยได้ ทำได้แค่มองอยู่ข้างๆ แล้วแบกรับความเจ็บปวดที่มหาศาล

คิดถึงตรงนี้ มุมปากหลีเช่าเทียนก็รอยยิ้มที่เย็นชาและแปลกประหลาดขึ้น

... ...

ในเวลานี้ ด้านนอกบ้านหลี เฉินเป่ยขับรถยนต์มาจอดอย่างนิ่มนวลที่หน้าประตู

ลูกน้องบ้านหลีคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างกระตือรือร้น เปิดประตูรถให้กับหลีชิงเยียน แล้วใช้มือหยุดขบวนรถไว้

หลังจากมองเห็นใบหน้าสวยประณีตของหลีชิงเยียน คนงานตระกูลหลีคนนี้ก็วิญญาณหลุดจากร่างไปในระยะเวลาสั้นๆ จากนั้นก็ยิ่งความกระตือรือร้นมากขึ้นไปอีก

“นี่ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับภรรยาของฉัน” เฉินเป่ยมองลูกคนนั้นกำลังจูงมือหลีชิงเยียนออกไปจากรถ ชั่วเวลาสั้นๆ ก็พูดเสียงดังอย่างไม่พอใจ

แต่ลูกน้องบ้านหลีคนนั้นเพียงแค่ชำเลืองมองเฉินเป่ยแวบเดียว เห็นเฉินเป่ยนั่งที่คนขับ ก็ยิ้มออกมาอย่างดูแคลน

“หุบปาก มีมารยาทหน่อย!” หลีชิงเยียนตะคอกออกมา

เฉินเป่ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทำได้เพียงจ้องปราดไปที่คนงานคนนั้นด้วยความไม่พอใจ คำพูดที่กำลังจะพ่นก็ถูกกดข่มกลับเข้าไป

“ไปเถอะ” หลีชิงเยียนใช้น้ำเสียงอันน่าดึงดูดพูด ลูกน้องก้มหัวพลางโค้งตัวลงรับคำ นำทางหลีชิงเยียนกับซูเหลยเข้าไปในบ้านหลี

ขณะที่เฉินเป่ยเพิ่งจอดรถเสร็จ กำลังเตรียมตัวจะเข้าไป ทันใดนั้นลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เข้ามาขวางเฉินเป่ยเอาไว้ ใช้สายตาสังเกตเฉินเป่ยอย่างละเอียด ก็จำได้ “นายนั่นเอง”

“ให้ฉันเข้าไป” เฉินเป่ยพูด

ลูกน้องคนนั้นขวางเฉินเป่ย พูดว่า “มีบัตรเชิญไหม”

เฉินเป่ยชี้เข้าไปในบ้านหลี พูดว่า “ผู้หญิงที่เพิ่งเข้าไปคนนั้น เป็นภรรยาฉัน”

ลูกน้องคนนั้นจ้องเข้าไปข้างในเล็กน้อย พูดว่า "นั่นคือผู้หญิงของนาย? สภาพอย่างนายเนี่ยนะ คู่ควรหรือ”

แววตาของเฉินเป่ยเรียบนิ่งขึ้นเล็กน้อย มองไปที่ลูกน้องคนนั้น ดวงตาทั้งสองข้างหรี่ลงอย่างฉับพลัน “นายไม่เชื่อใช่ไหม ฉันสามารถเรียกให้เธอออกมาได้เดี๋ยวนี้”

“ไม่ต้องแล้ว” ลูกน้องมองเฉินเป่ยอย่างคนที่อยู่สูงกว่า พูดเสียงเย็น “บ้านหลีมีกฎ ยึดบัตรเชิญไม่รับคน”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมผู้หญิงข้างๆ ถึงเข้าไปได้” เฉินเป่ยถามถึงซูเหลย

“นั่นคือบอดี้การ์ดของเธอ แน่นอนว่าเข้าไปได้” ลูกน้องคนนั้นพินิจเฉินเป่ยชั่วครู่ แค่นเสียงเย็น มองเฉินเป่ยอย่างคนที่ต่ำกว่า

พลางพูดว่า” นายก็แค่คนขับรถ จะมีคุณสมบัติอะไรกัน?”

“ใครบอกว่าฉันเป็นคนขับรถ ฉันเป็นบอดี้การ์ดของเธอ” เฉินเป่ยเลิกคิ้วขึ้น ถามอย่างไม่แยแส

“บอดี้การ์ด?” ลูกน้องคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ตามด้วยเบิกตากว้าง มองเฉินเป่ยอย่างลึกล้ำ ก่อนจะหัวเราะยกใหญ่ พูดอย่างดูถูกว่า “แขนขาผอมกะหร่องอย่างนายเนี่ยนะ บอดี้การ์ด?”

สายตาของลูกน้องคนนั้นตกอยู่ที่แขนของเฉินเป่ยที่ถูกบดบังโดยสูท ทำให้มองไม่ออกว่าแท้จริงแล้วมีร่องรอยกล้ามเนื้อใดๆ หรือไม่

ลูกน้องคนนั้นหัวเราะเสียงดังอย่างดูถูกดูแคลน เฉินเป่ยมองลูกน้องคนนั้น ในที่สุดก็เหลือบมองไปที่ปากของอีกฝ่ายอย่างหมดความอดทน

เมื่อลูกน้องคนนั้นอ้าปากกว้าง ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็ระเบิดหมัดโจมตีออกมาโดยฉับพลัน!

“ปัง!” เฉินเป่ยระเบิดหมัดโจมตีออกมาออกมาด้วยความเร็วราวกับฟ้าผ่า นี่คือหมัดฮุค!

ลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าประตูคนนั้น ในขณะที่หัวเราะเยาะอยู่ก็ถูกหมัดของเฉินเป่ยโจมตีจนกระเด็น!

ลูกน้องที่ถูกหมัดนั้นของเฉินเป่ยกระแทกจังๆ จนกระเด็น ในที่สุดก็ตกลงบนพื้นเต็มๆ กระอักเลือดสดๆ ออกมาอย่างแรง!

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ เขากำลังจะเท้าก้าวเข้าไป ในเวลานี้เอง ลูกน้องตระกูลหลีก็พากันล้อมรอบเข้ามา