บทที่ 514 การโจมตีทั้งกองทัพ

บทที่ 514 การโจมตีทั้งกองทัพ

ยักษ์น้อยมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา แววตาของมันไม่สบอารมณ์ “ฉันพูดไปแล้วว่าแกไม่คู่ควร”

ยักษ์น้อยไม่เห็นเฉินเป่ยอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ไอ้สวะตรงหน้าเนี่ยนะ จะมาสู้กับเขา

น่าตลกสิ้นดี!

เฉินเป่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาซัดบุหรี่ออกไปอย่างรวดเร็ว

ยักษ์น้อยสีหน้าไม่สบอารมณ์ มันยกมือขึ้นมาจับบุหรี่มวนนั้นเอาไว้ แต่วินาทีที่จับบุหรี่มวนนั้น แขนของมันสั่นเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่ามันจะจับบุหรี่มวนนั้นไม่ได้ เพราะความน่ากลัวที่บุหรี่มวนนั้นทำให้แขนของมันชาไปทั้งแขน!

แววตาของยักษ์น้อยนิ่งไป มันจ้องเฉินเป่ยด้วยแววตาเย็นชา มันไม่ได้มีสีหน้าเยาะเย้ยเหมือนตอนแรกอีกแล้ว

“ตอนนี้เหมาะสมแล้วหรือยัง” เฉินเป่ยมองมันอย่างยั่วยุ

สีหน้าของยักษ์น้อยน่ากลัว มันแผดเสียงออกมาแล้วกระโดดสองขาพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ย “รนหาที่ตาย!”

เกิดความโกลาหลขึ้น บรรยากาศวุ่นวายไปหมด ความอาฆาตแผ่ออกมาจากตัวของยักษ์น้อย

เฉินเป่ยยังยืนอยู่ที่เดิม ซูเหลยหันไปมองเขา เขายิ้มบางๆ แล้วโบกมือไปมา “เธอดูแลชิงเยียนให้ดี ตรงนี้ให้ฉันจัดการเอง”

เฉินเป่ยยังไม่ทันพูดจบ พริบตาเดียวยักษ์น้อยก็มาโผล่อยู่ข้างหลังเขา มันตบเขาอย่างแรง

เฉินเป่ยกระเด็นออกไปไกล

“อย่า!” หลีชิงเยียนตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ยักษ์น้อยถือมีดและพุ่งออกไป

“ประธานหลี อย่าเข้าไปนะคะ มันอันตรายมาก” ซูเหลยรั้งหลีชิงเยียนเอาไว้

มีดอันแหลมคมพุ่งเข้าไปที่คอของเฉินเป่ยเพื่อหวังเอาชีวิต

เฉินเป่ยแสยะยิ้มมุมปากบางๆ เขาไม่แม้แต่จะหลบและง้างมือขึ้นมาปัด

พลังอันน่ากลัวของมีดถูกเขาจัดการจนมลายหายไป มีดถูกปัดจนเปลี่ยนทิศทางไปทางอื่น

ยักษ์น้อยพุ่งไปข้างหน้าอย่างซวนเซ ความโหดเหี้ยมของมันถึงขีดสุดแล้ว มันจะฆ่าเขาให้ตายในดาบเดียว

เฉินเป่ยง้างมือขึ้นมาปัดอีกครั้ง มีดโดนปัดจนกระเด็นออกไป

สีหน้าของยักษ์น้อยแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันถอยกรูดไปข้างหลังและยกมีดของตัวเองขึ้นมา สีหน้าของมันเย็นชา

เขาคือยักษ์น้อย มีดของเขาไม่เคยแพ้ใครมาก่อน แต่ทว่าวันนี้มีดของเขากลับโดนปัดจนกระเด็น นี่มันน่าอับอายสิ้นดี!

สีหน้าของยักษ์น้อยน่ากลัวเป็นอย่างมาก ความอาฆาตแผ่ออกมา นี่คือความน่ากลัวของยักษ์น้อย

ยักษ์น้อยค่อยๆ ง้างมีดในมือของตัวเอง มันเอาฝ่ามือลูบตรงส่วนคมของมีด แววตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาต “หลายปีมานี้ แกเป็นคนแรกที่บังคับให้ฉันต้องใช้แรงทั้งหมด การที่แกได้ตายคามือของฉัน นับว่าเป็นเกียรติของแกเลยนะ”

“เลิกพูดไร้สาระสักที จะสู้ก็สู้ จะโม้อะไรหนักหนา” เฉินเป่ยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“แก ตาย!” ความโกลาหลเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอาฆาต

ความน่ากลัวเกิดขึ้นเร็วราวกับสายฟ้า มันพุ่งตรงไปที่ตัวของเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว

เฉินเป่ยแสยะยิ้ม จู่ๆ ร่างกายของเขาเหมือนภาพลวงตา พุ่งเข้าไปหาร่างกายอันน่ากลัวร่างนั้น

ร่างทั้งสองร่างปะทะกัน