บทที่ 513 รับน้ำใจของผู้อื่นแต่ไม่ตอบแทนกลับถือว่าเสียมารยาท

บทที่ 513 รับน้ำใจของผู้อื่นแต่ไม่ตอบแทนกลับถือว่าเสียมารยาท

ตกดึก ข้างนอกโรงแรม รถออดี้ A6 เคลื่อนตัวเข้ามาจากไกลๆ แม้ว่าจะเข้าใกล้โรงแรม แต่ก็ไม่มีการชะลอตัวแต่อย่างใด

เมื่อถึงหน้าโรงแรมก็ทำให้รปภ. สองคนถึงกับตกใจ รถออดี้ A6 ไม่เพียงแต่จะไม่ชะลอตัว แถมยังเร่งความเร็วขึ้นอีก มันพุ่งเข้ามาในโรงแรมความเร็วเหนือจินตนาการ

“หยุดเดี๋ยวนี้!” รปภ. ทั้งสองคนพุ่งเข้าไปหารถคันนั้น

“ปึง!”

ประตูรถเปิดออก ร่างหนึ่งเดินลงมาจากรถ

เมื่อรปภ. ทั้งสองคนเห็นว่าคนที่ลงมาจากรถคือใคร สีหน้าของพวกเขาก็อึ้งไปในทันที

นะ..นี่คือคนใช่ไหม

ความสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร กล้ามเนื้อที่น่ากลัวราวกับไม่ใช่คน คนที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนคนเลยสักนิด กลับกันมันเหมือนสัตว์ป่าที่ยืนสูงตระหง่าน!

ในขณะเดียวกันที่ตระกูลหลี ในห้องนอนของหลีเช่าเทียน ทีวี 95 นิ้วขนาดใหญ่กำลังฉายภาพที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ภาพนั้นก็คือภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่ยักษ์น้อยเห็น

ตอนนี้หลีเช่าเทียนดูน่ากลัว แต่ทว่ายังคงวางมาดอยู่ เขาหมุนแก้วไวน์ในมือเล็กน้อย จากนั้นก็มองยักษ์น้อยแล้วพูดพึมพำขึ้นมาว่า “ถือว่าเป็นเกียรติมากเลยนะ ถ้าแกตายคามือของไอ้เจ้าอาวุธชีวภาพราคาเก้าร้อยล้านนี่”

แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับไม่มีใครรู้ หลีชิงเยียนสวมชุดนอนสีม่วงเตรียมตัวนอนพักผ่อน

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา จนทำให้เธอขมวดคิ้ว

ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากที่เกิดดังวุ่นวาย ในใจของเธอก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

ขณะเดียวกัน ตอนที่เกิดเสียงดังวุ่นวาย เฉินเป่ยไปรีบไปที่หน้าต่างและเปิดม่านออกไปมองข้างนอกโรงแรม

เมื่อเขาเห็นยักษ์น้อยที่สูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร แววตาของเขาฉายแววตะลึง ชายหนุ่มเม้มปาก

“ปังปังปัง!”

ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องของหลีชิงเยียนก็ดังขึ้น หลังจากที่เธอเปิดประตูก็พบกับซูเหลยและเฉินเป่ย ซูเหลยมองชุดนอนของหลีชิงเยียนด้วยสีหน้าเป็นกังวล จากนั้นจึงพูดว่า “ประธานหลี คุณรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

“เกิดอะไรขึ้น” หลีชิงเยียนถามขึ้น

“ยังไม่รู้เลย ประธานหลี คุณรีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ เราออกไปดูก่อน” ซูเหลยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

เมื่อเดินออกมาก็เห็นร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรยืนอยู่ไกลๆ มันกำลังยืนอยู่หน้าโรงแรม ในมือของมันกำลังยกใครคนหนึ่งเอาไว้ เป็นรปภ.ของโรงแรมที่ถูกบีบคอจนตาย!

เมื่อเฉินเป่ยเดินออกมา สายตาของยักษ์น้อยจ้องหลีชิงเยียนเขม็ง และโยนรปภ. คนนั้นเหมือนกับโยนขยะอย่างไรอย่างนั้น

“นี่มันคนอะไรกันเนี่ย” แววตาของหลีชิงเยียนมองยักษ์น้อยคนนั้น เธอมองเขาอย่างตกตะลึง

“ไม่ต่างอะไรจากคนตายแล้ว” เฉินเป่ยจ้องยักษ์น้อยเขม็ง แล้วพูดออกมาอย่างเนิบๆ

“ซูเหลย เธอไปสิ สเปกเธอนิ” จู่ๆ เฉินเป่ยก็พูดขึ้นมา

ซูเหลยอึ้งไป แล้วหันไปมองเฉินเป่ย แต่เมื่อเธอมองเข้าไปในแววตาลึกของเฉินเป่ย ก็เข้าใจสิ่งที่เฉินเป่ยต้องการจะสื่อ

“โอเค” ซูเหลยพยักหน้า แล้วสูดหายใจลึก จากนั้นจึงเดินเข้าไปหายักษ์น้อย

“ซูเหลยระวังด้วย” หลีชิงเยียนจ้องหลังของซูเหลยแล้วตะโกนออกมา

“ตึก ตึก ตึก” ยักษ์น้อยพุ่งเข้ามาหาซูเหลย! เมื่อมันเหยียบลงบนพื้น พื้นก็แตกออกทันที!

เกิดเป็นรอยเท้าลึกบนพื้นดิน

เมื่อหลีชิงเยียนเห็นภาพนั้นถึงกับอกสั่นขวัญแขวน ยักษ์น้อยแข็งแกร่งจริงๆ แค่ก้าวเท้าลงพื้นดินก็น่ากลัวขนาดนี้ นี่มันไม่ใช่คน!

“ตึก ตึก ตึก” ซูเหลยพุ่งเข้าไปหายักษ์น้อย ความเร็วของเธอเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองพุ่งเข้าหากันเหมือนฝนดาวตกกระแทกกัน!

ในมือของยักษ์น้อยถือขวานอยู่ มันน่ากลัวเป็นอย่างมาก!

“ฟึ่บ!”

แสงจากวัตถุอันแหลมคมเปล่งประกาย เหมือนจะฟันให้แยกออกจากกัน

มีดในมือของซูเหลยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

“ฉึบ” ตัวของซูเหลยโผล่มาด้านข้างของยักษ์น้อย มีดกรีดลงไปบนแขนของร่างกายกำยำ!

“ปัง!” ลูกไฟแวบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และสั่นสะเทือนไปทั่ว ราวกับจะทะลุเข้าไปในร่างของซูเหลย หวังจะเอาชีวิตของเธอ

ซูเหลยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอยกมีดเล่มบางขึ้นมาขวางไว้อย่างรวดเร็ว

“ปัก!” ลูกไฟนั่นปะทะเข้ากับมีด แล้วก็ระเบิดอยู่ในอากาศ

มีดในมือของซูเหลยเคลื่อนไหวไปมา มีดนั่นมันน่ากลัวมาก!

หลีชิงเยียนมองภาพนั้นด้วยความอึ้ง จิตใจของเธอไม่สงบ

ผู้หญิงร่างบอบบางอย่างซูเหลย ร่างกายแข็งแรงเป็นอย่างมาก

นี่มันเหนือกว่าสิ่งที่หลีชิงเยียนจินตนาการเอาไว้ ในจินตนาการของเธอ ผู้หญิงบอบบางแค่คนหนึ่ง จะเก่งขนาดนี้ได้ยังไง

หลีชิงเยียนถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ที่เธอรู้ ซูเหลยคือบอดี้การ์ดประจำตัวของเธอ แต่ยังไงก็เป็นผู้หญิง ทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้กันล่ะ ไม่ว่ายังไงผู้หญิงก็ไม่สามารถเทียบกับผู้ชายได้ แต่ในตอนนี้สิ่งที่ซูเหลยแสดงให้เห็น มันทำให้เธอตะลึงเป็นอย่างมาก!

ซูเหลยเหมือนกุหลาบที่เปื้อนเลือด ทุกที่ที่เธอเคลื่อนตัวไปมักจะมีเลือดสาด บนตัวของยักษ์น้อยเต็มไปด้วยบาดแผลภายในระยะเวลาอันสั้น

ในขณะนั้นเอง ยักษ์น้อยเบิกตาโต แววตาของมันฉายแววเหมือนจะฆ่าคนได้ มันดุร้ายราวกับมันกำลังฟื้นคืนชีพ!

ร่างบอบบางของซูเหลยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมีเสน่ห์ราวกับกำลังระบำ การเคลื่อนไหวของเธอเร็วมากจนยักษ์น้อยจับได้เพียงเงาของเธอและไม่สามารถทำอะไรเธอได้

นี่มันคือการทรมานอีกฝ่ายชัดๆ

จู่ๆ ดวงตาคู่สวยของซูเหลยก็หยุดนิ่ง

“สวบ” เสียงอันแหลมคมดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างสั่นสะเทือน กลิ่นแห่งความตายปกคลุมไปทั่ว

ซูเหลยเขย่งเท้าเบาๆ ร่างบางของเธอลอยขึ้นไปในอากาศ การหมุนตัวอันงดงาม หลบอาวุธอันแหลมคมได้

นั่นเป็นมีดยาวสองฟุต มันคมราวกับกระจก ความน่ากลัวของมันปรากฏออกมา เจ้าของมีดอย่างยักษ์น้อยยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าของมันเย็นชาราวกับอาวุธสงครามที่ไร้จิตใจ

“แกควรภูมิใจที่หลบมีดฉันได้” เสียงของชายหนุ่มเย็นยะเยือกราวกับเสียงจากนรก

ซูเหลยส่งเสียงหึออกมา จากนั้นก็ตอบออกไปแบบเนิบๆ ว่า “การที่พูดแบบนี้ออกมาได้ นับว่านายหน้าไม่อายมาก”

แววตาของชายหนุ่มนิ่งไป แววตาแห่งการสังหารถูกปลดปล่อยออกมา

“สวบ” มีดยาวสองฟุตพุ่งออกมาในอากาศ

ร่างบางของซูเหลยหลบมีดอันแหลมคมอย่างรวดเร็ว

ดาบนั่นแทงไม่ถูกเป้าหมาย มันลอยในอากาศและหมุนกลับเข้ามาอยู่ในมือของชายคนนั้น

“น่าสนุกนี่” ชายคนนั้นเม้มปากเบาๆ จากนั้นจึงแสยะยิ้มออกมา

“วันนี้แกจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!” เสียงของชายคนนั้นเย็นยะเยือก และแฝงไปด้วยความยโส เขาคือคนที่โดดเด่นในกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง และผ่านการปรับปรุงด้วยเทคโนโลยีล่าสุดของกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง ยิ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีใครสามารถต้านทานได้!

ใบหน้าของยักษ์น้อยปรากฏรอยยิ้มเย็นยะเยือก “แกรู้แค่ว่าต้องตายภายใต้คมดาบของฉัน”