บทที่ 517 น่ากลัวเป็นอย่างมาก

บทที่ 517 น่ากลัวเป็นอย่างมาก

“ตูม!”

ทหารที่แข็งแกร่งพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ย ขณะที่มันกำลังจะถึงตัวของเฉินเป่ย จู่ๆ มันก็กระโดดขาคู่และกางขาออกกลางอากาศ ความเร็วดั่งสายฟ้าพุ่งเข้าไปที่ขมับของเฉินเป่ย มันกะจะฆ่าเขาให้ตายในครั้งเดียว

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เย็นยะเยือก เหมือนเวลาหยุดเดิน

ขณะนั้นเองเฉินเป่ยยื่นมือออกมาอย่างรวดเร็ว และจับขาของอีกฝ่ายและฟาดลงกับพื้น ฉากนี้เหมือนกับเมื่อครู่ไม่มีผิด ทหารแข็งแกร่งคนนั้นถูกฟาดลงพื้นอย่างแรงอย่างไร้ความปรานี

“ตายซะเถอะ!” เมื่อทหารพวกนั้นเห็นเหตุการณ์ก็รู้สึกอับอาย ความโกรธพลุ่งพล่านออกมา พวกมันพากันพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ยอย่างน่ากลัว

ทหารคนหนึ่งซัดหมัดเข้าไปหาเฉินเป่ย บนนิ้วของมันมีวงแหวนเหล็กที่เห็นเพียงเล็กน้อย มันคือสนับมือ เมื่อใส่มันเข้าไปอานุภาพความรุนแรงจะเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่า

ถ้าเฉินเป่ยโดนจู่โจมที่ขมับ เนื้อสมองคงจะกระจายออกมา

ทันใดนั้นเฉินเป่ยก็เอี้ยวตัวหลบหมัดอันน่ากลัวนั่น จากนั้นทหารคนนั้นก็ปะทะสายตากับเฉินเป่ย เขาเห็นความเย็นชาและคาวเลือดในแววตาของเฉินเป่ย!

ทหารคนนั้นอึ้งไป แต่ทว่าขาของเฉินเป่ยก็ถีบไปที่มัน!

“ผลั่ก!” ตรงแขนเสื้อของทหารคนนั้นขาดวิ่นเพราะแรงมหาศาล อีกทั้งยังได้ยินเสียงกระดูกแตกอีกด้วย กระดูกแขนของมันแตกละเอียด

วินาทีต่อมา มันก็ลอยกระเด็นไปพร้อมเสียงร้องโอดครวญ

“ย้ากก!”

ทหารคนนั้นโดนเฉินเป่ยจู่โจมจนกระเด็นออกไป ส่วนทหารอีกคนอยู่ข้างหลังของเฉินเป่ย ในมือของมันถือมีดและกำลังพุ่งเข้ามาตรงหัวใจของเฉินเป่ย

ทักษะของเฉินเป่ยรวดเร็วมาก เขาหลบมีดที่หวังจะสังหารเขาได้ เขาจับมีดเล่มนั้นเอาไว้ ขณะที่ทหารคนนั้นกำลังตกตะลึง เขาก็ถีบมันอย่างแรงจนลอยกระเด็นไปสิบกว่าเมตร ร่างของมันกระแทกเข้ากับผนังจนทะลุ

หัวหน้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีก มันน่ากลัวจนไม่อยากจะเชื่อ เขากับเพื่อนร่วมทีมคือคนที่โดดเด่นในกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง และถูกคัดเลือกอย่างละเอียด และถูกปรับเปลี่ยนให้มีพละกำลังที่แข็งแกร่งจนเกือบจะไม่มีใครสามารถต้านทานได้ แต่ทว่าตอนนี้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะโดนผู้ชายสวมสูทตรงหน้าถีบอย่างไม่เกรงกลัวอะไร เขารับไม่ได้จริงๆ

ท่ามกลางความวุ่นวาย หัวหน้าแผดเสียงออกมา เขาก้าวเดินอย่างรุนแรงจนพื้นแตก ร่างกายของเขากลายเป็นรูปร่างที่น่ากลัว และพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ย หมายเอาชีวิต!

“ตายซะเถอะ!” ทักษะของหัวหน้าน่ากลัวมาก เหมือนเขากลายเป็นสายฟ้า ขาของเขาเคลื่อนไหวอย่างน่ากลัว

เฉินเป่ยปรายตามองหัวหน้าคนนั้น สีหน้าของเขายังสงบนิ่ง ไม่แม้แต่จะมีอารมณ์ใด เขาง้างฝ่ามือขึ้นมา

“ผัวะ!” ฝ่ามือปะทะเขากับขาอันน่ากลัวของหัวหน้า

เกิดความสั่นสะเทือนขึ้น

หัวหน้ากระเด็นลอยออกไป ราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและตกลงสู่พื้น

คนที่เป็นหัวหน้าของทหารพวกนี้ กลับไม่สามารถตอบโต้เฉินเป่ยได้แม้แต่น้อย แถมยังโดนทำร้ายจนกระเด็นเพียงแค่ครั้งเดียว

ที่แห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

…...

ภายในห้องของหลีชิงเยียน ตอนนี้ประธานสาวจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอเอนตัวอยู่บนเตียง ได้เจอเรื่องน่ากลัวแบบนั้น เธอจะหลับลงได้อย่างไร

จู่ๆ หลีชิงเยียนก็นิ่งไป เหมือนเธอจะได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอกโรงแรม จนทำให้เธอลุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เธอเดินมาข้างเตียงและเปิดผ้าม่านออก