บทที่ 518 ผิดตรงไหน

บทที่ 518 ผิดตรงไหน

เฉินเป่ยยืนอยู่บนหลังคารถด้วยสีหน้าเรียบเฉย เรียบเฉยจนแสดงให้เห็นถึงความเย็นชา

ภายในดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง จนทำให้คนหวาดกลัว

ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็ล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อหนึ่งมวน เขาจุดและสูบมันด้วยท่าทางสบายๆ และไม่แยแสอะไร

ราวกับว่าไม่สนใจปืนที่จ่อมายังตัวเขาแม้แต่น้อย!

และท่าทางไม่แยแสของเฉินเป่ยอยู่ในสายตาของหัวหน้า ยิ่งทำให้เขาดูน่ากลัวเข้าไปอีก

นี่เขากำลังยั่วโมโหชัดๆ

จู่ๆ ก็มีออร่าแผ่ออกมาจากตัวของหัวหน้า ออร่าที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านไปทั่ว

“ทุกคนพร้อม ยิง!” หัวหน้าแผดเสียงออกมา ขณะเดียวกันก็เหนี่ยวไกปืนและยิงออกมาอย่างไม่ลังเล

เสียงปืนไรเฟิลดังขึ้น!

ทันใดนั้นลูกกระสุนอันน่ากลัวก็พุ่งไปที่ตัวเฉินเป่ยอย่างนับไม่ถ้วน

ปืนที่อยู่ในมือของทหารพวกนั้นเล็งไปที่เฉินเป่ยและยิงออกมาอย่างบ้าคลั่ง ลูกกระสุนสาดไปยังตัวของเฉินเป่ยราวกับเม็ดฝน

แต่ทว่าเฉินเป่ยยังยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับไปไหน

“สวบ!”

ความเร็วของลูกปืนทำให้ก้นบุหรี่ในปากของเฉินเป่ยปลิวออกไป

แววตาของเฉินเป่ยนิ่งไป ตอนนั้นเองออร่าแห่งความน่ากลัวแผ่ออกมาจากตัวของเฉินเป่ย

อุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว เหล่าทหารที่อยู่ในเหตุการณ์รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลง วินาทีนั้นพวกมันยิ่งสาดกระสุนใส่เฉินเป่ย

เมื่อเห็นว่ากระสุนสาดใส่มานับไม่ถ้วน เฉินเป่ยขยับตัว!

ช่วงที่กำลังวุ่นวาย เฉินเป่ยขยับตัวอย่างรวดเร็ว

“ฟึ่บ” ลูกปืนเฉี่ยวลำคอของเขาไป

เขาหลบมันอย่างหวาดเสียว

เสียงลูกปืนนับไม่ถ้วนดังขึ้นมาอีกครั้ง มันรวดเร็วมาก ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน เห็นได้เพียงแสงระยิบระยับพาดผ่านไปเท่านั้น ยากที่จะมองเห็นด้วยตาเปล่า

รอบตัวของเฉินเป่ยทั้งสิบสองทิศทางล้อมรอบไปด้วยลูกกระสุน

สีหน้าของเฉินเป่ยเย็นชา เล็งที่ตำแหน่งสิบสองนาฬิกานี่คือยุทธวิธีที่กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงสอนมา

เขาคุ้นเคยกับยุทธวิธีนี้มาก เพราะว่ายุทธวิธีนี้เคยได้รับการแก้ไขให้ดีขึ้นด้วยมือของเขาเอง

“ปังง” เสียงลูกปืนถูกส่งออกมาจากกระบอกปืนและพุ่งมายังไหล่ของเฉินเป่ย อีกทั้งรอบๆ ตัวของเขายังล้อมรอบไปด้วยลูกปืนจำนวนมากทำให้ไม่สามารถหลบได้

ตอนนี้เฉินเป่ยตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

“ปึก!” เฉินเป่ยกระโดดขาคู่ ตัวของเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศ เขาแสยะยิ้มออกมาตรงมุมปาก

ทหารเหล่านี้คิดจะเอายุทธวิธีที่เขาเป็นคนแก้ไขมาเล่นงานเขา นี่มันสอนจระเข้ว่ายน้ำชัดๆ!

ความเศร้าก่อตัวขึ้นภายในใจของเฉินเป่ย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าองค์กรที่เขาเคยภักดีและอุทิศตัวให้กำลังยืนล้อมเขาอยู่ นี่มันเหมือนการเยาะเย้ยกันชัดๆ

“ฆ่ามัน!”

เหล่าทหารที่แข็งแกร่งพุ่งเข้ามาล้อมเขาไว้ ปืนในมือของทุกคนดูเหมือนจะกลมกลืนเหมือนจิตวิญญาณ พวกเขาเคยได้รับการฝึกฝนอย่างหนักเกินกว่าที่คนทั่วไปจะรับไหว ทักษะด้านปืนของพวกเขาแม่นยำและบังคับได้อย่างคล่องแคล่ว

กระสุนนับไม่ถ้วนถูกยิงออกมาอย่างน่ากลัว เหล่าทหารที่แข็งแกร่งระเบิดพลังและวิ่งเข้าไปล้อมเฉินเป่ย

ณ เวลานี้เต็มไปด้วยแรงอาฆาตอย่างหาที่สุดไม่ได้

ม่านตาของเฉินเป่ยหดลง เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับเหล่านักรบที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงเยอะขนาดนี้หลังจากกลับมาที่หัวเซี่ย