บทที่ 519 โดนหลอก

บทที่ 519 โดนหลอก

“บุก!” ดวงตาของหัวหน้าเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงจนทำให้เขาน่ากลัวเป็นอย่างมาก

เหล่าทหารบุกเข้าไปพร้อมอาวุธปืนในมือ พวกมันยังอาศัยรั้วเหล็กที่แข็งแรงเป็นที่ป้องกัน และเล็งปืนไปที่ตัวของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยยืนบนรถคันนั้น ขอแค่มีความเคลื่อนไหว เขาก็จะตอบโต้ด้วยพลังที่ไม่สามารถต้านทานได้

ในมือของเฉินเป่ยยังถือท่อนเหล็กอยู่ เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาราวกับปีศาจ

“ราชาหลง นายยังไม่ยอมรับผิดอีกเหรอ ถึงจะขัดขืนยังไงก็ไร้ประโยชน์!” หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ตอนนี้ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเขา ได้พลิกความคิดของหัวหน้าไปแล้ว

ตอนนี้เหล่าทหารไม่ใช่คนที่มีฝีมือธรรมดาทั่วไปจะเทียบได้ อาจกล่าวได้ว่าจะกำจัดผลข้างเคียงบางอย่างออกไป พวกเขาคือทหารเอกของกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง แต่ทว่าตอนนี้ เวลาผ่านไปนานขนาดนี้พวกเขายังไม่สามารถทำอะไรผู้ชายคนนั้นได้!

พวกเขาได้รับบาดเจ็บ แต่ทว่าชายคนนี้กลับไม่เป็นอะไรเลย

“ยอมรับผิด ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ เอาความผิดที่ไม่มีอยู่จริงมาจับฉัน นี่เป็นวิธีของกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงเหรอ” เฉินเป่ยแสยะยิ้ม “ฉันอุตส่าห์เห็นแก่มิตรภาพที่มีกับหัวหน้าเก่าของพวกนาย และยอมถอยให้ แต่พวกนายก็ยังรนหาที่ตาย งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องปรานีพวกนายอีก”

“หัวหน้าเก่า? ราชาหลงนายยังจะพูดหยาบคายอีกนะ ตอนนี้นายมีค่าหัวเป็นอันดับต้นๆ ในหัวเซี่ย จะรู้จักกับหัวหน้าของเราได้ยังไง” หัวหน้าคนนั้นแสยะยิ้มเยาะเย้ย

เฉินเป่ยกวาดตามองเหล่าทหารพวกนั้น ความเศร้าหมองก่อตัวขึ้นในใจของเขา เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา ภายในใจของเขามีความรู้สึกเศร้าหมองอย่างประหลาด เขาคิดไม่ถึงว่าร่องรอยที่หลงเหลือเอาไว้ที่เยี่ยนจิง จะถูกกำจัดจนหมดสิ้น ไม่มีใครจำเขาได้แม้แต่คนเดียว!

“ราชาหลง นายก่อเรื่องไว้อย่างใหญ่หลวง ยอมจำนนซะเถอะ!” หัวหน้าแผดเสียงออกมา

“ยอมจำนน?” เฉินเป่ยแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกนายกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่เกือบจะไม่ใช่คนแล้วไม่ใช่เหรอ พละกำลังมหาศาลที่แลกมาด้วยสิ่งที่ต้องเสียไปอย่างมหาศาล กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงไม่ได้บอกพวกนายหรือไง”

เมื่อเฉินเป่ยพูดแบบนั้นออกมา หัวหน้าและเหล่าทหารก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป คำพูดของเฉินเป่ยพูดถึงจุดสำคัญได้อย่างตรงไปตรงมา

หัวหน้ามองเฉินเป่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สีหน้าของเฉินเป่ยยังคงนิ่งเฉย “กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงดำเนินการเปลี่ยนแปลงพวกนาย ทำให้พวกนายมีพละกำลังที่แข็งแกร่ง แต่เขาคงจะไม่ได้บอกพวกนายสินะว่าชีวิตของพวกนายเหลืออยู่แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น”

“แกพูดไร้สาระอะไร แกจะมาเข้าใจสภาพร่างกายของเราได้ยังไง!” หัวหน้าพูดโต้กลับด้วยความไม่พอใจ

“ฉันไม่เข้าใจหรอก แต่ฉันรู้ว่าสารชนิดหนึ่งที่กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิงใช้กับพวกนาย มันมีผลข้างเคียงที่รุนแรงมาก พวกนายมันก็แค่หนูทดลองของกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง ไม่ได้มีประโยชน์ในการใช้อะไรมากมาย อายุขัยสั้น เขาก็ไม่บอกพวกนายหรอก ไม่งั้นพวกนายจะมีพลังมหาศาลเหรอ” เฉินเป่ยจ้องหัวหน้าด้วยดวงตาลึก ราวกับเขารู้ทุกอย่าง จนทำให้หัวหน้าใจเต้นระรัว

เมื่อเหล่าทหารพวกนั้นได้ยินสิ่งที่เฉินเป่ยพูด คนที่เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่อย่างพวกมันพากันหันมองหน้ากัน คำพูดของเฉินเป่ยทำให้คนพวกนั้นไม่สามารถเถียงได้ เพราะคำพูดของเขามันจริงทุกคำ!

“พูดให้คนอื่นเข้าใจผิด พวกเราโจมตีมัน!” สีหน้าของหัวหน้าไม่ค่อยสู้ดี เขายกปืนขึ้นมาด้วยความโมโห จากนั้นก็สาดกระสุนไปทางเฉินเป่ย

“ไอ้เวร” สีหน้าของหัวหน้าโหดเหี้ยมและน่ากลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำ และลั่นไกปืนใส่เฉินเป่ยอย่างบ้าระห่ำ

เหล่าทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งสติได้ก็พากันเล็งปืนไปที่เฉินเป่ย วินาทีต่อมา

กระสุนจำนวนมากพุ่งไปที่เฉินเป่ย และล้อมรอบตัวเขาอย่างน่ากลัว

เฉินเป่ยยกยิ้มมุมปาก เขาตวัดมีดหลงหยาในมือ แสงดำพุ่งออกมากฟาดกระสุนนับไม่ถ้วน ร่างของเขากลายเป็นเหมือนภาพลวงตา และจะฝ่าวงล้อมออกไป

“แกหนีไม่พ้นหรอก!” หัวหน้าแผดเสียงออกมา เขายิงใส่เฉินเป่ยอย่างบ้าคลั่ง ประกายลูกกระสุนพุ่งไปในทางเดียวกันอย่างประหลาด ในตอนนี้ราชาแห่งสงครามลงมือด้วยตัวเอง!