บทที่ 520 นรกบนดิน

บทที่ 520 นรกบนดิน

แสงดำสั่นระรัวอยู่ในมือของเฉินเป่ย ราวกับมันกำลังคำรามอย่างตื่นเต้น เหมือนกับมันได้กลิ่นคาวเลือด!

“ย้ากกก” จู่ๆ เฉินเป่ยก็กระโดดขาคู่ ตัวของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ และมองทหารเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาตั้งแต่บนลงล่างและระเบิดลงสู่พื้นดิน!

“หัวหน้าระวัง!” เหล่าทหารจ้องอย่างน่ากลัว หนึ่งในนั้นตะโกนออกมาตามสัญชาตญาณ

หัวหน้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม เห็นมีดหลงหยาในมือของเฉินเป่ยที่กำลังพุ่งมายังตัวเขา

วินาทีนั้นหัวใจของหัวหน้าสั่นระรัว แต่ในพริบตาก็ตั้งสติได้ว่าตัวเองโดนเฉินเป่ยเล็งไว้และไม่มีทางหนี

หัวหน้ายกปืนขึ้นมาอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็ยิงไปที่เฉินเป่ยเพื่อสกัดกั้นการจู่โจม หรือไม่ก็บีบบังคับให้เขาเปลี่ยนทิศทาง

“ปังปังปัง”

แววตาของเฉินเป่ยฉายแววแห่งความบ้าคลั่ง มีดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เสียงดังกึกก้องดังขึ้นมา ลูกกระสุนที่ออกมาจากกระบอกปืนของหัวหน้าถูกเฉินเป่ยฟันจนขาดเป็นสองท่อน

“เป็นไปได้ยังไง!”

ประกายของลูกปืนพาดผ่านความมืดยามค่ำคืน หัวหน้าเห็นการเคลื่อนไหวของเฉินเป่ยผ่านใต้ลูกปืนนับไม่ถ้วน เขาเบิกตาโต

จู่ๆ สีหน้าของหัวหน้าก็เปลี่ยนไป ทั้งตกใจและแทบไม่อยากจะเชื่อ

เป็นอีกครั้งที่เฉินเป่ยใช้มีดหลงหยาในมือ สกัดกั้นลูกกระสุนนับไม่ถ้วนได้อย่างง่ายดาย!

ถ้าก่อนหน้านี้บอกว่าเฉินเป่ยดวงดีเลยไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้หัวหน้ายากที่จะเข้าใจคือความเร็วของเฉินเป่ย แม้กระทั่งพวกเขาที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาแล้ว ยังไม่สามารถเทียบได้เลย!

“เป็นไปไม่ได้” หัวหน้ามองเฉินเป่ยด้วยสายตาเย็นชา เขากัดฟันกรอด เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าร่างกายของเฉินเป่ยจะน่ากลัวเหมือนกับพวกเขา

เฉินเป่ยไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงแบบพวกเขา แต่ทว่ากลับมีร่างกายที่น่ากลัวแตกต่างจากคนทั่วไปเหมือนกันกับพวกเขา

หัวหน้าดวงตาแดงก่ำ เขาจำเป็นต้องทำภารกิจให้เสร็จ การที่เขาได้รับคัดเลือกจากกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง เพราะเขาคือคนที่ดีที่สุดในกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง ภารกิจที่ผ่านมือเขา ไม่เคยมีภารกิจไหนที่ไม่สำเร็จ!

แต่ทว่าตอนนี้หัวหน้าเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ไม่รู้มาจากไหน แต่ในใจของเขากลับรู้สึกพ่ายแพ้และสู้ไม่ได้ ราวกับว่าไม่สามารถเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้ เป็นคนที่เขาไม่สามารถสู้ได้

“ตายซะเถอะ” หัวหน้าแผดเสียงออกมาอย่างไร้สติ เขาลั่นไกปืนอย่างบ้าคลั่ง กระสุนปืนพุ่งออกมาไม่หยุด เส้นเลือดปูดขึ้นมาเพื่อรองรับแรงถีบกลับของปืน

“ฉิ้ง ฉิ้ง ฉิ้ง”

แต่ทว่าความเร็วของเฉินเป่ยก็ไม่ได้ลดลง มันกลับยิ่งเร็วขึ้นด้วยซ้ำ

“ปังปังปัง”

กระสุนปืนจำนวนนับไม่ถ้วนพาดผ่านตัวของเฉินเป่ย เสียงของกระสุนปืนดังไปทั่ว ขณะที่เฉินเป่ยกำลังจะถึงด้านหลังของหัวหน้า เขารู้สึกถึงอุณหภูมิความร้อนในอากาศ

“หัวหน้า!” ทหารที่อยู่ใกล้กับหัวหน้าที่สุดไม่แม้แต่จะหลบ เขากระโจนเข้าไปหาหัวหน้า

“ผลั่ก”

หัวหน้าโดนผลักไปหลายเมตร จนล้มลงกับพื้น ตอนที่เขามองมาก็พบว่าทหารคนนั้นล้มลงบนพื้นแล้ว หัวหน้าเบิกตาโต มีดเล่มดำปักอยู่ที่หัวใจของทหารคนนั้น

เลือดไหลทะลักออกมา ทหารคนนั้นมองมายังหัวหน้าด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ ตัวเขาเองเพิ่งได้รับพละกำลังมหาศาลได้เพียงไม่นาน แต่กลับโดนปลิดชีพเสียแล้ว

เฉินเป่ยดึงมีดออกมาช้าๆ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยท่าทีเรียบเฉย แววตาแห่งความอาฆาตจ้องมาที่เขา ขณะนั้นเองอากาศก็เย็นยะเยือก

“ฉันบอกแล้ว ไอ้พวกเวร พวกแกไม่ไป นี่คือสิ่งที่ต้องสูญเสีย” เฉินเป่ยพูดอย่างเฉยชา เขาในตอนนี้ไม่ได้เป็นพวกอันธพาลอย่างที่หลีชิงเยียนมอง เขาในตอนนี้คือเทพสังหาร ปีศาจที่มาจากนรก!

ถึงแม้พวกทหารที่ฆ่าคนมาอย่างมากมาย เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินเป่ยก็รู้สึกสั่นอย่างแปลกประหลาด มันคือความหวาดกลัวในตัวของพวกเขาที่มีต่อเฉินเป่ย

มันคือออร่าของคนที่เป็นราชาเท่านั้น คนที่มีออร่าเช่นนี้ทั้งโลกคงมีแค่คนเดียว

พวกเขาก็แค่ทหาร ไม่ว่ายังไงก็เป็นแค่ทหารที่คอยรับคำสั่ง ซึ่งแตกต่างจากเฉินเป่ยอย่างชัดเจน!

“ถอย!” หัวหน้ากวาดตามองไปเห็นเหล่าทหารบาดเจ็บล้มตายภายในระยะเวลาอันสั้น แต่ทว่าชายคนนี้กลับไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย แถมพลังการต่อสู้ยังไม่ลดน้อยลงอีกด้วย