ตอนที่ 548
บทที่ 548 เสียเลือดมากเกินไป！
October 28, 2026
บทที่ 548 เสียเลือดมากเกินไป！
เฉินเป่ยเดินไปทางรถสปอร์ตพลางชะงัก หันกลับมามองขบวนตำรวจเยี่ยนจิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเข้มงวดสุดๆ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดหนึ่งเฮือก พลางพูดออกมาว่า “ฉันไม่คิดเป็นศัตรูกับหัวเซี่ย ฉันแค่จัดการคนชั่วแทนสวรรค์!”
คำพูดนี้ของเฉินเป่ยทำตำรวจในที่นั้นขมวดคิ้วสงสัย พวกเขามองไปที่เฉินเป่ย พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ราชาหลง แกทำความผิดใหญ่มาก ต้องมอบตัวและยอมรับการพิพากษา การจัดการคนชั่วแทนสวรรค์ แกไม่คู่ควร! กฎหมายจะลงโทษพวกเขาเอง พวกเราไม่มีทางปรักปรำคนบริสุทธิ์ และไม่มีทางยอมปล่อยคนชั่วไป!”
เฉินเป่ยอึ้งก่อนกวาดตามองรถตำรวจแต่ละคันที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะยี้มออกมา
เฉินเป่ยหัวเราะร่วน มีแววประชดในเสียงหัวเราะนั่น!
“ไม่มีทาง..? จางตงหวนไม่มีความผิดกลับโดนจำคุก26ปี ก็มีความผิดหรอ โลกเรามีความยุติธรรมมากมายที่โดนเพิกเฉย ส่วนพวกคุณกลับมาคุยเรื่องกฎหมาย!” เฉินเป่ยปรายตามองตำรวจที่อยู่ในที่นั้นอย่างเย็นชา “หลีเซ่าเทียนฆ่าคนเป็นผักปลา พวกคุณไม่สน บ้านหลีใช้อำนาจบาตรให้รังแกคนอื่น พวกคุณไม่สน กลับเอาเรื่องความยุติธรรมมายุ่งเรื่องฉัน มันน่าขำจริงๆ!”
เฉินเป่ยมือถือมีดหลงหยา สีหน้าเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง! ประหนึ่งเทพเจ้าแห่งความตาย!
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณมีสิทธิ์มาก้าวก่าย รีบไปจากที่นี่ซะเถอะ” สีหน้าเฉินเป่ยเย็นขา พูดจบก็หมุนตัวเดินไปที่รถสปอร์ต
“ราชาหลง หยุดเดี๋ยวนี้ วางอาวุธลง ไม่งั้นพวกเราจะยิงแล้วนะ!” มีคนหนึ่งตะคอกเฉินเป่ยผ่านเครื่องกระจายเสียง
ส่วนเฉินเป่ย ยังคงเดินไปที่รถอย่างไม่แยแส
“ยิงได้!”
เขาสั่งการลงไป พริบตาเดียว ลูกกระสุนนับไม่ถ้วนยิงออกมา กลายเป็นพายุกระสุนพุ่งไปหาเฉินเป่ย!
“ปังปังปัง...” เสียงยิงปืนสนั่นหูดังขึ้น จนแก้วหูแทบระเบิด!
ส่วนเฉินเป่ยกลับไม่ได้หยุดเดิน แม้แผ่นหลังจะต้องรับมือลูกกระสุนนับไม่ถ้วน ไม่แม้แต่จะหันไปมองด้วยซ้ำ!
ฝีเท้าของเขาก้าวเดินไปที่รถอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ลูกกระสุนที่สาดไปที่เขาพวกนั้นโดนเขาเมินเฉยโดยสิ้นเชิง เหมือนกับว่าเขาไม่เห็นมันอยู่ในสายตาเลยสักนิด!
ตำรวจในที่นั่นเห็นฉากนี้ ต่างพากันมองตาค้างอ้าปากกว้าง!
เฉินเป่ยไม่คิดหลบเลยสักนิด! ส่วนกระสุนพวกนั้นกลับยิงไม่โดนเฉินเป่ยเลย!
เป็นไปได้ยังไง!
เรื่องที่เคยได้ยินมาเท่านั้นกลับมาปรากฎต่อหน้าพวกเขาเต็มสองตา! มันทำให้พวกเขาไม่กล้าที่จะเชื่อเลย!
พวกเขาจะรู้ได้ยังไง บางทีคงมีแต่ซูเหลยที่อยู่ในที่นั้นซึ่งมองอะไรออกอยู่บ้าง
ต่อให้เฉินเป่ยไม่ได้หันกลับไปมอง แต่หูของเฉินเป่ยยังคงจับทิศที่ลูกกระสุนยิงออกมาใส่เขาได้อย่างแม่นยำ ด้วยประสบการณ์อันชกโชนของเฉินเป่ย การวิเคราะห์ทิศทางลูกกระสุนพวกนี้ไม่มีทางยิงโดนเขาแน่ ดังนั้นเขาเลยไม่จำเป็นต้องหลบเลยด้วยซ้ำ!
ทั้งหมดนี้ไม่มีใครในที่นั้นรู้เรื่องเลย พวกเขามองไปทางเฉินเป่ย หยั่งกับเห็นผี เบิกตากว้างมองเฉินเป่ย เขาเหมือนมีตาหลังเลย หลบลูกกระสุนทั้งหมดได้อย่างสบายๆ!
“เล็งเป้าให้ดี!” ตำรวจคนหนึ่งได้สติกลับมา ร้องตะโกนเสียงดัง แต่มันสายไปแล้ว เฉินเป่ยเดินถึงรถสปอร์ตแล้ว และเปิดประตูรถพลางก้าวขึ้นไป
“หยุดมันไว้!”การ์ดบ้านหลีคนหนึ่งร้องสั่งการ!
“บรื้น!” รถสปอร์ตของเฉินเป่ยสตาร์ทอย่างแรง บิดคันเร่งเต็มที่ ส่งเสียงร้องเสียดแก้วหู!
“ปังปังปัง...” ลูกกระสุนนับพันยิงไปที่กระโปรงหน้ารถ ส่วนเฉินเป่ยเหยียบคันเร่งมิดเท้า พุ่งเข้าชนการ์ดบ้านหลีโดยไม่ลดความเร็วลงเลย!
เฉินเป่ยสีหน้านิ่งเฉย การ์ดบ้านหลีพวกนี้ถ้าไม่สกัดก็ยังพอว่า ถ้าจะมาขวาง เขาไม่จำเป็นต้องยั้งมือไว้หรอก พวกนี้เป็นมือเป็นเท้าที่ร้ายที่สุดของหลีเซ่าเทียน ลงมือแต่ละทีร้ายกาจซะไม่มี!
“พลั่กพลั่ก!”
การ์ดหลายคนที่ดาหน้าเข้าโดนรถสปอร์ตของเฉินเป่ยชนกระเด็น พวกที่เหลืออยู่และมือไวตาไวหน่อยรีบหลบไปด้านข้าง ถึงจะรอดพ้นการพุ่งชนของเฉินเป่ย!
“คุณชายหลีมีคำสั่ง คุณชายได้ไปอย่างปลอดภัยแล้ว พวกเราฆ่ามันได้เลย!” ทันใดนั้นการ์ดบ้านหลีคนหนึ่งวางสายลง และตะโกนเสียงดัง