บทที่ 556 สังหารจนหมดทีม

บทที่ 556 สังหารจนหมดทีม

เสียงคำรามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน

แสงดำระเบิดออกมา เหมือนกับเสียงคำรามของมังกรจริงๆ เฉินเป่ยเดินเข้ามาท่ามกลางเสียงคำราม ทุกก้าวของเขาทำให้พื้นดินแตกและเป็นรอยเท้ายุบลงไป

การจู่โจมจากทุกทิศค่อยๆ หายไป มันไม่สามารถเข้าใกล้ตัวของเขาได้แม้แต่นิ้วเดียว

มีดสีดำในมือมีเสียงดังคำรามออกมา มันสว่างวาบท่ามกลางความมืดราวกับมังกรเต้นระบำ

เทย์เลอร์สีหน้าซีดเผือด ราวกับเขากำลังเห็นร่างที่แทบจะไม่สามารถเป็นไปได้ เขาคุ้นเคยและหวาดกลัว

“สวบบบ” แสงดำพุ่งเข้ามาทางเทย์เลอร์พร้อมกับเสียงคำราม ราวกับมังกรจริงๆ กำลังจู่โจมเข้ามา บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความตึงเครียด

สีหน้าของเทย์เลอร์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขารีบยกมีดขึ้นมากันไว้ตรงหน้าอก

“ฉิ้งงง” มีดสีดำแทงเข้ามาบนมีด เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องขึ้นมา

เทย์เลอร์กระเด็นออกไปเพราะอานุภาพที่น่ากลัวของมีดเล่มนั้น

“พลั่ก” เทย์เลอร์กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง กำแพงไม่สามารถต้านทานอานุภาพที่รุนแรงได้ มันพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว

เทย์เลอร์นอนกองอยู่ในซากปรักหักพัง เลือดสดทะลักออกมาจากปากของเขาไม่หยุด

มีดสีดำเล่มนั้นปักอยู่บนพื้นข้างตัวเขา ความเย็นยะเยือกอันน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากมีดเล่มนั้น

เทย์เลอร์หันไปมองอย่างหวาดกลัว ครั้งนี้เขามองเห็นมีดสีดำนั่นอย่างชัดเจน

เทย์เลอร์ตัวสั่นเทิ้ม เขาเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ละ..หลงหยา!” เสียงของเทย์เลอร์สั่นระรัว เขามีท่าทางหวาดกลัวอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ ในที่สุดเขาก็จำมีดเล่มนี้ได้ มีดเล่มนี้เป็นมีดที่น่ากลัวในสงครามต่างแดน ชื่อของมันคือหลงหยา!

เฉินเป่ยเดินเข้ามาท่ามกลางความมืด ทุกก้าวของเขาเต็มไปด้วยแรงอาฆาตอันน่ากลัว

เทย์เลอร์เบิกตาโพลง เขาเอาแต่จ้องร่างที่คุ้นเคยอันน่ากลัวที่กำลังเดินเข้ามา ร่างนั้นค่อยๆ ขยับเข้ามา

ราวกับมันแฝงไปด้วยแรงอาฆาตในความมืด ร่างนี้ซ้อนทับกับชายที่น่ากลัวในหัวของเทย์เลอร์ สุดท้ายมันก็ทาบเข้าหากัน

เทย์เลอร์ตัวสั่นเทิ้ม เขาไม่สนใจเลือดที่กำลังทะลักออกมาจากปาก และลุกขึ้นมาอย่างสั่นระรัว “ตุ้บ” เขาคุกเข่าลงบนพื้นจนกระดูกเข่าแทบแตก

“ท่านราชาหลง ไว้ชีวิตด้วย!” น้ำเสียงของเทย์เลอร์สั่นระรัว มันคือความหวาดกลัวที่ออกมาจากจิตใจ

เมื่อได้ยินหัวหน้าตะโกนชื่อนี้ออกมา ทหารรับจ้างต่างชาติที่นอนบาดเจ็บต่างมองหน้ากัน พวกเขามีสีหน้าที่ตกใจจนแทบไม่อยากจะเชื่อ

ราชาหลง? ราชาทหารรับจ้างหลงหุน?

สีหน้าของทหารรับจ้างซีดเผือดราวกับคนตาย

“ตุ้บๆๆๆ” เสียงคุกเข่านับไม่ถ้วนดังขึ้นท่ามกลางความมืด ทหารรับจ้างต่างชาติต่างพากันคุกเข่าและร่างใหญ่ยักษ์สั่นไปทั้งตัว

ข้างในคฤหาสน์ รปภ.พวกนั้นตกใจจนอึ้งไป พวกเขามองภาพนั้นด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ทหารรับจ้างพวกนั้นคุกเข่าลงบนพื้น! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เฉินเป่ยก้าวเข้ามาช้าๆ เหมือนกับการมาถึงของเทพสังหาร

เหล่าทหารรับจ้างตัวสั่นไม่หยุด มันเป็นความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นภายในใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเป้าหมายที่จะสังหารคือราชาหลง เทพที่น่าหวาดกลัวในต่างแดน

“เทย์เลอร์…ทหารรับจ้างแบล็กฮอว์ก” เฉินเป่ยเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก

เทย์เลอร์ตัวสั่นสะท้าน เขากระโจนลงบนพื้นอย่างหวาดกลัวจนพูดอะไรไม่ออก

“ครั้งก่อนที่ฉันสั่งสอนราชาของกองทัพพวกแกมันยังไม่มากพอใช่ไหม ถึงส่งแกมาหาความตาย!” เสียงของเฉินเป่ยราวกับดังมาจากนรก บรรยากาศโดยรอบเย็นยะเยือก

ตัวของเทย์เลอร์สั่นเทิ้ม เขาตกใจจนหน้าซีดเผือด เขาเห็นเพียงแก้มข้างซ้ายของเขา หูซ้ายถูกเชือดออกไป