บทที่ 557 แรงสังหารไม่มีที่สิ้นสุด

บทที่ 557 แรงสังหารไม่มีที่สิ้นสุด

“พวกเราไม่รู้ว่าในเว็บมืดประกาศค่าหัวของนายคือพันล้าน…” เทย์เลอร์ตัวสั่นเทิ้ม เขายังตกอยู่ในความหวาดกลัว

ท่ามกลางความมืดข้างนอกโรงแรม เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความน่าสังเวช

ทหารรับจ้างเหล่านั้นขาอ่อนลงไปคุกเข่ากับพื้นและตัวสั่นเทิ้ม

แต่เฉินเป่ยยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รังสีแห่งความอาฆาตแผ่ออกมาจากตัวเขา เขาเหมือนปีศาจที่มาจากนรก

“คนที่กล้ามากำเริบเสิบสานในหัวเซี่ย ไม่ว่าจะไกลแค่ไหนก็ต้องฆ่าให้ตาย วันนี้พวกแกมาเหยียบมาถึงที่นี่ งั้นก็ไม่ต้องกลับไปแล้วล่ะ” เฉินเป่ยกวาดตามองเหล่าทหารรับจ้างด้วยแววตาเย็นชา “ทุกคนจะต้องโดนเชือดคอที่นี่ และใช้เลือดบูชาแผ่นดิน ฉันจะเหลือศพไว้ให้แก”

เมื่อคำพูดออกมาจากปากของเฉินเป่ย เหล่าทหารรับจ้างตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม

ทุกคนจะถูกเชือดคอที่นี่ เฉินเป่ยไม่คิดจะไว้ชีวิตพวกเขา

“เอ่อ…” เป้ากางเกงของเทย์เลอร์เปียกชื้น เขาสะกดกลั้นความหวาดกลัวภายในใจ และตะเกียกตะกายขึ้นมาอย่างสั่นระรัว จากนั้นก็วิ่งหนีอย่างหวาดกลัวไปท่ามกลางความมืด

เขาไม่อยากตาย เขารอดชีวิตมาจากสงครามต่างแดนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง คืนนี้เขาจะต้องถูกฝังที่หัวเซี่ยเหรอ เขาไม่ยอม ถ้าวันนี้เขารอดไปได้ เขาจะปิดบังชื่อสกุลและหนีไปไกลสุดขอบฟ้า คนที่น่าสยดสยองแบบนี้จะได้หาเขาไม่เจออีกต่อไป!

ขณะเดียวกัน เหล่าทหารรับจ้างที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันหวาดกลัวจนตัวสั่นเหมือนกัน พวกมันต่างก็รีบตะเกียกตะกายขึ้นมาและหนีอย่างอุตลุด ความวุ่นวายเกิดขึ้นท่ามกลางความมืด

เหล่าทหารรับจ้างพยายามหนีกันให้วุ่น พวกเขาไม่อยากตาย!

ทหารรับจ้างแบล็กฮอว์กที่เคยบ้าระห่ำ ตอนนี้กลับเป็นเหมือนฝูงสัตว์ที่วิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอด

“หนี?” เฉินเป่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม ความบ้าเลือดฉายออกมาจากแววตาของเขา “คิดจะหนีอีกงั้นเหรอ”

ทันใดนั้น เขาก็หมุนแขนซ้ายอย่างรวดเร็ว และยื่นฝ่ามือไปในอากาศ

“หลงหยา!”

ฉิ้ง! มีดหลงหยาที่ปักอยู่บนพื้นส่งเสียงคำรามออกมาเบาๆ เหมือนกับโดนอานุภาพวิเศษดึงดูดเอาไว้ มันลอยกลับเข้ามาอยู่ในมือของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยถือมีดไว้ในมือขวา เขาแสยะยิ้มประหลาดออกมา

“ฆ่ามัน!” เมื่อเสียงของเฉินเป่ยดังขึ้น มีดพุ่งออกไป

มีดหลงหยาตวัดอยู่ในอากาศ และพุ่งเข้าไปที่คนที่กำลังหนีอย่างเทย์เลอร์

มีดหลงหยาสว่างวาบ ตัวมีดเสียดสีกับอากาศจนทำให้เกิดเสียงคำรามออกมาเบาๆ

มีดหลงหยาตวัดอยู่ในอากาศจนทำให้เกิดแสงดำและเสียงคำราม มันพุ่งไปที่เทย์เลอร์อย่างรวดเร็ว

เทย์เลอร์กำลังวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

“สวบ!”

จู่ๆ ก็มีแสงดำทะลุเข้ามาที่หัวใจของเขา มันทะลุเข้ามาที่หัวใจห้องซ้ายของเขา

สีหน้าของเทย์เลอร์ซีดเผือด ฝีเท้าของเขาค่อยๆ ชะงักลง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขารีบใช้มืออุดเลือดที่กำลังทะลักออกมาทางหน้าอก

แต่ทว่าเลือดก็ไหลออกมาทางหน้าอกไม่หยุด มันไหลออกมาทางร่องนิ้วของเขาจนมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด ท่อนบนของเขาอาบไปด้วยเลือด

ขณะเดียวกันมีดหลงหยาก็กำลังหมุนควงอยู่ในอากาศ มันหมุนตามแรงเฉื่อยและพุ่งเข้ามาตรงหน้าเขาอีกครั้ง

“สวบ!” มีดหลงหยาพาดผ่านไป ภายในพริบตาเดียว มีดหลงหยาแทงลงไปที่ระหว่างหัวคิ้วของเขา เลือดสีแดงปะปนกับสีเหลืองของเนื้อสมองสาดกระจายออกมา

ใบหน้าของเทย์เลอร์มีรอยแตกสีแดงเล็กๆ มันเป็นรอยแผลอันประณีตที่เกิดจากมีดและตอนนี้มันก็กำลังลามไปเรื่อยๆ

“อ๊ากกก” เทย์เลอร์ตัวสั่น เขาเอามือกุมหัวของตัวเอง ราวกับพยายามจะปกป้องมันเอาไว้

แต่ทว่าเหมือนกะโหลกของเขาไร้ซึ่งการควบคุม ชิ้นส่วนกะโหลกและเลือดหล่นหลงมาไม่หยุด เลือดสาดกระจายไปทั่ว!

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงภาพที่น่ากลัวของน้ำในเซลล์สมองของเขาที่เอ่อล้นออกมา!

เสียงแตกดังขึ้นมาทันที กะโหลกของเขาแตกกระจาย

เทย์เลอร์ล้มลงบนพื้น เขาเหลือเพียงร่างไร้ศีรษะ

“กลับมา! หลงหยา” เฉินเป่ยแผดเสียงออกมา มีดหลงหยาลอยกลับเข้าไปในมือของเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เฉินเป่ยดวงตาแดงก่ำ มันถูกแทนที่เข้ามาด้วยความกระหายเลือด

เฉินเป่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาแดงราวกับปีศาจกวาดตามองเหล่าทหารรับจ้างที่วิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง

เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ไม่ว่าใครหน้าไหนก็หนีไม้พ้น”

ทันใดนั้นพื้นตรงใต้เท้าของเขาแตกออก

วินาทีต่อมาร่างของเขาก็หายวับไป

ร่างของเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ในความมืด

“สวบ สวบ สวบ” แสงดำคำรามอยู่ข้างกายเขา ความกระหายเลือดแผ่ซ่านอยู่ในความมืด