บทที่ 558 ราชาหลงควรตาย

บทที่ 558 ราชาหลงควรตาย

หลังจากความเงียบผ่านไป เสียงมือถือดังขึ้นทำลายความเงียบ

เฉินเป่ยล้วงมือถือออกมากดรับสาย มีเสียงกระวนกระวายของชิงเหนียนดังออกมาจากปลายสาย “ตอนนี้ลูกพี่อยู่ที่ไหน”

“โรงแรม กำลังจะเข้าไป” เฉินเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อย่าเพิ่งเข้าไป!” ชิงเหนียนรีบพูดออกมา เฉินเป่ยชะงักเท้าลง แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ

“ทำไม”

“ในเว็บมืดมีคนประกาศให้เงินรางวัลค่าหัวของพี่พันล้าน ผมกำลังหาคนที่ประกาศข่าวนี้ พี่อย่าเพิ่งเข้าไปในโรงแรม มีนักฆ่าตามตัวพี่แล้ว” ชิงเหนียนพูดอย่างร้อนใจ

“ฉันรู้” เฉินเป่ยพยักหน้า “ทหารรับจ้างแบล็กฮอว์กมาที่นี่ โดนฉันจัดการแล้ว”

“ไม่ใช่ครับ ทหารรับจ้างแบล็กฮอว์กเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ยังมีกลุ่มที่มีอำนาจกำลังมาถึง ถ้าลูกพี่เข้าไปในโรงแรมตอนนี้ จะทำให้พี่สะใภ้โดนร่างแหไปด้วย”

เฉินเป่ยถือโทรศัพท์เอาไว้ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะมาวิธีไหนฉันก็สามารถรับมือได้”

“ลูกพี่ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…” ชิงเหนียนยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนเฉินเป่ยตัดสายใส่

…..

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

สี่แยกแห่งหนึ่งในเยี่ยนจิง รถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่บนถนนอย่างไม่หวาดกลัว เฉินเป่ยยืนพิงอยู่ที่รถ เขาคาบบุหรี่อยู่ที่ปาก มือกอดอกอยู่และหลับตา ราวกับว่ากำลังรออะไรอยู่

จู่ๆ ก็มีจุดดำปรากฏอยู่ไกลๆ

จุดดำเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานมันก็กลายเป็นร่างคนและพุ่งมายังเฉินเป่ย

มีคนแก่หลังค่อมที่อยู่ในชุดจีนโบราณปรากฏตัวต่อหน้าเขา มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ราวกับเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับอากาศ

ชายชราเดินเข้ามาตรงหน้าของเฉินเป่ยและมองเขาอย่างละเอียด แววตาดูมีอายุลึกลงไปจนดูเหมือนมีระยะเวลานานอันแสนยาวนาน

“ไหนบอกว่าคนที่อยากได้หัวของฉันมีเยอะมาก ทำไมถึงเป็นคนแก่ไปได้ล่ะ” เฉินเป่ยพ่นควันออกมาช้าๆ

“นี่ไอ้หนุ่ม ทำไมถึงผลีผลามแบบนี้ ฆ่าคนตามอำเภอใจ” หวงซานถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เฉินเป่ยหรี่ตาลง เขาเห็นทักษะการปรากฏตัวของชายชราคนนี้อย่างชัดเจน มันงดงามและเบาบาง นี่คือคนที่ฝึกทักษะจนถึงขั้นสุดยอด เฉินเป่ยคิดไม่ถึงว่าจะโดนปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ที่มีอายุกว่าครึ่งร้อยตามฆ่า

“ตาเฒ่า ทักษะของคุณช่างยอดเยี่ยมจริงๆ” น้ำเสียงของเฉินเป่ยราบเรียบ ไม่รู้ว่าเขากำลังชื่นชมหรือประชด

หวงซานทอดมองไปไกล ไม่รู้ว่าชายชรากำลังคิดอะไรอยู่

“ไอ้หนุ่ม ฉันขอเตือนนายไว้ รับโทษประหารเถอะ” หวงซานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา เฉินเป่ยหัวเราะออกมา

“ได้ยินที่คุณพูดแล้ว คุณเป็นนักเจรจาเหรอ” เฉินเป่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย แต่แอบแฝงไปด้วยการยั่วโมโห

จู่ๆ เหมือนเวลาชะงักไป

บรรยากาศรอบๆ เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ลมพัดมาเบาๆ ทำให้ต้นอู่พลิ้วไหว ใบไม้ลอยไปตามลมที่พัดผ่านมาเบาๆ มันลอยแกว่งอยู่ในอากาศ จากนั้นจึงหล่นลงมาตรงหน้าของหวงซาน

ทันใดนั้นหวงซานใช้สองนิ้วคีบใบไม้ พลังทะลุทะลวงออกมาภายในพริบตา

“สวบบบ” เกิดความแหลมคมที่ใบไม้สีเขียวใบนั้น มันตวัดอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว และคำรามออกมาเบาๆ อย่างน่ากลัว จากนั้นมันก็พุ่งไปยังเฉินเป่ย

เฉินเป่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิมจนแทบจะไม่ได้ขยับไปไหน เขาสะบัดนิ้วมือเพียงพริบตาเดียว

ใบไม้แหลมคมที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาโดนเขาใช้นิ้วดีดออกไป พละกำลังทะลุทะลวงออกมา ใบไม้นั่นไม่สามารถต้านทานพลังมหาศาลได้ มันขาดเป็นชิ้นๆ หลงเหลือไว้เพียงก้านใบและตกลงบนพื้น

หวงซานอึ้งไปเล็กน้อยราวกับมีอะไรไม่ชอบมาพากล

“น่าสนุกนี่ ในโลกใบนี้น้อยคนนักที่จะต้านทานเคล็ดวิชาของฉันได้” น้ำเสียงของเขายืดยานบ่งบอกถึงอายุ แต่มันกลับแฝงไปด้วยพลังมหาศาล

เมื่อเฉินเป่ยได้ยินก็เบะปาก ราวกับไม่สบอารมณ์

“นี่ตาเฒ่า ความอดทนของผมมีขีดจำกัดนะ รีบให้ผมออกจากที่นี่ หรือไม่เราก็จากกันอย่างสงบ ไม่งั้น..ผมไม่แน่ใจว่ากระดูกของคุณจะทนรับแรงกระแทกได้หรือเปล่า…” น้ำเสียงของเฉินเป่ยนิ่งมาก แต่มันกลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจ

บรรยากาศเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของหวงซานนิ่ง เสียงของชายชราดังขึ้น

“ไอ้หนุ่ม รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”