บทที่ 560 กบฏตระกูลหวัง

บทที่ 560 กบฏตระกูลหวัง

นักฆ่าทั้งเก้าคนหันขวับอย่างรวดเร็ว และพุ่งไปข้างหลัง

แววตาของเฉินเป่ยทอดยาว เท้าของเข้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา

“สวบบบ” มีดเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามากลางหน้าผากของเขา

แต่วินาทีต่อมา ร่างของเขาเคลื่อนตัวรวดเร็วราวกับวิญญาณ มีดเล่มนั้นลอยเฉี่ยวตัวเขาไป

“สวบ สวบ สวบ” มีดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาทางเฉินเป่ยอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าเขากลับหลบมีดเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

เฉินเป่ยยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“นี่คือโอกาสครั้งสุดท้าย” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าของเฉินเป่ยนิ่งเฉย

“ฉิ้ง!” คำตอบของเขาคือมีดอันแหลมคม

มีดพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหมายจะแทงไปที่ลำคอของเฉินเป่ยภายในครั้งเดียว

เฉินเป่ยเขย่งเท้าเบาๆ ร่างกายของเขาเหมือนใช้วิชาตัวเบา มันลอยถอยหลังไปในอากาศ

ภายใต้ค่ำคืนอันเย็นยะเยือก นักฆ่าทั้งเก้าคนรีบเข้ามาจู่โจม

พวกเขาคือกลุ่มนักฆ่าอ้านสือ ขึ้นชื่อเรื่องการลอบสังหารไปทั่วทุกสารทิศ ไม่มีใครเทียบได้ ทั้งเขตหวาตง ไม่มีภารกิจใดที่พวกเขาทำไม่สำเร็จ!

เมื่ออ้านสือปรากฏตัวก็เต็มไปด้วยความน่ากลัว!

มีดอันแหลมคมพาดผ่านไปในอากาศ กลิ่นแห่งการสังหารแผ่ซ่านออกมา

จังหวะการเดินของเฉินเป่ยราวกับผี เขาเคลื่อนตัวเบาๆ อยู่บนพื้น ตัวของเขาลอยและหลบไปมา

ราวกับเขารับรู้ถึงการสังหาร เขาหลบมีดอันแหลมคมนับไม่ถ้วน

“ราชาหลงวันนี้แกต้องตาย” นักฆ่าเก้าคนสีหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาต ทั้งเก้าคนย่อตัวและพุ่งเข้าไปจู่โจมที่ตัวของเฉินเป่ย

มีดอันแหลมคมหมุนควงอย่างรวดเร็ว มันพุ่งไปเก้าทิศทางและปิดล้อมทิศทางของเฉินเป่ยเอาไว้

ความอาฆาตแผ่ซ่านออกมา จะต้องมีคนตาย!

ขณะนั้นเองก็มีรังสีเย็นยะเยือกและน่ากลัวแผ่ซ่านออกมา

ทันใดนั้นเสียงคำรามดังกึกก้องในอากาศ

นักฆ่าทั้งเก้าคนเบิกตาโต สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

จู่ๆ ก็มีแสงดำปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา แสงดำสว่างวาบอย่างรวดเร็ว

เหล่านักฆ่าหน้าซีดเผือดทันที นี่คือหลงหยาหรือเปล่า

ทันใดนั้นเฉินเป่ยเบิกตาโต แววตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง ดวงตาของเขาแดงก่ำ!

ตอนนี้ไม่ใช่เฉินเป่ยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว มีดหลงหยาในมือของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเก้านักฆ่าเคร่งขรึม พวกเขามองหน้ากันไปมา

“ฆ่ามัน!” เก้านักฆ่าแผดเสียงออกมา จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ย สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาต้องฆ่าเป้าหมายให้ตาย เพื่อที่จะถอนรากถอนโคน

มีดเล่มหนึ่งพุ่งไปที่หน้าของเฉินเป่ย “ฉิ้ง” จู่ๆ เฉินเป่ยก็ยื่นมือไปจับมีดเล่มนั้น

ฝ่ามือของเขาโดนมีดเล่มนั้นบาด เลือดสดไหลออกมา แต่ทว่าเขากลับยิ้มมุมปากออกมาอย่างน่ากลัว เฉินเป่ยในตอนนี้ราวกับปีศาจ!

“เคร้ง!” เฉินเป่ยใช้แรงจากมือเปล่าทำให้ดาบเล่มนั้นแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เขากำหมัดแน่น จากนั้นก็เหวี่ยงมันออกไป

“ผัวะ” หมัดนี้เหมือนเสียงคำรามของปีศาจ หมัดนั้นเหวี่ยงไปโดนหน้าผากของนักฆ่า

เลือดสาดกระจายออกมา

เฉินเป่ยค่อยๆ ดึงหมัดกลับมา

หน้าผากของนักฆ่าคนนั้นถูกกระแทกจนแตกออก รอยยุบขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนหน้าผากของเขา

สีหน้าของนักฆ่าแปดคนที่เหลือเปลี่ยนไปในทันที แรงอาฆาตแผ่ซ่านออกมา

“รวมตัว!” เหล่านักฆ่าแผดเสียงออกมา ทั้งแปดคนสลับกันไปมาจนกลายเป็นค่ายกลสังหาร

ค่ายกลสังหาร ลอบสังหารทั้งหมด!

ท่ามกลางม่านฝนยามค่ำคืน ทั้งแปดคนพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ประกายของความแหลมคมตวัดอยู่ในอากาศ และกำลังพุ่งเข้าไปที่จุดตายทั้งแปดบนร่างของเฉินเป่ย

เฉินเป่ยยังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำมีรังสีอันน่ากลัวแผ่ซ่านออกมา เขากำลังยิ้ม ยิ้มอย่างน่ากลัว

“ฆ่ามัน!” เฉินเป่ยแผดเสียงออกมา เขายกมือขวาขึ้นมาหมุน

“ฉิ้ง” มีดหลงหยาสั่นเบาๆ ราวกับมันกำลังตอบรับเฉินเป่ย

“พรึบ” เฉินเป่ยเบิกดวงตาอันแดงก่ำ เขากำมีดหลงหยาในมือแน่น เมื่อเขาตวัดมีดก็เกิดเงานับพัน

เงามีดนับพันตวัดอยู่ในความมืด “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” เงาของมีดแทงทะลุร่างของนักฆ่าคนหนึ่ง มีดนับพันแทงทะลุหัวใจ

ร่างของนักฆ่าคนนั้นเต็มไปด้วยรูพรุนและกลายเป็นรอยแผลมากมาย นักฆ่าก้มมองร่างของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ วินาทีต่อมาเขาก็ล้มลงไปกับพื้น

นักฆ่าคนหนึ่งยังคงอาฆาตไม่หยุด แต่ในขณะเดียวกัน จู่ๆ ก็มีเงามีดนับพันพุ่งเข้ามาข้างหน้า