บทที่ 561 มีพิรุธ

บทที่ 561 มีพิรุธ

“ฟู่ว…” เฉินเป่ยถอนหายใจออกมาอย่างแรง เขาเพิ่งตระหนักได้ถึงคำพูดของชิงเหนียน ค่าหัวพันล้าน ผู้มีฝีมือทั้งเยี่ยนจิงคงจะมาเพราะได้ยินข่าวนี้

ถึงเขาจะเป็นราชาหลง แต่ก็ไม่สามารถหยุดความโลภของคนพวกนั้นได้

เฉินเป่ยล้วงบุหรี่ออกมา ยังไม่ทันได้จุดบุหรี่ เขาก็ได้ยินเสียงแสบแก้วหูดังขึ้นมาจากข้างหลัง

เฉินเป่ยหันไปดู พบรถบรรทุกขนาดใหญ่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็กลิ้งหลบขึ้นไปบนหลังรถยนต์

“ปึง!”

รถยนต์ที่เฉินเป่ยพิงอยู่ กลายเป็นเศษเหล็กในทันที

“ปึง!”

ตาข่ายโลหะขนาดใหญ่คลุมตัวของเฉินเป่ยเอาไว้

“สวบๆๆๆ” คนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว อาวุธสีเงินยาวและมีความหนาและแหลมคมพุ่งไปที่ตัวของเฉินเป่ย มันคือแส้เหล็ก!

“ฟึบฟึบ” แส้เหล็กราวกับมังกรยาวพันขาและแขนของเฉินเป่ยจนแน่น

คนกว่าสิบคนรีบดึงและทำให้แส้เหล็กนั้นแน่นขึ้น จนแส้เหล็กกลายเป็นค่ายกล ตัวของเฉินเป่ยถูกตาข่ายคลุมเอาไว้และโดนแส้พันแน่น ราวกับจะเอาชีวิตของเขา เขาไม่สามารถขยับตัวได้

บรรยากาศเย็นยะเยือกจนน่ากลัว

ตัวของเฉินเป่ยโดนตาข่ายคลุมเอาไว้และโดนแส้พันเอาไว้ด้วย แส้เหล็กอย่างหน้าราวกับมังกรปีศาจร้าย มันพันแน่นอยู่บนร่างกายของเขา มันมัดทุกส่วนที่เขาจะแสดงพละกำลังออกมาได้ เสมือนตาข่ายฟ้าดินที่จองจำเขาไว้

แววตาของเฉินเป่ยสงบนิ่งและเฉยเมย ถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่สามารถขยับได้ แต่เขากลับไม่กลัว และมองไปรอบๆ ด้วยความเย็นชา จากนั้นก็แสยะยิ้มออกมา

“บอกมาเถอะว่าพวกแกเป็นใคร ตระกูลไหนถึงใช้วิธีสกปรกแบบนี้” เฉินเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงประชด

“เป็นมนุษย์อย่าโหดเหี้ยมจนเกินไป ต้องหาทางรอดให้ตัวเองบ้าง แกจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ฉันมาจากตระกูลหวัง นี่ฉันกำลังให้โอกาสแกมีชีวิตรอด”

จู่ๆ ก็มีเสียงคนมีอายุดังขึ้นมา จากนั้นก็มีคนแก่หลังค่อมผมหงอกเดินเข้ามา เขาก้าวช้ามาก แต่ทุกก้าวกลับกลายเป็นเหมือนเงา ก้าวใหญ่ได้ขนาดนี้ถือว่าความเร็วของร่างกายถึงขีดสุดยอด

เฉินเป่ยจ้องตาเฒ่าคนนี้ แววตาของเขาฉายแววการเยาะเย้ย

“โอกาส? หนทางรอดชีวิต?” เฉินเป่ยแสยะยิ้มเหมือนประชด “ฉันเหลือทางรอดให้พวกแกก็ถือว่าบุญแล้ว”

น้ำเสียงของเฉินเป่ยราบเรียบ แต่กลับแฝงไปด้วยความน่ากลัว!

“ฉันคือผู้ดูแลตระกูลหวัง นายรู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงมาหานาย” ตาเฒ่าผมหงอกพูดเสียงยาน

“ก็ค่าหัวพันล้านไงล่ะ ทำไมยังมาทำตัวมีพิรุธ” สีหน้าของเฉินเป่ยสงบนิ่ง เขาไม่ได้สนใจความอันตรายตรงหน้า

“คุณชายของตระกูลเราฝากมาบอกนายว่าตอนนั้นนายทำร้ายคนของตระกูลหวัง ตระกูลของเราไม่สามารถปล่อยนายไปได้” น้ำเสียงของชายชรายืดยาว และแฝงไปด้วยพลังของความน่ากลัว การข่มขู่นี้เอาถึงตาย!

ทันใดนั้นเหมือนบรรยากาศถูกแช่แข็งเอาไว้

แววตาของเฉินเป่ยราบเรียบ เขาแสยะยิ้มประชดออกมาเบาๆ “ฉันล่ะแปลกใจจริงๆ ตระกูลหวังของพวกแกมีไม้เด็ดอะไร ถึงกล้าเหิมเกริมเช่นนี้”

“เหิมเกริม?” ตาเฒ่าหัวหงอกจ้องเขม็ง รังสีแห่งความน่ากลัวแผ่ออกมา “ร้อยกว่าปีมานี้ วันเวลาผ่านมาอย่างยาวนาน ทั้งเยี่ยนจิงจะมีสักกี่คนที่จะมาเทียบกับตระกูลหวัง?”

นี่คือความภาคภูมิใจของตระกูลหวัง ระยะเวลาเนิ่นนาน ไม่เคยมีใครสู้ตระกูลหวังได้ ทั่วหล้าใครกล้ามาเทียบกับตระกูลหวัง

เฉินเป่ยแสยะยิ้ม รอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยการเยาะเย้ย “เหอะ ยโสโอหังจริงๆ กบในกะลา” ทันใดนั้นตาของเขาก็จ้องเขม็ง ความอาฆาตถูกปลดปล่อยออกมา

“ฉิ้งๆๆ” จู่ๆ แส้เหล็กที่พันตัวเขาไว้ก็โดนบิดจนขาดสะบั้น

“ตู้มมม” ร่างของเฉินเป่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ตาข่ายเหล็กที่คลุมตัวเขาอยู่ก็โดนเขาดึงจนขาด

ตอนนี้เหตุการณ์โกลาหลไปหมด

ลูกศิษย์ของตระกูลหวังพุ่งตัวออกมาจากทั่วทุกทิศ โซ่ที่น่ากลัวพุ่งเข้ามาหวังจะมัดตัวเฉินเป่ยเอาไว้!

ในขณะเดียวกัน ตาเฒ่าหัวหงอกสีหน้าเย็นชาเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว ร่างกายที่หลังค่อมค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเงาที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่น่ากลัว เขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แววตาของเฉินเป่ยราบเรียบ เขาบีบโซ่เหล็กนับมันถ้วนที่กำลังพุ่งเข้ามาตรงหน้า เส้นเลือดปูดขึ้นมาบนแขน พละกำลังกำลังปะทุออกมา

“พลั่ก พลั่ก พลั่ก” ลูกศิษย์ที่อยู่รอบๆ สิบคนพุ่งเข้ามาพร้อมโซ่เหล็กในมือ เลือดสาดกระจายกลางอากาศ