บทที่ 565 แก๊งเทพมาร

บทที่ 565 แก๊งเทพมาร

“ราชาหลง แก๊งเทพมารจะไม่ปล่อยนายไว้! คนทั้งเยี่ยนจิงจะไม่ปล่อยนายไว้!” นักฆ่าพูดด้วยเสียงสั่นระรัว ช่วงวิกฤต เขาพูดชื่อแก๊งของตัวเองออกมา แก๊งเทพมาร หวังว่าพวกนั้นจะทำให้เฉินเป่ยหวาดกลัวได้ เมื่อเป็นเช่นนั้น นักฆ่าจึงเอื้อมมือขวาไปข้างหลังและแอบล้วงมือถือออกมา จากนั้นจึงกดไปยังหมายเลขหนึ่ง

เฉินเป่ยแสยะยิ้มและมองนักฆ่าด้วยสายตายียวน “แก๊งเทพมาร?”

“ถึงเทพจะมาช่วยแกก็ไร้ประโยชน์” สีหน้าของเฉินเป่ยเย็นยะเยือก เขากระทืบลงไปอย่างแรงอีกครั้งหนึ่ง

“กรอบบบ” ข้อต่อแขนซ้ายของนักฆ่าคนนั้นหัก

นักฆ่าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก มันเป็นความเจ็บจากแขนที่ขาดและกระดูกหัก สู้ให้เขาตายดีกว่ามีชีวิตอยู่

ขณะนั้นเอง มือถือที่อยู่บนพื้นโทรติดแล้ว

“ฮัลโหล” น้ำเสียงราบเรียบดังออกมาจากปลายสาย เฉินเป่ยคุ้นเคยกับเสียงอันไพเราะเสียงนี้เป็นอย่างมาก

ตอนนี้แขนทั้งสองข้างของนักฆ่าถูกเหยียบจนขาดเป็นที่เรียบร้อย เขาไม่มีแรงขยับแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เฉินเป่ยย่อตัวลงไปหยิบมือถือเครื่องนั้น เขาดูหน้าจอมือถือที่กำลังเป็นหน้าจอโทรออก แล้วแสยะยิ้มออกมา

“โอะ ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็แกนี่เอง” เฉินเป่ยกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับปีศาจร้าย

คนปลายสายอยู่ที่ในห้องพักของโรงพยาบาล เมื่อได้ยินเสียงนั้น จิงก็นิ่งไป

นี่ไม่ใช่เสียงของนักฆ่านี่นา งั้นหมายความว่าเกิดเรื่องขึ้นกับนักฆ่าแล้ว!

“นายเองเหรอ” จิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับไม่มีความตื่นตระหนกใดๆ

“หลายปีมานี้ แกไม่เพียงแต่จะไม่ลืมฉัน แถมยังกลัวว่าจะมีใครมาฆ่าฉันอีก นี่ฉันควรขอบคุณแกไหม” เฉินเป่ยน้ำเสียงราบเรียบ

จู่ คนปลายสายอย่างจิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เสียงกัดฟันดังขึ้นมาในปากของเขา จิงไม่มีทางลืมไอ้เวรนี่ได้หรอก ถ้าไม่ใช่มันเขาจะมานอนอยู่บนเตียงแบบนี้เหรอ นี่ความอับอายที่สุดของจิง ศัตรูคนนี้เขาไม่มีทางลืมไปตลอดชีวิต ถึงเอ๋อตงเฉินจะกลายเป็นฝุ่น เขาก็จำได้!

“นายจะทำอะไร” จิงสีหน้าเย็นชาและพูดออกไป

“ทำอะไร?” เฉินเป่ยยกมือถือขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชา “ฉันควรจะถามคำถามนี้กับแกมากกว่า ไม่ยอมปล่อยฉันไป แกคิดจะทำอะไร หรือแกความจำเสื่อมจนจำเรื่องเมื่อปีนั้นไม่ได้”

เมื่อจิงได้ยินคำพูดนั้น ความโกรธของเขาก็ปะทุออกมา ความโกรธนั้นเหมือนสัตว์ป่าที่น่ากลัว

“เอ๋อตงเฉิน แกกำลังรนหาที่ตาย” น้ำเสียงของจิงเย็นชาและแฝงไปด้วยแรงอาฆาต จินตนาการได้ถึงความน่ากลัวในตอนนี้

“ถ้าแกยังไม่ยอมจำนน ถึงจะสู้กับกองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง เขาก็ต้องฆ่าแกให้ตาย!” น้ำเสียงของจิงดังสั่นสะเทือนออกมาทางปลายสาย

เฉินเป่ยยกมือถือแล้วแสยะยิ้มเยาะเย้ย “กองทหารการป้องกันสงครามเยี่ยนจิง แกมีสิทธิ์ทำแบบนั้นเหรอ มีแค่สิทธิ์ทำแบบนั้นเพียงเล็กน้อยก็คุยโม้โอ้อวดว่าตัวเองเก่ง แกคิดว่าเยี่ยนจิงคือบ้านของแกเหรอ”