บทที่ 564 คำพิพากษา

บทที่ 564 คำพิพากษา

เสียงปืนดังขึ้น

ประตูหนาถูกกระสุนนับไม่ถ้วนยิงจนพรุน กระสุนพุ่งเข้ามาผ่านรูพวกนั้น รู้เลยว่าผู้ที่มาถึงมีเจตนาไม่ดี

ภายในห้อง นักฆ่าสวมเสื้อสีดำมาแต่ละคนมาพร้อมอาวุธโจมตีระยะประชิด พวกเขาเดินเข้ามาผ่านประตูที่ถูกยิงเป็นจนพัง

หลีชิงเยียนกับซูเหลยวิ่งลุกลี้ลุกลนไปตามทางเดินของโรงแรม จู่ๆ ซูเหลยก็ชะงักฝีเท้าลง

“รีบไปสิ เป็นอะไรไป” ใบหน้าสวยของหลีชิงเยียนเต็มไปด้วยความสงสัย

“ประธานหลีวิ่งตรงไปจนสุดปลายทางเดินและลงลิฟต์ไปยังห้องใต้ดิน ที่นั่นมีประตูอยู่ คุณเปิดประตูแล้วจะเจอรถจอดอยู่ที่นั่น” จู่ๆ ซูเหลยก็พูดออกมาและยัดกุญแจรถใส่มือของหลีชิงเยียน

หลีชิงเยียนอึ้งไป “ทำไมเธอไม่ไปด้วย”

“ไอ้พวกนั้นกัดไม่ปล่อย ถ้าไม่จัดการพวกมันจะเป็นอันตรายกับคุณ ฉันจะไปจัดการพวกมัน แล้วค่อยตามคุณไป” ซูเหลยเอ่ยขึ้น “คุณไปก่อนเถอะค่ะ”

“ได้” หลีชิงเยียนเข้าใจสิ่งที่ซูเหลยบอก เธอมองซูเหลยด้วยสีหน้าสับสน จากนั้นจึงพยักหน้า เพราะไม่มีเวลามาเถียงในสถานการณ์แบบนี้

ก่อนที่นักฆ่าพวกนั้นจะเปิดประตูที่พัง มันแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเฝ้าที่หน้าต่างและเล็งปืนไปที่หน้าประตูโรงแรม ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งตามไล่ล่าหลีชิงเยียน

วันนี้ต้องฆ่าเท่านั้น เรื่องทั้งหมดเหมือนกำลังรอให้เหยื่อเข้ามาติดกับดักเท่านั้น

ดาวกะพริบระยิบระยับอยู่ท่ามกลางความมืด

ทันใดนั้นบนถนนเส้นยาวข้างนอกโรงแรม เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นมาอย่างกึกก้อง

“บรื้น” เสียงรถดริฟต์กับถนนจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู

รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งหมุนเป็นวงกลมและท้ายสะบัดกระแทกกับประตูโรงแรม

หลังจากที่ฆ่าและตอบโต้มาทั้งวัน ในวันนี้..ได้เวลากลับมาแล้ว

เฉินเป่ยก้าวลงมาจากรถช้าๆ เขายกมือขึ้นไปจัดเนกไทให้ตรง ชุดสูทเรียบกริบ รองเท้าหนังสีดำแวววาว ราวกับสุภาพบุรุษสุดหล่อคนหนึ่ง แต่ทว่าตรงปกเสื้อเชิ้ตสีขาวมีคราบเลือดติดอยู่ มันบ่งบอกถึงความอาฆาตของเขา

เฉินเป่ยทอดมองไปยังโรงแรม จู่ๆ เขาก็จ้องไปที่ที่มีกระจกหน้าต่างแตก แววตาของเขาเคร่งขรึมและเย็นชาราวกับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เฉินเป่ยจุดบุหรี่ช้าๆ จากนั้นกูสูดควันเข้าไป

“ฉันให้เวลาแกสามวินาที ถ้าพวกแกไม่ไสหัวออกมา ฉันจะเข้าไปฆ่าพวกแก!” เสียงของเฉินเป่ยเด็ดเดี่ยวและน่ากลัวเป็นอย่างมาก

ภายในโรงแรมเต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

แววตาของเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

จู่ๆ ก็มีเสียงเท้าของคนจำนวนมากดังขึ้นในอากาศ

ข้างนอกหน้าต่างรถสีดำ ร่างกายของเฉินเป่ยราวกับปีศาจร้ายที่กำลังพุ่งเข้าไปในโรงแรมอย่างรวดเร็ว ระดับของความเร็วน่ากลัวราวกับสายฟ้า

แววตาของเฉินเป่ยเย็นชาราวกับปีศาจร้าย เขาจู่โจมอย่างรวดเร็วและปีนไปบนกำแพงข้างนอกโรงแรมราวกับตุ๊กแก อานุภาพที่น่ากลัวปะทุออกมา กำแพงของโรงแรมยุบลงภายในพริบตา

จู่ๆ ก็มีประกายมีดอันแหลมคมพุ่งเข้ามาที่เฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว มันพุ่งมาตรงตำแหน่งของหัวใจ

สีหน้าของเฉินเป่ยราบเรียบ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายมีดนับไม่ถ้วน มันน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเฉินเป่ยไม่มีท่าทีหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือออกมากลางอากาศ และจับเงาของมีดอันแหลมคมนับไม่ถ้วน

“ฉิ้ง!” เสียงของโลหะดังขึ้น เงาของมีดนับพันหายไป

มีดยาวเล่มนั้นถูกเฉินเป่ยจับไว้ในมือแน่นจนไม่สามารถขยับได้