บทที่ 568 เสียงคำราม

บทที่ 568 เสียงคำราม

หยางเห้อล้มลงในกองซากปรักหักพัง เลือดสดทะลักออกมาจากปากของเขาไม่หยุด

มีดหลงหยาปักอยู่บนพื้นข้างตัวเขา ความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจนทำให้น่ากลัว

หยางเห้อหันหน้าไปมองอย่างหวาดกลัว ครั้งนี้เขาได้ยินเสียงคำรามของมีดหลงหยาอันเก่าแก่ได้อย่างชัดเจน

มีดดูโบราณ ตรงส่วนที่แหลมคมของมีดมีลวดลายที่แปลกประหลาดราวกับสัญลักษณ์ แรงสังหารแผ่ซ่านออกมาอย่างน่ากลัว

หยางเห้อสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ตาของเขาจ้องเขม็ง

“หลงหยา!” หยางเห้อเสียงสั่นระรัวและแฝงไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากจะเชื่อ มีดหลงหยาคือมีดที่ทำให้คนทั้งต่างแดนหวาดกลัว

มันเป็นตัวแทนของสิ่งต้องห้ามของคาวเลือดในประวัติศาสตร์ที่ต่างแดน

ตำนานบอกว่าราชาหลงถือมีดหลงหยา ฟาดฟันลงไปในอากาศ มีดสามารถต้านทานทหารนับล้าน!

เฉินเป่ยค่อยๆ เดินเข้ามาท่ามกลางความมืด ทุกก้าวของเขาแฝงไปด้วยแรงสังหารไม่มีที่สิ้นสุด

หยางเห้อเบิกตาโพลง เขาจ้องเงาร่างที่คุ้นเคยและน่ากลัวท่ามกลางความมืด เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวเข้ามา ราวกับแฝงไปด้วยแรงสังหารที่ไม่สิ้นสุดท่ามกลางความมืด

วินาทีนั้น หยางเห้อตัวสั่นเทิ้ม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นสิ่งต้องห้ามที่น่ากลัว แต่ทว่าเขาเคยได้ยินผู้อาวุโสแก๊งเทพมารเล่าต่อกันมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

แผ่นหลังของคนที่ยืนอยู่บนศพที่เต็มไปด้วยกองเลือดในภาพนั้น เขาไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!

“กะ…แกเป็นใครกันแน่!” หยางเห้อกลัวจนสั่นไปทั้งตัว มันเป็นความหวาดกลัวที่ออกมาจากจิตใจ

สีหน้าของเฉินเป่ยราบเรียบ ดวงตาของเขาแดงก่ำและมีริ้วเส้นเลือดอยู่ในดวงตา “แกรู้ว่าฉันคือราชาหลงไม่ใช่หรือไง”

เสียงของเขาราวกับปีศาจที่มาจากนรก มันโหดเหี้ยมอยู่ในความมืด

สีหน้าของหยางเห้อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตัวของเขาสั่นเทิ้ม

เฉินเป่ยดวงตาแดงก่ำ เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ฉันก็คือเอ๋อตงเฉิน”

วินาทีนั้นดวงตาของหยางเห้อเบิกโพลง ตัวสั่นเทิ้ม เขาจ้องคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขาตัวสั่นเป็นอย่างมาก มันคือความหวาดกลัวอย่างสุดขีด

“ราชาหลง!” เสียงของหยางเห้อสั่นระรัว เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเป็นความหวาดกลัวจากจิตวิญญาณของเขา!

หา! เมื่อนักฆ่าที่บาดเจ็บได้ยินคำว่าราชาหลง ก็รีบถอยกรูดไปอย่างรวดเร็ว นักฆ่าบางคนถึงกับเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้น เขากลัวจนยืนไม่อยู่