บทที่ 569 ศิลปะอย่างหนึ่ง

บทที่ 569 ศิลปะอย่างหนึ่ง

ข้างนอกโรงแรมเต็มไปด้วยความน่ากลัวและน่าหดหู่

เหล่านักฆ่าขาอ่อนทรุดฮวบลงบนพื้น ตัวของพวกเขาสั่นเทิ้ม

แต่ทว่าเฉินเป่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับเทพสังหารที่มาจากนรก

“ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว งั้นก็ไม่ต้องกลับไปแล้วล่ะ” เฉินเป่ยกวาดตามองทุกคนที่อยู่ที่นี่ “ถ้าเลือกเชือดคอตาย ฉันจะให้ศพของพวกแกอยู่อย่างสมบูรณ์”

เมื่อคำพูดนั้นดังออกมา เหล่านักฆ่าต่างก็พากันตกตะลึง

เอ๋อเฉินตง ราชาหลงผู้มีชื่อเสียงโด่งดังกะจะไม่ปล่อยพวกเขาไป

“อย่า…” ขาสองข้างของหยางเห้อสั่นรัว เขาสะกดกลั้นความกลัวภายในใจและพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา และวิ่งหนีเอาชีวิตรอดท่ามกลางความมืด

เขาไม่ยอมตายที่ผืนแผ่นดินนี้หรอก!

เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายในต่างแดน ถ้าภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ตำแหน่งของเขาในแก๊งเทพมารก็จะสูงขึ้นเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่สามารถเป็นท่านผู้อาวุโสของแก๊งเทพมาร แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคืนนี้เขาจะต้องจบชีวิตลงที่หัวเซี่ย เขาไม่ยอม ถ้าวันนี้เขามีชีวิตรอดออกไป เขาจะเปลี่ยนชื่อ ถึงราชาหลงจะใช้แผนดีแค่ไหนก็หาเขาไม่เจอแน่นอน

ไม่เพียงแค่หยางเห้อ เหล่านักฆ่าก็คิดเช่นนี้ พวกเขาพยายามหนีหัวซุกหัวซุน ไม่มีใครอยากตาย!

เหล่านักฆ่าที่เคยเหี้ยมโหดจนไม่มีใครสู้ได้ ตอนนี้กลับวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

“หนีงั้นเหรอ” เฉินเป่ยยังยืนอยู่ที่เดิม แววตาของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและความเย็นชา

ทันใดนั้น เขายกมือขวาขึ้นไปบนอากาศ

“หลงหยา!”

ฉิ้ง! มีดหลงหยาที่ปักอยู่บนพื้น สั่นสะเทือนราวกับได้ยินเสียงเรียกอันน่าหลงใหล มันลอยกลับเข้าไปในมือของเฉินเป่ย

มีดหลงหยาอยู่ในมือขวาของเฉินเป่ย เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น

“ฆ่ามัน!” เฉินเป่ยแผดเสียงออกมา แล้วยกมีดในมือขวาขว้างออกไป

สวบบบ หลงหยาฟาดฟันอยู่ในอากาศ ทันใดนั้นมันก็พุ่งไปยังหยางเห้อที่กำลังวิ่งหนีไปไกล

เสียงแสบแก้วหูดังขึ้น จนทำให้คนที่กำลังวิ่งหนีตกใจกลัว

พวกเขาเห็นความไวของมีดหลงหยา ตัวมีดเสียดสีกับอากาศจนทำให้เกิดเสียงคำรามออกมาอย่างชัดเจน

หลงหยาปรากฏกาย เหล่าเทพสยบ!

มีดหลงหยาฟาดฟันอยู่ในอากาศ จนทำให้เกิดแสงสีดำ แสงนั้นพุ่งไปยังตัวของหยางเห้อ

หยางเห้อกำลังวิ่งเอาชีวิตรอด

“สวบบ”

ทันใดนั้นแสงดำพุ่งทะลุหัวใจของเขา มีดทะลุออกมาจากหน้าอกของเขา

สีหน้าของหยางเห้อซีดเผือดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาค่อยๆ ชะงักฝีเท้าลง ร่างกายของเขาโงนเงน เขาก้มลงมองหน้าอกของตัวเองแล้วเบิกตาโตอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ เขารีบยกมือขึ้นมาอุดเลือดที่กำลังไหลทะลักออกมาทางหน้าอก

แต่..นี่จะช่วยได้ไหม?

เลือดทะลักออกมาจากหน้าอกของเขาไม่หยุด มันทะลักออกมาจากร่องนิ้ว มือทั้งสองข้างและตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด

ในขณะเดียวกัน มีดหลงหยาหมุนวนอยู่ในอากาศ จากนั้นก็พุ่งตามแรงไปตรงหน้าเขาอีกครั้ง

“สวบบ” มีดหลงหยาพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นมันก็แทงไปที่หน้าผากของเขา รูเลือดสีแดงปรากฏขึ้นที่หน้าผากของเขา มันน่ากลัวเป็นอย่างมาก

“อะ..อ้ากกก” หยางเห้อแผดเสียงร้องออกมาอย่างน่ากลัว เขาเหมือนคนเสียสติ เขาไม่อยากตาย!!

รอยริ้วสีแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเห้อ มันเป็นรอยแผลจากมีดที่ประณีต มันกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“สวบบบ” เสียงดังแตกกระจาย กะโหลกของเขาแตกออกมา