ตอนที่ 576
บทที่ 576 ไม่ได้
October 28, 2026
บทที่ 576 ไม่ได้
“ไม่ได้!” หลีชิงเยียนร้อนรนขึ้นมาทันที นี่เป็นสิ่งที่เธอไม่อยากจะเห็นเลย!
หยูนหลิงเซียวยังคงสายตาเย็นชา ตะคอกเสียงเย็นว่า “ดีมาก เดิมคิดว่าจะเหลือศพเต็มๆไว้ให้พวกแก...ตอนนี้ดูแล้ว คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ” น้ำเสียงหยูนหลิงเซียวเย็นมาก เย็นถึงขีดสุด! สีหน้าเขาในวินาทีนี้เปลี่ยนหลายแบบมาก เปลี่ยนจนดูแย่มาก!
“ปั้ง---!” เสียงกระสุนนัดหนึ่งดังขึ้น! ! ลูกกระสุนลูกหนึ่งหลุดจากปากกระบอกปืนรุ่น92ไป! มันแล่นผ่านข้างหูเฉินเป่ยไป เสียงสนั่นแสบแก้วหูมาก! !
ลูกกระสุนพุ่งเข้าชนกำแพงด้านหลัง และที่ปากกระบอกปืนของหยูนหลิงเซียวก็มีควันเล็กน้อยออกมา!
คนไม่กี่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ นอกจากเฉินเป่ยแล้ว ต่างตะลึงกับเสียงปืนนัดนี้ของหยูนหลิงเซียวกันทั้งนั้น! ! หลีชิงเยี่ยนและซูเหลยต่างไม่คิดเลยว่า...หยูนหลิงเซียวนี่กล้ายิงปืนจริงๆ? ! ที่นี่คือหัวเซี่ยนะ! นี่เป็นบ้านเมืองมีขื่อมีแปนะ! มันกล้ายิงจริงๆ? !
แถมที่นี่มีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด ถ้าภาพที่หยูนหลิงเซียวเหนี่ยวไกปืนโดนเก็บไว้ได้ คงต้องสะท้านไปทั่วเยี่ยนจิงแน่!
นอกจากเฉินเป่ยแล้ว คนอื่นในที่นั้นไม่มีใครรู้ฐานะที่แท้จริงของหยูนหลิงเซียวกันเลย... เขาไม่เพียงเป็นหัวหน้าแก๊งเทพมาร เบื้องหลังของเขาก็คือจิง! เรื่องสกปรกที่ก่อปัญหามากมายให้กับจิง ก็มีแต่ไหว้วานแก๊งเทพมารให้ไปทำทั้งนั้นแหละ...
ครั้งนี้จิงประกาศหมายจับในเว็บมืด เขาก็รับมาเลย
ความหมายของจิงชัดมาก ขอเพียงทำให้ราชาหลงหายไปจากเยี่ยนจิง ไม่ว่าผลตอบแทนหนักหนาไหนเขาก็จัดการได้หมด
ประกาศจับอันนั่นไม่เพียงประกาศจับเฉินเป่ย ยังหมายถึงอำนาจโลกใต้ดินมากมาย แถมยังอาศัยโอกาสนี้สานสัมพันธ์กับจิงได้ด้วย! ดังนั้นเลยมีอำนาจของแก๊งอย่างทุกวันนี้ ต่อให้รู้ถึงชื่อเสียงใหญ่โตของราชาหลง ก็ยังเลือกที่จะบ้าคลั่ง
วินาทีนี้ ฐานะของหยูนหลิงเซียวไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าแก๊งเทพมารเท่านั้นแล้ว ฐานะของเขาดูลึกลับขึ้นมาเลย
หรือแม้กระทั่ง แค่คำว่า “หยูนหลิงเซียว” สามคำนี้ก็จะชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วหัวเซี่ย! เพราะฉะนั้นวันนี้หยูนหลิงเซียวถึงเลือกที่จะยิงปืน!
กระสุนลูกนั้นแล่นเฉียดหูเฉินเป่ยไป ไม่มีบาดแผลใดๆ มีแต่เสียงลมที่สะท้อนจากอากาศโดนตัดผ่านอย่างรุนแรงเท่านั้น! มันยิ่งแสดงถึงความน่ากลัวของหยูนหลิงเซียวมากขึ้นไปอีก! ฝีมือการยิงปืนของเขา...แทบจะเรียกว่าระดับเทพเลย! ยิงแค่นี้ ก็เป็นการบอกราชาหลงว่า ถ้าเขาอยากให้ราชาหลงตาย ได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว!
เพียงแต่ว่า ในฐานะหัวหน้าแก๊งเทพมาร เขาต้องให้ราชาหลงตายอย่างยอมรับความพ่ายแพ้จริงๆ!
“ถ้าไม่หลีกไป นัดต่อไปจะเข้าที่ร่างแก!” น้ำเสียงหยูนหลิงเซียวเย็นเยียบสุดๆ!
“ไม่มีทาง!” น้ำเสียงซูเหลยเย็นชามาก ไม่คิดหลีกทางสักนิด!
หยูนหลิงเซียวมือถืออาวุธ สีหน้าถมึงทึงเพราะความโกรธ!
“พวกนายสู้กันตามสบาย ชิงเยียน ยืนดูอยู่ที่นี่เหนื่อยแล้วล่ะสิ เข้าไปพักผ่อนเถอะ” เฉินเป่ยหันมองหลีชิงเยียน พลางยิ้มน้อยๆ
ชิ้ง! บรรยากาศดูจะชะงักไปอึดใจ! !
ประธานหญิงตะลึง..นี่มันอะไรกัน?
มือที่ถืออาวุธของหยูนหลิงเซียวชะงักกึก สายตาเย็นเยือกราวป่าดิบชื้นหายวับไปในพริบตา เขาตะลึงมองราชาหลงตรงหน้า ที่กำลังโอบเอวผู้หญิงสวยคนนั้นเข้าไปในเครื่องบินส่วนตัว..
สายตาเฉินเป่ยมองหยูนหลิงเซียวอย่างสงบ และก็โอบเอวหลีชิงเยียนอย่างสนิทชิดเชื้อหายเข้าไปในเครื่องบินส่วนตัว..
เขาเมินเฉยหยูนหลิงเซียวที่อยู่ด้านหลังอย่างสิ้นเชิง! แต่มีเพียงมีดหลงหยาในมือที่เขาจับไว้มั่นในกระเป๋ากางเกงด้านขวาเท่านั้นที่เตือนว่า ถึงสีหน้าเฉินเป่ยจะดูสงบนิ่ง แต่ความระวังในใจกลับพุ่งถึงขีดสุด!
ด้านหลัง หยูนหลิงเซียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวรูปสลัก สายตาคมเข้มเปลี่ยนไม่หยุด เขายกอาวุธในมือขึ้นช้าๆ...แต่ลังเลอยู่หลายวินาที...แล้วก็วางกลับลงไป...เพราะในตอนนี้ใจของเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน! เขามองตามแผ่นหลังราชาหลงที่เดินจากไป...และหันมามองซูเหลยที่ยืนอยู่ด้านข้าง...หยูนหลิงเซียวโกรธระเบิดทันที!
เขายกมือขึ้นมายิงปืนรัวๆ!
“ปั้งปั้งปั้งปั้ง---!” ลูกกระสุนถูกสาดออกมานับไม่ถ้วน!
เสียงยิงปืนสนั่นหวั่นไหวทำให้ซูเหลยใจกระตุก! นานแล้วที่ไม่ได้เจอปืนรุ่น92...นี่มันอาวุธปืนที่แท้จริง!
หลังจากเฉินเป่ยส่งหลีชิงเยียนเข้าห้องพักผ่อนของเครื่องบินส่วนตัวไปเสร็จ เขาล็อคประตูห้องพักผ่อน จากนั้นกดปุ่มสีแดงให้ประตูเครื่องปิดลง ก่อนที่ประตูจะปิดลง เขาหันไปมองแผ่นหลังหลีชิงเยียนที่ยังไม่รู้ตัวอีกครั้ง...
หลีชิงเยียนนั่งลงบนโซฟาในห้องพักผ่อน ยังไม่ทันรู้ตัว...จู่ๆเธอรู้สึกอะไรได้ เลยลุกขึ้นมองไปทางหน้าต่างกระจกของเครื่องบิน!
แต่เธอไม่เห็นอะไรเลย หน้าต่างกระจกปิดลง มืดสนิท!
“นี่ เปิดประตูนะ!” หลีชิงเยียนกระแทกรองเท้าส้นสูงวิ่งไปที่ประตู พยายามจะเปิดประตู แต่พบว่าโดนล็อคจากด้านนอก
“เจ้าหมอนี่คิดจะทำอะไรอีกเนี่ย! สีหน้าสวยงามของหลีชิงเยียนเผยแววเย็นชาขึ้นมา เธอพึ่งเคยโดนขังเป็นครั้งแรก!
ด้านนอกเครื่องบิน หยูนหลิงเซียวขยับไกปืน เล็งไปที่คิ้วซูเหลย
ซูเหลยคิ้วขมวดแน่น กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง ในใจรู้สึกถึงอันตรายแรงกล้า เธอจ้องมือปืนรุ่น92ในมือหยูนหลิงเซียวเขม็ง และเตรียมพร้อมหลบหลีกการโจมตีนั่นทุกเมื่อ
ในตอนนี้เอง เสียงถอนหายใจดังมาจากหน้าประตูเครื่องบิน หยูนหลิงเซียวใจกระตุกวูบ ยกมือขึ้นทันควัน! เล็งปากประบอกปืนไปที่หว่างคิ้วของเฉินเป่ยที่ยืนอยู่ปากทางเข้าเครื่องบินส่วนตัว!
เฉินเป่ยไม่แยแส ยิ้มเย็นชาให้เขา มองทางซูเหลยพลางพยักหน้าว่า “ทำได้ไม่เลวเลย”
ซูเหลยได้รับคำชมก็ทำเธออึ้งเล็กน้อย คล้ายกับว่าเธอเองไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชมจากราชาหลง
หยูนหลิงเซียวยืนอยู่ที่เดิมนิ่งๆ ในมือกำปืนรุ่น92แน่น...แรงจากมือทำปืนบิดเบี้ยว...เปลี่ยนรูปร่าง! เห็นได้ทันทีว่าเขาโกรธมากแค่ไหนในเวลานี้!
“พรืด!” หยูนหลิงเซียวทนไม่ไหว กระอักเลือดอกมาคำโต!
“เธอเข้าไปก่อนเถอะ ที่นี่ฉันจัดการเอง” เฉินเป่ยพูดออกมาเนิบๆด้วยสีหน้าเรียบสงบ
“ได้” ซูเหลยลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า หมุนตัวเดินเข้าไปในเครื่องบินส่วนตัว
“พวกแก...” ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ หยูนหลิงเซียวโกรธจนตัวสั่น เขามีหรือจะฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ไม่ออก...คำว่าจัดการที่เฉินเป่ยใช้ บวกกับสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับว่าตัวเขาก็แค่ขยะเท่านั้นเอง!
ทันใดนั้นหยูนหลิงเซียวกำปืนแน่น ตะคอกดังว่า “ราชาหลง..ตาย...ซะ!”
ทันใดนั้น ปากเขาพึมพำ รังสีอำมหิตกำจาย!
“ชิ้ง!” วินาทีต่อมา ร่างเขาพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว!
เสียงตัดผ่านอากาศดังชิ้ง! รังสีอำมหิตสะท้านเยือก!
ในเวลาเดียวกัน เฉินเป่ยยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย และพุ่งไปทางหยูนหลิงเซียวเหมือนกัน!
ร่างเฉินเป่ยพุ่งตัดผ่านอากาศ เข้าไปหาหยูนหลิงเซียวด้วยความเร็วสูง!
“ตาย!” เฉินเป่ยตะคอกออกมา ใบหน้าเสียดสีกับอากาศไม่หยุด ดูเย็นชาราวปีศาจร้าย! ตามการตะคอกของเขา มีดสั้นในมือหลุดออกจากฝัก! ประกายคมตัดผ่านอากาศ ตัดผ่านด้านล่างอย่างรวดเร็ว! อากาศว่างเปล่าคล้ายกับโดนประกายคมปลาบนี่ตัดออกเป็นสองท่อน บรรยากาศบิดเบี้ยวทันที!
ด้านล่าง หยูนหลิงเซียวตากระตุก ในความมืด เงาร่างพุ่งตัดมาหา...เขายังไม่ทันตั้งตัว เลยยกปืนรุ่น92ขึ้นสกัดกั้น!
“แกร๊ง.... !”
ร่างหยูนหลิงเซียวถอยไปด้านหลังหลายก้าว เขามองปืนรุ่น92ในมืออย่างตะลึง...เพราะมันมีรอยมีดขึ้นจางๆ!
“เอาอีก!”
วินาทีนี้แรงกดดันจากเฉินเป่ยมากกว่าซูเหลยหลายเท่านัก ทำให้ยามหยูนหลิงเซียวเงยหน้าขึ้น แววตาทั้งคู่ถูกความอยากเอาชนะเข้าครอบงำ!
หยูนหลิงเซียวควักดาบยาวจากฝักที่อยู่ด้านหลังออกมาอย่างแรง ฟาดฟันไปที่เฉินเป่ย!
ดาบยาวออกจากฝัก ประกายคมสะท้อนในอากาศ แฝงซ่อนประกายคมแรงกล้า!
สีหน้าเฉินเป่ยเย็นชา และขยับมีดหลงหยาในมือทันที!
“แกร๊ง!”
ดาบยาวคมในมือหยูนหลิงเซียวโดนตัดออกเป็นสองท่อน! ดาบหัก!
ร่างหยูนหลิงเซียวถลาไปราวกับลูกกระสุนที่ขาดการควบคุม เขาลอยกระเด็นออกไปสิบกว่าเมตร ก่อนจะล้มกระแทกกับพื้นอย่างแรง!
“พรืด!” เขากระอักเลือดออกมาคำโต!
หยูนหลิงเซียวจ้องมองดาบยาวในมือตนที่หักอย่างตะลึง...ดาบยาวเล่มนี้...ทำจากมือปรมาจารย์ทำดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในเยี่ยนจิง แข็งแกร่งไร้เทียมทาน! แต่ตอนนี้กลับ...โดนคนหักออกเป็นสองท่อน? !
ความมืดคืบคลาน เฉินเป่ยสายตาเย็นชาจัด มีดหลงหยาในมือเขาสะบัดไปทางหยูนหลิงเซียวอย่างเย็นชา...
หยูนหลิงเซียวร่างกระตุก เขาลุกขึ้นอย่างสั่นเทา คิดจะโต้ตอบ...
ทันใดนั้น ร่างเฉินเป่ยที่อยู่ห่างไกลพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็ว รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!
หยูนหลิงเซียวเบิกตากว้าง เขาไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ เฉินเป่ยก็หายตัวมาถึงหน้าเขาแล้ว!
“แกร๊ง!” เสียงอาวุธปะทะกันอย่างแรง!
ร่างหยูนหลิงเซียวโดนปะทะกระเด็นออกไปอีกครั้ง! เขาลอยไปกระแทกกับเครื่องบินลำหนึ่งด้านหลังอย่างแรง เครื่องบินนั่นบิดเบี้ยวทันที!
“อาศัยว่ามีมันเป็นแบ็คให้แก เลยจะมาเอาชีวิตฉัน หยูนหลิงเซียว..แกนี่ไม่ดูตัวเองเลยนะ” น้ำเสียงเฉินเป่ยลอยมาราวกับปีศาจร้าย เขาถือมีดในมือ เดินเนิบนาบเข้ามา ดุจราวกับภูตวิญญาณ...ท่ามกลางความมืด!
“ฉันมีสัญญากับจิง ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน แกจะรับผลทีหลังไม่ไหวแน่!” หยูนหลิงเซียวกระอักเลือดคำโต
“เหอะ...จงรักภักดี? ช่างเป็นหมาที่จงรักภักดีซะจริงนะ...” น้ำเสียงเฉินเป่ยเย็นชา และยังแฝงแววประชดอย่างแรงกล้า!