บทที่ 609 กลับบ้าน

บทที่ 609 กลับบ้าน

ภายในสถานกักกันพิเศษ โล่ก้วนจองเพิ่งทำเอกสารปล่อยตัวเสร็จ สีหน้าของเขาขุ่นมัวเป็นอย่างมาก เขาไม่มีทางเลือกอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องในวันนี้ทำให้เขาทุกข์ใจเป็นอย่างมาก นี่เป็นช่วงเวลาที่เขาทุกข์ใจที่สุด

ผู้อาวุโสจับมือหลานสาว ทั้งสองยืนเงียบๆ อยู่อีกด้าน ราวกับดอกไม้สดที่ยังคงงดงาม

ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่สองคนวิ่งกุลีกุจอออกมา

“ผู้บัญชาการโล่ เฉินเป่ยไม่ยอมออกมาครับ” เจ้าหน้าที่พูดอย่างกระอักกระอ่วน

“อะไรนะ” โล่ก้วนจองได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไป ก่อนหน้านี้ที่จับตัวเขา เขาใช้หลายร้อยวิธีเพื่อหลุดพ้นจากความผิด แต่พอจะปล่อยตัวกลับไม่ยอมออกมา

ผู้อาวุโสงงไปหมด ทำไมหมอนั่นไม่ยอมออกมา

“ลากเขาออกมา!” โล่ก้วนจองสีหน้าเคร่งขรึม ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก เขาพูดออกมาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

เจ้าหน้าที่กลับเข้าไป

หลังจากนั้นไม่กี่นาที เจ้าหน้าที่พวกนั้นก็เดินออกมามือเปล่า

“ผู้บัญชาการโล่…เขาไม่ยอมออกมาครับ พวกเราลากเขาออกมาไม่ไหวครับ…” สีหน้าของเจ้าหน้าที่ดูเหนื่อยใจ

โล่ก้วนจองอึ้งไป เขาเกือบจะระเบิดอารมณ์มา ไอ้เวรนี่ อุตส่าห์ปล่อยตัวแล้วยังจะเล่นตัวอีก

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ผู้อาวุโสเดินเข้ามาถาม

โล่ก้วนจองสีหน้ากระอักกระอ่วน “เอ่อ..คุณดูสิครับ เฉินเป่ยเขาไม่ยอมออกมาเอง ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันครับ”

ขณะนั้นก็มีเจ้าหน้าที่วิ่งออกมาจากข้างในอีกคนหนึ่ง “ผู้..ผู้บัญชาการโล่ครับ ขะ..เขาบอกว่าให้คุณเข้าไป..ขอโทษเขาด้วยตัวเอง เขาถึงจะยอมออกมา”

“อะไรนะ” โล่ก้วนจองโกรธจนถลึงตาออกมา ตัวของเขาสั่นไปหมด มือทั้งสองข้างกำแน่น มันเป็นท่าทางของคนที่กำลังจะฆ่าคน!

ผู้อาวุโสอึ้งไป เขางงไปหมด เฉินเป่ยเป็นคนที่แปลกจริงๆ เขาไม่เคยเห็นใครไม่ยอมออกมาจากสถานกักกัน

“บังอาจนัก! เขาอยากอยู่ก็ให้อยู่ไป!” โล่ก้วนจองสะบัดแขนเสื้ออย่างโมโห และกำลังจะเดินออกไป

“ผู้บัญชาการโล่ครับ..เขายังบอกอีกว่า…” เจ้าหน้าที่รีบเดินเข้ามาพูดต่อ “เขาบอกว่าถ้าคุณไม่เข้าไปขอโทษ เขาจะนำเรื่องบางอย่างยื่นอุทธรณ์ต่อศาลสูงสุด เรื่องที่ว่าคุณน่าจะรู้ดี…”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของผู้บัญชาการโล่ก็เปลี่ยนไปทันที สีหน้าของเขาไม่สู้ดีเป็นอย่างมาก

โล่ก้วนจองสั่นไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธเป็นอย่างมาก ถ้าตอนนี้เขาสามารถฆ่าคนได้ เขาต้องยิงไอ้เวรนั่นเป็นคนแรก ฆ่าเพื่อปิดปากมัน!

โล่ก้วนจองสะบัดแขนเสื้ออย่างโมโห เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เข้าเดินเข้าไปในสถานกักกันอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขาดังเหมือนแฝงไปด้วยความโกรธอย่างรุนแรง

ผู้อาวุโสกับหลานสาวมึนงงไปสองสามวินาที จากนั้นจึงรีบเดินตามไป

…

ห้องดำภายในสถานกักกัน เฉินเป่ยพิงตัวกับมุมกำแพง เขายกเหล้าเหมาไถขึ้นดื่มอย่างเงียบๆ

ชายชราที่อยู่ห้องข้างๆ หัวเราะจนแทบจะหายใจไม่ทัน

“น่าสนใจนี่ เฉินเป่ย นายคือเด็กหนุ่มที่น่าสนใจที่สุดตั้งแต่ที่ฉันเคยเจอมา…” เสียงหัวเราะของชายชราแฝงไปด้วยความยโสและไม่แยแส “ฉันไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มที่แปลกแบบนายมาก่อนเลย คิดไม่ถึงว่าจะไม่ยอมออกไป น่าสนใจจริงๆ โว้ย”

ชายชราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และหลุดสบถออกมา

เฉินเป่ยดื่มเหล้าไปหนึ่งอึก จากนั้นก็พูดประชดออกมาว่า “นี่ ความแปลกของผมมันมีอะไร ผมยังห่างชั้นกับคุณอีกเยอะ”

“แค่กๆๆๆ” ชายชราสำลักกับคำโต้แย้งของเฉินเป่ย

“ไอ้เด็กนี่ พูดแรงจริงๆ” ชายชราพูดอบรม

เฉินเป่ยไม่สนใจเขา และดื่มเหล้าต่อไป

“นี่เฉินเป่ย ฉันมีหลานสาวอยู่คนหนึ่ง เธอสวยจนมัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง ถ้าครั้งหน้ามีโอกาส ฉันจะแนะนำให้นายรู้จัก” ชายชราหัวเราะแล้วพูดขึ้น

เฉินเป่ยยังคงไม่สนใจ พูดไร้สาระ เก้าในสิบของคำพูดชายชราเชื่อไม่ได้

ขณะนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าหนักๆ บนทางเดินอันเงียบงัน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท่านั้น เฉินเป่ยก็แสยะยิ้มออกมา ฟังจากเสียงย่ำเท้า เจ้าของฝีเท้าคงจะอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก

เฉินเป่ยแสยะยิ้ม ในที่สุดก็มาแล้วสินะ

“ผัวะ” ประตูเหล็กในห้องดำถูกเปิดออกอย่างแรง

โล่ก้วนจองยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าประตู เขาพูดออกมาด้วยความโมโห “เฉินเป่ย นายจะทำอะไรกันแน่”

“โอ้ นี่ผู้บัญชาการโล่นี่นา ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่ได้ล่ะ” เฉินเป่ยยิ้มบางๆ น้ำเสียงของเขาร้ายกาจเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความประชดประชัน

โล่ก้วนจองยืนตัวสั่นอยู่ที่หน้าประตู ถ้าเป็นไปได้ เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฆ่าเฉินเป่ยให้ตาย!

“เฉินเป่ย นายระวังตัวให้ดีเถอะ!” โล่ก้วนจองพูดด้วยความโมโห เสียงของเขาสั่นระรัว

“อืม ขอบคุณผู้บัญชาการโล่ที่เตือน…” เฉินเป่ยพยักหน้า จากนั้นจึงยกเหล้าขึ้นดื่ม เหมือนกับกำลังรออะไรบางอย่าง

“ออกไปเถอะ นายได้รับการปล่อยตัวแล้ว” โล่ก้วนจองกัดฟันพูดออกมาเหมือนกับกำลังระงับความโกรธในใจ

การที่ทำให้ผู้บัญชาการที่สูงส่งอย่างเขา พูดแบบนี้กับนักโทษได้ เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นี่มันเป็นเรื่องน่าอายสำหรับโล่ก้วนจองเป็นอย่างมาก

“โอ้ ผู้บัญชาการโล่ นี่คือคำขอโทษเหรอ ทำไมผมรู้สึกเหมือนคุณกำลังโมโหใส่ผมล่ะ” เฉินเป่ยพูดเนิบๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความยียวน

โล่ก้วนจองกำหมัดแน่น จนได้ยินเสียงกระดูกลั่น รับรู้ได้เลยว่าเขากำลังโกรธขนาดไหน!

ทั้งสองคนมองภาพในห้องดำอย่างเหม่อลอย นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างๆ เหงื่อไหลเต็มศีรษะ เหตุการณ์วันนี้มันน่าตกใจมาก พวกเขาทำงานในสถานกักกันพิเศษมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นผู้ต้องสงสัยคนไหนอวดดีขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะให้ผู้บัญชาการระดับสูงขอโทษเขา

“ถ้าผู้บัญชาการโล่ไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ ก็เหมือนที่คุณบอกไว้ว่ามีทั้งพยานหลักฐานและพยานบุคคลชัดเจน การที่ผมถูกจับเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว แต่หลักฐานพวกนั้น ผมคิดว่าทำตามกระบวนการจะดีกว่านะ..จะตัดสินยังไงก็ตัดสินไปเลย” เฉินเป่ยพูดเนิบๆ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความประชดประชันและดูหมิ่น

โล่ก้วนจองหายใจฟึดฟัด เขาเข้าใจสิ่งที่ไอ้เวรเฉินเป่ยต้องการจะสื่อ หนึ่งในหลักฐานของเฉินเป่ยคือวิดีโอที่ปลอมขึ้นมา ถ้าทำตามขั้นตอนแล้วถูกจับได้ขึ้นมา

เขาคงไม่ต้องคิดที่จะทำอาชีพนี้ต่อ กลัวว่าคนที่จะอยู่ในนี้จะเป็นตัวเขาเองน่ะสิ

แต่เฉินเป่ยกำความลับนั้นเอาไว้ และกำลังข่มขู่เขา

โล่ก้วนจองกัดฟันกรอด จนได้ยินเสียงฟันเสียดสีกัน ตอนนี้เขาโกรธเป็นอย่างมาก