ตอนที่ 617
บทที่ 617 สมาคมบู๊โดนทำลาย
October 28, 2026
บทที่ 617 สมาคมบู๊โดนทำลาย
เฉินเป่ยเองไม่คิดปฏิเสธ เลยบีบนวดขาคู่งามของเธอแผ่วเบา
บางทีเจิงซือโก้เดินมาจนเหนื่อยแล้วจริงๆ พอขางามโดนเฉินเป่ยนวดสักพัก เลยสบายขึ้นมาก ความปวดเมื่อยที่เท้าเริ่มทุเลาลง เลือดลมของเท้าเริ่มไหลเวียนสะดวกขึ้น
เจิงซือโก้นั่งเอนพิงที่นั่ง ดวงตางามปิดลง รับรู้ความรู้สึกสบายที่เท้า และมีความสุขกับการนวดเท้าพิเศษนี่
ถ้าดูจากฝีมือการนวด...เฉินเป่ยเป็นระดับท็อปจริงๆ จุดชีพจรทั้งหมดในร่างกายมนุษย์ นวดร่างกายคนยังไง จะสามารถทำให้เลือดลมเดินสะดวก ลดความแข็งเกร็งของกล้ามเนื้อ ทั้งหมดนี้...เฉินเป่ยรู้ดี ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาตายในสนามรบไปนานแล้ว
ไม่รู้ไม่เข้าใจ เจิงซือโก้รู้สึกแต่เลือดลมทั่วร่างไหลเวียนสะดวก ขาเริ่มอุ่นขึ้น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาทำให้เธออดครางเสียงแผ่วเบาออกมาไม่ได้
เฉินเป่ยได้ยินเสียงเธอคราง รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นหลายเท่า
เหมือนรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ เจิงซือโก้หน้าแดงเรื่อ เธอขัดขืนเบาๆ หวังดึงขางามกลับมา
เฉินเป่ยกลับกดเธอไว้ ไม่ยอมให้ดึงขากลับ
“อย่าขยับ ฉันนวดให้เธออยู่นะ” เฉินเป่ยจ้องเธอเขม็ง สองมือออกแรงกด ถือโอกาสแต๊ะอั๋งไปในตัว
“ไม่ต้องนวดแล้ว...ขาไม่เมื่อยแล้ว “เจิงซือโก้พูดด้วยใบหน้าแดงเรื่อ
เจิงซือโก้ในตอนนี้ไม่รู้ทำไม เริ่มใจเต้นแรง ต่อให้หัวหน้ารักใคร่หลานสาวอย่างเธอแค่ไหน ดูแลปกป้องเธอรอบด้าน แต่เธอที่มีนิสัยซุกซนก็ยังอาศัยจังหวะหัวหน้าออกปฏิบัติภารกิจแอบหนีออกมาอยู่เนืองๆ ไปคลุกคลีในผับ ไม่รู้ทำการจ้ำจี้กับผู้ชายไปมากแค่ไหน แต่ยังไม่ทำให้เธอใจเต้นแรงเท่าตอนนี้เลย
เฉินเป่ยกลับไม่ยอม ยังคงนวดเท้าเธออย่างอ่อนโยน
“เฉินเป่ย ฉันพบว่า...นายไม่ค่อยเหมือนก่อนเลยนะ?” เจิงซือโก้พูดเสียงเบา
“หือ? ไม่เหมือนยังไงล่ะ?” เฉินเป่ยถามยิ้มๆ มีแววล้อเลียนเล็กๆ
เจิงซือโก้พูดเสียงเบามาก เหมือนเก้อเขินที่จะพูด “ทุกครั้ง ฉันพบว่า นายชอบจ้องขาของฉัน...”
เฉินเป่ยยิ้มมุมปากลึกขึ้น มีแววล้อเล่น เขาขยับเข้าใกล้ด้านหน้าเจิงซูเหลยเบาๆ พูดเสียงอ่อนว่า “ใช่ไง เพราะเธอสวยมากไง...” เฉินเป่ยพูดขณะกวาดสายตามองขาเธออีกครั้ง...ขาวเรียบลื่น ประหนึ่งผลงานประติมากรรม
ชิ้ง! ตอนนี้เจิงซือโก้หน้าแดงก่ำ เธอรีบหดขาตัวเองกลับมา มองเขาอย่างระแวง
เฉินเป่ยเกาหัวตัวเอง เริ่มพูดไม่ออกละ “ทำไมต้องระแวงขนาดนั้น? ฉันไม่ใช่คนเลวซักหน่อย...”
“เหอะ ยังไงซะนายก็ไม่ดีหรอก ลามก!” เจิงซือโก้มองค้อนเฉินเป่ย ยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ข่มขู่ว่า “เฉินเป่ย ต่อไปถ้านายกล้าไม่เคารพฉันอีก ฉันจะพูดเรื่องนายในวันนี้ออกไป!”
เฉินเป่ยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ “นี่เธอข่มขู่ฉันอยู่หรอ? ผลลัพธ์ของการข่มขู่ฉันมันหนักมากนะ...”
“หนักแค่ไหน?” เจิงซือโก้มองกลับอย่างท้าทาย เหมือนไม่แคร์การข่มขู่ของเขา
เฉินเป่ยยิ้มมุมปากลึกขึ้น เขามองเจิงซือโก้อย่างมีนัยยะ แววตาทอประกายแสง ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไร ทันใดนั้นจู่ๆเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาจูบปากเจิงซือโก้เอาดื้อๆ!
“อุ๊...” เจิงซือโก้บื้อไปเลย! เธอเผลอนิดเดียว โดนเขาลอบกัดซะแล้ว!
เจิงซือโก้เริ่มโมโห ออกมือเท้าสุดฤทธิ์ พยายามผลักเฉินเป่ยออกไป!
“นาย! เหอะ! ฉันจะบอกประธานสาวสวยของนาย ว่านายชอบขา... !” เจิงซือโก้หน้าตูมด้วยความโกรธ เหมือนกำลังโกรธมาก
เฉินเป่ยแลบลิ้นเลียริมฝีปากแบบมีนัยยะ เหมือนกำลังพูดล้อเลียนว่า “อีกรอบไหม?” ระหว่างพูดเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาอีก
“ไปเลย! ฝันไปเถอะ!” คราวนี้เจิงซือโก้ลนลานแล้ว มือเท้าใช้หมด หวังผลักตัวเฉินเป่ยออกไป!
แต่เฉินเป่ยกลับใช้แรงกดมากขึ้น!
เจิงซือโก้เอาขางามยันหน้าอกเขาไว้ หวังจะเบรคเขาไว้!
“อย่าเล่นเลย..ฉันผิดไปแล้ว...พี่เฉินเป่ยฉันผิดไปแล้วค่ะ..” วินาทีนี้เจิงซือโก้ลนลานแล้วจริงๆ รีบขอร้องอ้อนวอนทันที
แต่เฉินเป่ยไม่คิดให้โอกาสเธอหนีเลย กลับยิ่งกดหนักขึ้น!
เจิงซือโก้สติหลุดแล้ว โดนเฉินเป่ยทับกดไว้...ตอนนี้เธอได้แต่ใช้ขามากันเฉินเป่ยไว้...เพราะมือเธอโดนเขากันไว้แล้ว ขยับไม่ได้เลย
หลายนาทีผ่านไป
“อ๊า...ตาลามก...ไม่นะ...” เจิงซือโก้ลนลาน พยายามหาทางหนี...
แต่ยิ่งเธอหนี ก็ยิ่งทำให้เฉินเป่ยสนุก...เขากดทับหนักขึ้น...แรงของอสูรกายน่ะไม่มีที่สิ้นสุดหรอก...โดนเฉพาะตอนที่กำลังแสดงพลังน่ะ!
เจิงซือโก้ลนลานสติหลุดแล้ว ยังคงพยายามผลักดัน...วินาทีนี้เธอเหมือนลูกแกะตัวน้อย...เป็นลูกแกะที่หลังจากล้อเลียนอสูรร้าย จากนั้นก็โดนอสูรกายโถมตัวเข้ามาหวังกินหมด...
เฉินเป่ยโน้มตัวมาข้างหน้าเธออีก และกดตัวเธอไว้บนที่นั่ง...อสูรกายออจากฌานแล้ว ลูกแกะน้อยทำได้แค่ดิ้นรน...ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นลูกแกะเกรดท็อปที่สวยงามอย่างเจิงซือโก้อีก!
ในตอนนี้ ทั้งคู่แทบจะแนบติดกัน...หน้าผากของเฉินเป่ยแนบติดหัวเธอ จนรู้สึกถึงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ ช่างดูงดงามมาก
“ให้ฉันจูบทีหนึ่ง โอเคไหม?” น้ำเสียงเฉินเป่ยเหมือนมีเวทมนต์ ทำให้ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน
เจิงซือโก้หน้าแดงเรื่อร้อนรน “ไม่โอ...อุ๊...” เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเฉินเป่ยจูบปิดปาก ดวงตางามเธอเบิกกว้าง แม้แต่โอกาสขัดขืนยังไม่มี...
ไม่นาน ร่างเจิงซือโก้ค่อยๆตัวอ่อนยวบ...เธอปิดตาลงเบาๆ...
ความเงียบในความมีด ภายในรถแข่ง แม้แต่อากาศก็เริ่มอุ่นร้อนขึ้นมา ประหนึ่งทุกอย่างกลายเป็นความอ่อนโยน...
ครึ่งชม.ผ่านไป ทั้งสองถึงแยกจากกัน
เจิงซือโก้หอบหายใจ เธอหยิบเซเว่นอัพออกมาหนึ่งกระป๋อง เทกรอกปากไปหลายคำ...เธอในตอนนี้คอแห้งมาก...อยากดื่มน้ำอย่างเดียว...
เฉินเป่ยในตอนนี้ก็เริ่มคอแห้งเหมือนกัน เขายืนหน้าเข้าหาเธอ ไม่สนการขัดขืนดิ้นรนของเธอ และจูบปิดปากเธออีก...
“อุ๊...อย่าเล่นอีกเลย...พี่เฉินเป่ย..ฉันผิดไปแล้ว...” เจิงซือโก้ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนเลย เธอพยายามดิ้นรนอ้อนวอน...
เฉินเป่ยกลับไม่ให้โอกาสเธอเลย...ทำตัวราวหมาป่ากระหายหิว ลูกแกะกำลังโดนกิน...เกิดการพัวพันวนเวียนในความมืดอันเงียบสงบแบบนี้...
เจิงซือโก้พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาออกสุดแรง และใช้เสียงแผ่วเบาขอร้องว่า “อย่าจูบอีกเลย...” เสียงเธอมีแววขอร้อง..ในที่สุดเฉินเป่ยก็ยอมคลายแรงออก
“ให้ฉันนวดให้เธอต่อละกัน” เฉินเป่ยพูด และยกเท้าเธอขึ้นมานวดต่อ
เจิงซือโก้นั่งขัดสมาธิ...ตอนแรกยังแข็งเกร็งอยู่...หลายนาทีผ่านไป เธอก็เริ่มผ่อนคลายลง...
ดวงตางามจับจ้องไปที่เฉินเป่ย จากนั้นก็ยิ้มบางๆออกมา เหมือนมีแววล้อเลียน “ตาบ้า...”
ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเฉินเป่ยโดนเธอล้อเลียนแบบนี้ ไม่ระเบิดก็แปลกแล้ว!
เขาจับจ้องสายตาไปที่เจิงซือโก้ พูดเบาๆว่า “ปีศาจน้อย ฉันเตือนก่อนนะว่าอย่ายั่วฉัน...ไม่งั้นฉันจะกินเธอแน่”
เจิงซือโก้กระพริบตาปริบๆ ถามต่อ “นายคิดว่า..ขาฉันส่วย? หรือเท้าฉันสวย?”
เฉินเป่ยมองขาคู่งามของเธออัตโนมัติ...มันโดนห่อหุ้มด้วยกางเกงรัดๆ แสดงสรีระที่เย้ายวนสวยงาม...เหมือนกับเป็นประติมากรรมที่เพอร์เฟคส์ที่สุดของโลก...
“ฉันคิดว่า ทั้งขาและเท้าเธอสวยหมด” เฉินเป่ยตอบเสียงพร่า
เจิงซือโก้ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็หดขากลับเข้ามา
“ขอบคุณที่ชมนะ ไม่เคยมีใครชอบเท้าฉันขนาดนี้มาก่อนเลย...นายเป็นคนแรก...” เธอยิ้มหวาน เหมือนจะมีแววภูมิใจหน่อยๆ ผู้หญิงทุกคน เวลาโดนผู้ชายชอบอวัยวะหนึ่งในรูปร่างของเธอขนาดนี้ เธอจะรู้สึกภูมิใจมาก แสดงว่าร่างกายมีเสน่ห์ สามารถดึงดูดผู้ชายได้!
“แต่ว่า...วันนี้พิเศษ ตาบ้า...ต่อไป...ฉันจะไม่มีทางยอมให้นายเล่นขาฉันแล้ว...เหอะ!” เจิงซือโก้ตอนนี้เหมือนเป็นราชินี หันกลับไปอย่างเย่อหยิ่ง