บทที่ 624 ใครคือฆาตกร

บทที่ 624 ใครคือฆาตกร

“กะ..แกยังไม่ตาย!” น้ำเสียงของยามาโมโตะ อิจิโร่สั่นระรัวและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ค่ำคืนนี้ยามาโมโตะ อิจิโระสั่งให้ทาเคดะคุงพาคนไปสังหารผู้ชายคนนี้ คนขับรถของหลีชิงเยียนต้องตายไปแล้วสิ

ทำไมเขาถึงโผล่มาที่นี่ได้ เป็นไปได้ยังไง

อย่าบอกนะว่า…ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในหัวของยามาโมโตะ อิจิโร่

“ขอโทษด้วยนะคุณยามาโมโตะ อิจิโร่ ผมเกรงว่าเหล่านินจาของคุณจะไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้ว” น้ำเสียงของเฉินเป่ยราบเรียบ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวราวกับอยู่ในนรก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของยามาโมโตะ อิจิโร่เปลี่ยนไปทันที เป็นไปไม่ได้ วันนี้เขาส่งแต่คนมีฝีมือในแก๊งยามาโมโตะไป คนพวกนั้นเป็นนินจาสังหารที่น่ากลัวที่สุดในแก๊งยามาโมโตะ แถมยังมีทาเคดะคุงที่ลงมือด้วยตัวเองอีกด้วย จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร

“กะ…แกเป็นใคร” สีหน้าของยามาโมโตะ อิจิโร่เปลี่ยนไป แววตาของเขาวูบไหว และเอาแต่จ้องไปที่เฉินเป่ยด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้เหมือนเขาสัมผัสได้ถึงความตาย

ยามาโมโตะ อิจิโร่สั่นไปทั้งตัว เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ ขนาดกลุ่มอิ่นสี ทาเคดะคุงก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

สีหน้าของเฉินเป่ยราบเรียบ เขาบีบคอยามาโมโตะ อิจิโร่ด้วยมือข้างเดียว ทันใดนั้นมีดสีดำขลับก็พุ่งไปปักบนกำแพงข้างศีรษะของยามาโมโตะ อิจิโร่ มันห่างจากศีรษะของเขาเพียงนิ้วเดียว

ยามาโมโตะ อิจิโร่หันไปมองอย่างตกใจ เมื่อเห็นมีดที่ปักอยู่บนกำแพง ดวงตาของเขาก็พร่าเลือนไปหมด แต่วินาทีต่อมาเขาก็สั่นไปทั้งตัว

ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในหัวของเขา

มีดเล่มนี้ มีดสีดำขลับ บนตัวมีดเต็มไปด้วยหนามแหลมและลวดลายอันลึกลับ เขาเคยได้ยินมาว่าบนโลกนี้มีมีดแบบนี้เพียงเล่มเท่านั้น ชื่อของมันคือ หลงหยา!

“กะ..แกคือ…” ยามาโมโตะ อิจิโร่สั่นไปทั้งตัว เขาเบิกตาโพลง มันเกิดจากความหวาดกลัวที่อยู่ในจิตวิญญาณ

“ราชาหลง?” ยามาโมโตะ อิจิโร่พูดชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เขาตัวสั่นอย่างรุนแรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เฉินเป่ยจ้องเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ เขาแสยะยิ้มกระหายเลือดออกมา “ยินดีด้วย แกตอบถูก”

ราวกับหัวสมองของยามาโมโตะ อิจิโร่ระเบิดออก สีหน้าของเขาซีดเหมือนคนตาย สั่นไปหมดทั้งตัว

ตอนนี้เขาเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เขาตกใจจนเสียสติเพราะชื่อของราชาหลง

ชื่อที่แสนน่ากลัวในต่างแดน

ยามาโมโตะอิจิโร่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะยืนประจันหน้ากับราชาหลง คนที่น่ากลัวเช่นนี้ เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะสิ้นสติจนสั่งคนไปสังหารราชาหลง นี่มันเป็นเหมือนการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ

“ราชาหลงผู้ยิ่งใหญ่ ผมไม่ได้ตั้งใจทำผิดต่อคุณ ผมแค่ทำตามคำสั่งของแก๊ง…” ยามาโมตะ อิจิโร่สั่นไปทั้งตัว มันคือความกลัวที่ออกมาจากจิตใจ

“ผมไม่รู้ว่าคุณคือราชาหลงผู้ยิ่งใหญ่ ราชาหลง ได้โปรดไว้ชีวิตผมเถอะ ขอร้องล่ะ ผมมันก็แค่ไอ้กระจอกในแก๊งยามาโมโตะ นี่เป็นการตัดสินของแก๊ง ไม่เกี่ยวอะไรกับผม…” ยามาโมโตะ อิจิโร่ตัวสั่นเทา ตอนนี้หัวหน้าแก๊งยามาโมโตะไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกแล้ว เขาเอาแต่ร้องขอชีวิต เมื่ออยู่ต่อหน้าราชาหลง เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นแห่งความตาย มนุษย์สามารถทำได้ทุกอย่างเมื่อใกล้ตาย เขาต้องรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้

เมื่อได้ยินยามาโมโตะ อิจิโร่ร้องขอชีวิต เฉินเป่ยแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมา ทั้งชีวิตเขาเจอเลือดเจอศัตรูมานับไม่ถ้วน และผู้ที่แข็งแกร่ง มักจะเป็นผู้ที่ไม่เกรงกลัวความตาย คนที่กลัวตาย ไม่สมควรเป็นคู่ต่อสู้ ยิ่งกว่านั้นมันไม่คู่ควรกับการลงมือของราชาหลง เขากลัวมือของตัวเองจะต้องแปดเปื้อน

“ไสหัวออกไปจากหัวเซี่ย บอกผู้อาวุโสในแก๊งยามาโมโตะของพวกแกด้วย นี่คือที่ต้องห้ามสำหรับโจรอย่างพวกแก ถ้ายังมาก่อความวุ่นวายอีก ไม่ว่าจะต้องตามไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะฆ่าแกให้ได้” เสียงของเฉินเป่ยเหมือนเสียงจากนรก มันแฝงไปด้วยความน่ากลัว

ตอนนี้ยามาโมโตะ อิจิโร่ยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่ ปัสสาวะอุ่นๆ ไหลออกมาจากเป้าของเขาอย่างช้าๆ

บุคคลอันสูงส่งของแก๊งยามาโมโตะ กลัวจนฉี่ราด

เฉินเป่ยเหวี่ยงตัวของยามาโมโตะ อิจิโร่ออกไปอย่างแรง ตัวของเขากระแทกกับกำแพงจนแตกและยุบลง

เฉินเป่ยไม่อยากสนใจคนขี้ขลาดแบบนี้ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วออกไปทางหน้าต่าง และหายไปท่ามกลางพายุฝนยามค่ำคืน

…

พายุฝนเทกระหน่ำทั้งคืน จนกระทั่งเช้าตรู่ พายุฝนจึงค่อยๆ สงบลง หลังจากที่พายุอันบ้าคลั่งผ่านไป บนถนนในเมืองแห่งนี้เละเทะไปหมด

ต้นไม้จำนวนมากโดนฟันจนล้มลงมา ป้ายโฆษณาถูกล้มพัดตกอยู่ที่พื้น ถนนเส้นนี้เละเทะเพราะลมพายุ

รถเก๋งขับอยู่บนถนนเพื่อที่จะไปทำงานตอนเช้า เมื่อขับมาถึงกลางถนน รถถึงกับเบรกกะทันหัน คนขับตัวสั่นและโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นอะไรกันนะ

ศพเต็มพื้น ยังหลงเหลือคราบเลือดอยู่บนพื้น กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่ว มันเป็นภาพที่สยดสยองมาก

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังกึกก้องอยู่บนถนน ท่ามกลางความเงียบยามเช้าตรู่

หลังจากผ่านไปสิบนาที เสียงไซเรนของรถตำรวจกว่าสิบคันดังขึ้น รถตำรวจจอดอย่างรวดเร็วบนถนนที่เกิดเหตุ

เทปกั้นเขตตำรวจถูกดึงออกมากั้นบริเวณรอบๆ ระยะทางหนึ่งกิโลเมตร เพื่อปิดกั้นสถานที่เกิดเหตุ

โล่ก้วนจองพาเจ้าหน้าที่เดินเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุ

เมื่อมองไปยังภาพที่น่าสยดสยอง สีหน้าของโล่ก้วนจองหดหู่เป็นอย่างมาก นี่เป็นอีกคดีหนึ่งของการฆาตกรรมที่ร้ายแรง

สีหน้าของโล่ก้วนจองเคร่งขรึม เขากวาดตามองไปรอบๆ สถานที่เกิดเหตุ หัวของศพแต่ละศพถูกอาวุธอันแหลมคมฟันจนขาด

“ผู้บัญชาการโล่ครับ คนพวกนี้แต่งตัวประหลาดมาก พวกเขาใส่ชุดอำพรางตัวสีดำ หัวที่ถูกตัดจนขาดก็อำพรางใบหน้าด้วยครับ แถมยังมีดาบซามูไรหักอยู่เต็มพื้น” ตำรวจอาชญากรรมคนหนึ่งรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง

แววตาของโล่ก้วนจองจ้องเขม็ง การแต่งตัวของคนพวกนี้ เหมือนกับพวกนินจาสังหารในละครทีวี

แต่นั่นมันเป็นฉากในละครทีวี ในชีวิตจริงจะมีนินจาจริงเหรอ

ตอนนี้หัวสมองของโล่ก้วนจองสับสนไปหมด เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังสัมผัสกับโลกที่ไม่เคยเจอมาก่อน โลกที่แตกต่างกับพวกเขาโดยสิ้นเชิง

“ผู้บัญชาการโล่ครับ ผมตรวจดูบาดแผลทั้งหมด ผมยังไม่เคยเห็นบาดแผลที่ประณีตเช่นนี้ มันเป็นอาวุธที่คมกว่ามีดผ่าตัด!” แพทย์นิติเวชเดินเข้ามาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของโล่ก้วนจองยิ่งซีดเผือด เขาไม่มีปัญญาไปทำคดีแบบนี้ คดีที่เขาไม่สามารถคลี่คลายได้!

อย่าบอกนะว่าคนพวกนี้คือนินจานักฆ่า โล่ก้วนจองมองศพที่กองเต็มพื้น จู่ๆ ความคิดอันน่ากลัวก็ผุดขึ้นมาในใจ จากนั้นผู้ชายคนหนึ่งก็ผุดเข้ามาในหัวของเขา ผู้ชายคนนี้มาสร้างความวุ่นวายเมื่อไม่นานมานี้และทิ้งร่องรอยเอาไว้ในใจของเขา!

ชายลึกลับที่เขาแทบจะไม่รู้จัก เขารู้เพียงว่าแม้แต่หัวหน้าก็ยังต้องออกโรงปกป้องผู้ชายคนนั้น เขาเป็นใครกันแน่ หรือเขาจะเป็นฆาตกรในคดีนี้ แต่ไม่นานความสงสัยนี้ก็หายไปจากหัวของเขา เรื่องครั้งก่อน เขารู้ดีกว่าใครว่าทำไมเฉินเป่ยถึงถูกกักขังในคุก

…

ในวันนี้สถานีตำรวจทั้งหมดในเมืองหู้ไห่สั่นคลอนด้วยการฆาตกรรมครั้งใหญ่ในตอนเช้าตรู่ และเฉินเป่ยผู้ที่เกี่ยวข้องกับการสังหารเมื่อคืน นั่งอยู่ในห้องทำงานอย่างสงบและพ่นควันบุหรี่ออกมา เขาเล่นเกม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ห้องทำงานของประธานที่อยู่ข้างๆ

หลีชิงเยียนประธานเทพธิดากำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาคู่สวยสับสนไปหมด ตอนนี้ใจของเธอไม่สามารถสงบสุขได้

หลังจากเห็นข่าวเมื่อเช้า เธอเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนตัวเองได้ประสบกับเหตุการณ์ที่น่ากลัวเป็นอย่างมาก

เพราะอยู่กับเฉินเป่ย เรื่องแปลกประหลาดและลึกลับเหล่านั้น เปลี่ยนความคิดความเข้าใจตามปกติของหลีชิงเยียนตลอดเวลา เรื่องราวพวกนั้นไม่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์

เหมือนหลีชิงเยียนจะนึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้ เสียงคำรามท่ามกลางพายุฝน เธอได้ยินเสียงคำรามเมื่อคืนอย่างชัดเจน มันเป็นเสียงคำรามของมังกร ที่ทำให้คนตกตะลึง

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเสียงที่บันทึกเอาไว้ เสียงพายุฝนดังขึ้นอีกครั้ง มันปะปนกับเสียงคำราม

เสียงคำรามเมื่อคืนถูกเธอบันทึกเสียงเอาไว้ในมือถือ

เมื่อได้ยินเสียงคำรามที่บันทึกเอาไว้ ดวงตาคู่สวยของหลีชิงเยียนก็ยิ่งจริงจังขึ้น อาวุธสามารถส่งเสียงคำรามออกมาได้จริงเหรอ เธอไม่สามารถใช้วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นได้เลย

ดังนั้น เธอจึงเปิดคอมพิวเตอร์และค้นหาคำว่าเสียงคำรามของมังกร