บทที่ 623 แผนของแก๊งยามาโมโตะ

บทที่ 623 แผนของแก๊งยามาโมโตะ

ทาเคดะคุงจ้องดาบซามูไรตรงหน้า บนดาบซามูไรที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลมีร่องรอยอันน่ากลัวมากมาย นี่..นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน

ดาบซามูไรที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูล มันหล่อจากเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดกว่าร้อยปี มันแข็งแกร่งเป็นอย่างมากจนไม่มีอะไรทำลายได้ แต่ว่าวันนี้ เมื่อทาเคดะคุงเห็นดาบซามูไรเต็มไปด้วยร่องรอยเขาถึงกับเบิกตาโพลง

“บ้าเอ๊ย ไอ้กระจอกหัวเซี่ย ตระกูลสัตว์ ตายซะเถอะ!” สีหน้าของทาเคดะคุงเต็มไปด้วยความโมโห ร่างกายของเขาเหมือนกระบี่ที่บ้าคลั่ง ดาบซามูไรในมือของเขาลอยอยู่ในอากาศ ประกายของดาบสว่างวาบ ดาบแหวกไปกลางอากาศ พายุฝนถึงกับแยกเป็นทาง

เฉินเป่ยแสยะยิ้ม ความเย็นชาปรากฏขึ้น

“หัวเซี่ยคือแผ่นดินอันสูงส่ง จะปล่อยให้พวกโจรอย่างแกมาดูถูกได้ยังไง!” ทันใดนั้น เฉินเป่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

ร่างทั้งสองปะทะกันท่ามกลางพายุฝนอย่างดุเดือด

ประกายไฟสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด

ดาบซามูไรของทาเคดะคุงปะทะกับมีดหลงหยา

“สวบๆๆ” ดาบซามูไรพุ่งออกมาจากรอบๆ จากนั้นมันก็พุ่งเข้าไปล้อมตัวของเฉินเป่ยเอาไว้ เป็นกองสนับสนุนทาเคดะคุงในการฆ่าเฉินเป่ย

มีดหลงหยาเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้า

“ฉิ้งๆๆ” ประกายไฟสว่างวาบอยู่บนท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง มันน่ากลัวเหมือนกับระเบิด ถึงแม้เฉินเป่ยจะสูญเสียการมองเห็น แต่ในตอนนี้เขากลับแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ในการต่อสู้ที่เหล่านินจาเป็นฝ่ายได้เปรียบ สนามรบที่พวกเขาไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้

ดาบซามูไรในมือของทาเคดะคุงเป็นรูพรุนเต็มไปหมด ตัวมีดกำลังร้อนระอุและสั่น โลหะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างจนบิดเบี้ยว!

“แกร๊ง” เสียงของโลหะหักดังสนั่น ดาบของทาเคดะคุงหัก

“พลั่ก” ตัวของทาเคดะคุงกระเด็นไปเพราะแรงมหาศาล จากนั้นก็กระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง พื้นใต้ร่างกายของเขาแตกและยุบลง

“สวบๆๆๆ” แสงดาบนับไม่ถ้วนสว่างวาบไปรอบๆ ดาบซามูไรที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมา และทันใดนั้นก็เปล่งแสงที่น่ากลัวออกมาท่ามกลางพายุฝนที่กำลังกระหน่ำ เพื่อปิดล้อมเฉินเป่ยให้ยอมจำนนและสังหารเขา

ทาเคดะคุงกระอักเลือดออกมา เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น และหยิบดาบที่หักขึ้นมา จากนั้นก็พุ่งออกมาจากความมืดอีกครั้ง อากาศแปรปรวนไปหมด สายฝนทำให้ดาบแยกออกเป็นสองส่วน แรงอาฆาตแผ่ซ่านไปทั่ว

เฉินเป่ยแสยะยิ้มร้ายกาจ ทักษะของเขาถูกปลดปล่อยออกมาท่ามกลางสายฝน เขาหลบการโจมตีได้ทุกอย่าง ตอนนี้การรับรู้ของร่างกายอยู่ในจุดที่น่ากลัว

“ฉึบๆๆๆ” ที่ๆ มีดหลงหยาเคลื่อนตัวผ่าน เต็มไปด้วยเลือด

ศพของเหล่านินจาล้มระเนระนาดท่ามกลางพายุฝน เลือดนองเต็มพื้น แต่ไม่นานมันก็ถูกฝนชะล้างไปจนหมด

ทาเคดะคุงยังคงถือดาบหักอยู่ในมือ สีหน้าของเขาโหดเหี้ยม และพุ่งเข้ามาหาเฉินเป่ยอย่างบ้าคลั่ง หมายจะให้เขาตายที่นี่

“บ้าเอ๊ย ตายซะเถอะ!” ราวกับดาบที่หักนั่นมีความน่ากลัวและพลานุภาพมากขึ้น มันหลอมรวมกับลมที่พัดอย่างรุนแรง

เฉินเป่ยแสยะยิ้ม มีดหลงหยาพุ่งออกไปโจมตีอีกครั้ง

“แกร๊ง” ดาบซามูไรที่หักอยู่แล้ว กลับหักอีกครั้ง

ทาเคดะคุงสั่นไปทั้งตัว

“แกร๊ง” เสียงหักดังขึ้นอีกครั้ง ดาบซามูไรของทาเคดะคุงถูกทำลาย หลงเหลือไว้เพียงด้ามจับเท่านั้น

“พรวดด” ทาเคดะคุงกระอักเลือดออกมาทางปากอีกครั้ง ศักดิ์ศรีของวิถีซามูไรทั้งหมดถูกทำลายลงจนหมดสิ้น สายเลือดแดนอาทิตย์อุทัยพังทลายลงในพริบตา

เฉินเป่ยใช้เท้าถีบออกไป ร่างของทาเคดะคุงปลิวออกไปไกลหลายสิบเมตร ด้ามจับดาบที่อยู่ในมือก็ตกลงสู่พื้น เฉินเป่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาเหยียบลงไปบนยอดอกของทาเคดะคุงเต็มแรง

“โจรญี่ปุ่น ฉันใช้ชื่อของหัวเซี่ยทำให้แกพ่ายแพ้ แกยอมจำนนหรือยัง” ถึงเฉินเป่ยจะปิดตาอยู่ แต่น้ำเสียงของเขายังคงดังกึกก้อง

ทาเคดะคุงนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นที่ยุบลงไป เขากระอักเลือดออกมา ตัวของเขาสั่นไม่หยุด เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาคือนักสู้ชั้นยอดของญี่ปุ่น เหล่าคนที่มาในวันนี้ล้วนเป็นนินจาชั้นยอดของแก๊งยามาโมโตะ

แต่ทว่าภายในสงครามที่ได้รับการวางแผนมาอย่างดี กลับต้องพังทลายลง เขาไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน

พายุฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุด เสียงลมพัดอย่างรุนแรง เหล่านินจาชุดดำถือดาบซามูไรเอาไว้ในมือ พวกมันอยู่รอบๆ และจ้องเฉินเป่ยเขม็ง ปลายดาบต่างชี้ไปที่ตัวของเฉินเป่ย คืนนี้จะต้องเกิดการนองเลือดเท่านั้น!

แต่ทว่า เหล่านินจาไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ตัวเฉินเป่ย หัวใจของพวกเขาเต้นตึกตักและพากันจ้องเฉินเป่ย

ผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจร้ายชัดๆ

ภายในรถยนต์มายบัค หลีชิงเยียนยังคงมองออกมาข้างนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เปลี่ยนไปจนน่ากลัว!

นี่คือราชาหลงอย่างนั้นเหรอ หลีชิงเยียนพึมพำในใจ เธอแทบจะหายใจไม่ออก แววตาของเธอจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้น จนเกือบลืมหายใจ

พายุฝนยังคงกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง

ทาเคดะคุงนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เขาเปียกฝนไปทั้งตัว เลือดสดไหลออกมาไม่หยุด สีหน้าของเขาเหี้ยมโหดเป็นอย่างมาก เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“บอกฉันมาว่าแกเป็นใคร…” เสียงของทาเคดะคุงสั่นระรัว “แก๊งยามาโมโตะไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่! ตระกูลทาเคดะ ไม่ปล่อยแกไว้แน่!” การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งของแก๊งยามาโมโตะในญี่ปุ่น เขาเป็นความภาคภูมิใจของตระกูลซามูไรอย่างตระกูลทาเคดะ ทั้งชีวิตไม่มีใครสามารถเทียบกับเขาได้ ในญี่ปุ่นชื่อของทาเคดะคุงคือสัญลักษณ์ของพละกำลัง

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเป่ยก็แยะยิ้มเย้ยหยันออกมาที่มุมปาก

“แก๊งยามาโมโตะจะไม่ปล่อยฉันเอาไว้อย่างนั้นเหรอ ตระกูลตระกูลทาเคดะอย่างนั้นเหรอ” เฉินเป่ยแสยะยิ้มเย้ยหยันออกมา จากนั้นจึงพูดประชดออกมาว่า “ใครที่ไม่ปล่อยใครไปกันแน่..”

ทาเคดะคุงสีหน้าโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก เขาแผดเสียงออกมาว่า “แกเป็นใครกันแน่!”

“แกอยากรู้จริงเหรอ ว่าฉันคือใคร” เฉินเป่ยค่อยๆ แสยะยิ้มออกมา

“บอกชื่อของแกมาเดี๋ยวนี้!” ทาเคดะคุงโกรธจนสั่นไปทั้งตัว ตอนนี้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาเป็นซามูไรที่ภักดีต่อประเทศ เขาไม่พอใจที่ตัวเองต้องมาพ่ายแพ้ภายใต้น้ำมือของไอ้กระจอกที่หัวเซี่ย

เฉินเป่ยยืนมือออกมาดึงผ้าที่ปิดตาออก ตอนที่เขาลืมตาขึ้นมา ทาเคดะคุงถึงกับสั่นไปทั้งตัว เพราะเขาเห็นความกระหายเลือดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแววตาของเฉินเป่ย แววตาของเขาเหมือนกับบุคคลที่มีอำนาจคนหนึ่งในแก๊งยามาโมโตะ

“ในเมื่อแกอยากรู้ งั้นฉันบอกแกก็ได้” เฉินเป่ยแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ แต่มันกลับเย็นชาและน่ากลัวอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

ขณะเดียวกัน เหล่านินจาค่อยๆ เขามาใกล้ตัวเฉินเป่ยอย่างเงียบๆ เมื่อครู่ทาเคดะคุงแค่ยื้อเวลาให้เหล่านินจาเท่านั้น ตอนนี้เฉินเป่ยอยู่ในวงล้อมของเหล่านินจา เขาไม่มีทางหลบหนีได้อีกแล้ว เหล่านินจาหมายจะเอาชีวิตของเขา

เมื่อเห็นเหล่านินจาเขามาล้อมเฉินเป่ย ทาเคดะคุงก็หัวเราะออกมาอย่างร้ายกาจ

“ตอนนี้แกเป็นใครก็ไม่สำคัญกับฉันอีกแล้ว ฮ่าๆๆ ไอ้กระจอกหัวเซี่ย แกต้องตายภายใต้คมดาบซามูไรของประเทศฉันเท่านั้น แกต้องกลายเป็นวิญญาณของหัวเซี่ยที่พ่ายแพ้ต่อแก๊งยามาโมโตะของฉัน” น้ำเสียงของทาเคดะคุงร้ายกาจและน่ากลัวเป็นอย่างมาก

“งั้นเหรอ” สีหน้าของเฉินเป่ยราบเรียบ เขาแสยะยิ้มออกมา และทันใดนั้นมีดหลงหยาก็พุ่งออกไปโจมตี

มีดดำขลับฟาดฟันไปในอากาศ มันเร็วราวกับสายฟ้า อากาศที่รุนแรงเสียดสีกับเขี้ยวบนมีดทำให้เกิดกระแสลมแรง กระแสลมแรงพัดไปมา จนทำให้เกิดเสียงคำรามที่แสบแก้วหูออกมาเบาๆ

เสียงคำรามดังก้องท่ามกลางพายุฝน มันชัดเจนและน่ากลัวเป็นอย่างมาก

มันเหมือนเสียงคำรามของมังกรที่แท้จริง!

มีดหลงหยาฟาดฟันไปในอากาศราวกับสายฟ้า มันเคลื่อนตัวผ่านเหล่านินจาพวกนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามราวกับฟ้าผ่า ทุกคนพากันตกตะลึง มันดังอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุด

เสียงคำรามด้วยความโมโหท่ามกลางพายุฝนยามค่ำคืน มีดหลงหยาสีดำสว่างวาบขึ้นมาตามเสียงคำราม มันลอยไปในอากาศ สุดท้ายจึงลอยกลับไปอยู่ในมือของเฉินเป่ย