บทที่ 9 มาจากเยี่ยนจิง

บทที่ 9 มาจากเยี่ยนจิง

หลีชิงเยียน ยืนอยู่ที่ประตูอาคารตระกูลหลี บนตัวคลุมผ้าขนหนูไว้ ส่วนเฉินเป่ย สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง และเดินมาจากที่ไกล

“ประธานหลี คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฉินเป่ยเห็น หลีชิงเยียน กับ หลินเฉว่ หลีชิงเยียน กับ หลินเฉว่ในขณะนี้ พึ่งจะประสบการลอบสังหารที่ล่อแหลมอันตราย ยังมีความตกใจหวาดผวา ใบหน้าที่งดงามเปลี่ยนเป็นขาวซีด ไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

หลีชิงเยียน เหลือบมองไปที่ เฉินเป่ย แม้ว่าน้ำเสียงของ เฉินเป่ย จะเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ยิ่งทำให้ หลีชิงเยียน รู้สึกขยะแขยงไอ้สารเลวที่รักตัวที่กลัวความมากขึ้น ในช่วงเวลาวิกฤตหลบหนีไปอย่างขี้ขลาดตาขาว เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายแล้ว ก็มาถามไถ่ด้วยความห่วงใย

“เมื่อกี้คุณไปไหนมา?” ดวงตาที่สวยงามของหลีชิงเยียนชำเหลือบมอง เฉินเป่ยอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการซักถาม

“เมื่อกี้ฉันไปโทรแจ้งตำรวจ” เฉินเป่ยยิ้มอย่างเอาอกเอาใจ แล้วอธิบายว่า “ประธานหลี ฉันกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณมาก ดังนั้นฉันเพิ่งโทรเสร็จ ก็มาหาคุณทันทีเลย”

หลีชิงเยียน มอง เฉินเป่ยอย่างเย็นชา ยิ่งดูถูกท่าทางของเขามากขึ้นข้ออ้างที่ไอ้หมอนี่หาได้ ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด!

“แค่แจ้งตำรวจ ต้องใช้เวลานานมากขนาดนี้เลยเหรอ นายหลอกใครกัน!” หลีชิงเยียน ยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม เห็นทะลุการโกหกของ เฉินเป่ยในทันที!” พูดอย่างดูถูก “นายขี้ขลาด!”

หลังจากนั้น หลีชิงเยียนก็ไม่สนใจเฉินเป่ย อีก หันจากไป เหยียบรองเท้าส้นสูงไว้ พุ่งเข้าไปในอาคารตระกูลหลีด้วยความโกรธเคือง

รองเท้าส้นสูงของหลีชิงเยียนเหยียบลงบนกระเบื้องอย่างสุดแรง ส่งเสียง “ตอกๆๆ” ที่คมชัด ระบายไฟโกรธดั่งนางพญา

หลินเฉว่ มองพิจารณาไปที่เฉินเป่ย อย่างสงสัย เธอไม่เข้าใจ เฉินเป่ยซึ่งรูปร่างหน้าตาที่ไม่โดดเด่น ทำไมถึงทำให้ ประธานหลี โกรธมากขนาดนี้

เฉินเป่ย มองไปที่ หลินเฉว่ หลินเฉว่สวยงามมาก ใบหน้าที่บริสุทธิ์ราวกับนางฟ้า สรีระที่โค้งงอเป็นรูป S เผ็ดร้อนยิ่งนัก ชุดเครื่องแบบสีขาว ห่อหุ้มเรือนร่างที่กระชับอย่างแน่นหนา

สายตาของ เฉินเป่ย กวาดมอง หลินเฉว่จากบนลงล่าง แล้วยิ้มขึ้น “สวัสดี เลขาหลิน“

“อืม” หลินเฉว่ตอบกลับ หันกลับไปอย่างรวดเร็ว ตามจังหวะย่างก้าวของ หลีชิงเยียน

หลีชิงเยียน เดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง นั่งลงอย่างโกรธเคือง เท้าเตะรองเท้าส้นสูงออก ดวงตาเผยถึงความผิดหวังและหนาวเย็น

เธอไม่คาดคิดว่า เฉินเป่ยในฐานะสามีของเธอ แต่กลับอ่อนแอและกลัวตายขนาดนี้!

ในช่วงเวลาอันตราย ทิ้งผู้หญิงของตัวเองตกอยู่ในความอันตราย!

ประตูห้องทำงานถูกผลักออก เฉินเป่ยเดินตาม หลินเฉว่จากด้านนอก ชงชาหนึ่งถ้วย วางไว้บนโต๊ะกาแฟด้านหน้าของ หลีชิงเยียน

“ประธานหลี ชงชาให้คุณแล้ว” เฉินเป่ย พูดอย่างประจบประแจง

หลีชิงเยียน จ้องมอง เฉินเป่ยอย่างเย็นชา ความขยะแขยงในดวงตาเพิ่งมากขึ้น ไม่ได้พูดอะไรเลย เธอผิดหวังกับเฉินเป่ยมากเกินไปแล้ว! ในความคิดของเธอ ผู้ชายที่สามารถทิ้งภรรยาของตัวเองในความเป็นความตายนั้น ไม่ควรค่าแก่การไว้วางใจและพึ่งพาเลย!

ในความคิดของเธอ เฉินเป่ยไม่คู่ควรกับการเป็นผู้ชายเลยด้วยซ้ำ!

และเธอยังผ่านเหตุการณ์นี้ ได้มอง เฉินเป่ย จนทะลุปรุโปร่งแล้ว! เธอตัดสินใจแล้วว่า เดี๋ยวก็จะโทรหาพ่อของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ก็จะให้ไอ้หมอนี่ไสหัวออกไปจากบ้านของตัวเอง!

เฉินเป่ยเห็นหลีชิงเยียนสีหน้าดูแย่ ก็เลยไม่ได้พูดอะไรอีกอย่างรู้อารมณ์ หาข้ออ้างหลบออกไปจาก อาคารตระกูลหลี