บทที่105 ฉันยังมีงานใหญ่ที่เมียมอบหมาย

บทที่105 ฉันยังมีงานใหญ่ที่เมียมอบหมาย

รองเท้าส้นสูงของหลีชิงเยียนเหยียบลงบนพื้นหยุดฉับพลัน หันหน้ากวาดตามองผู้ชายเสื้อลายดอกสองคนหน้าตาช้ำบวม ถูกซูเหลยเก็บกวาดชั่วพริบตาเดียว สีหน้าสงบนิ่ง พูดเสียงน่าดึงดูด “พาพวกเขาเข้าไป”

“ครับ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยหลายคนขึ้นมา พยุงชายเสื้อลายดอกสองคนขึ้นมา ลากเข้าไปในอาคารตระกูลหลี

ซูเหลยกับหลินเฉว่รีบตามหลีชิงเยียนกลับเข้าอาคารตระกูลหลี ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องประชุม มองพนักงานรักษาความปลอดภัยวางผู้ชายเสื้อลายดอกสองคนบนเก้าอี้

ซูเหลยลงมือโหดเป็นพิเศษ เพียงไม่กี่ทีก็ตีชายเสื้อลายดอกสองคนจนดิ้นเฮือกสุดท้าย

“แต่ไหนแต่ไรบริษัทตระกูลหลีไม่เคยบาดหมางกัน ทำไมพวกนายถึงมาหาเรื่องที่นี่?” หลังหลีชิงเยียนนั่งลง สอบถามอย่างเย็นยะเยือก

ชายเสื้อลายดอกสองคนเงียบนิ่งไม่พูด ก่อนที่หลีชิงเยียนจะถามไปอีกหลายคำถาม ชายเสื้อลายดอกก็ไม่ได้พูดอะไร

“ตีต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าตีต่อไปอาจจะอันตรายถึงชีวิต” ซูเหลยบอก การใช้ความรุนแรงบีบให้สารภาพต้องไม่ได้ผลอย่างแน่

หลีชิงเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่นี่ไม่ใช่ร้านของชำอะไร บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมีชื่อเสียงในเมืองหู้ไห่ สำนักอื้อจูถังไม่อาจวิ่งมาหาเรื่องเก็บค่าคุ้มครองอย่างไร้สมองที่นี่ได้

ด้วยความสัมพันธ์ทางสังคมและอิทธิพลของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป สำนักอื้อจูถังยังไม่กล้าทำขนาดนี้

หลีชิงเยียนรู้สึกว่านี่มันไม่ธรรมดาแล้ว

ชายเสื้อลายดอกสองคนนี้ มองอย่างไรก็เหมือนจงใจมาหาที่ตาย

…………

เวลานี้ ภายในคฤหาสน์หรู เฉินเป่ยกำลังกระดกก้น สวมชุดทำความสะอาด ในมือถือผ้าขนหนู เช็ดพื้นจนไม่เปื้อนฝุ่นสักนิด

ทันใดนั้นเสียงกริ่งมือถือดังขึ้น เฉินเป่ยถอนหายใจนิดหน่อย ควักมือถือออก กวาดตามองข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ มุมปากยกรอยยิ้มที่ล้ำลึกขึ้น

“โม่ถีซือ สรุปเธออยากทำอะไรกันแน่?” เฉินเป่ยเงยหน้ามองนอกหน้าต่าง สายตาล้ำลึกอย่างยิ่ง

เขามักมีลางสังหรณ์บางอย่าง โม่ถีซือต้องก่อเรื่องวุ่นวายที่เมืองหู้ไห่ขึ้นแน่

…………

เมืองหู้ไห่ ถานกง

ถานกงตั้งอยู่ใจกลางของเมืองหู้ไห่ และยิ่งเป็นใจกลางของทั้งวงการใต้ดิน

เพราะเจ้าของถานกง วงการใต้ดินทั้งเมืองหู้ไห่ คนที่กล้าหาเรื่องนั้น ยังสามารถนับด้วยนิ้วเดียวได้!!

แม้กระทั่งยังไม่มีใครกล้าพูดถึงชื่อของเขา

เขาเป็นผู้ชายในวงการใต้ดินของเมืองหู้ไห่ที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิด……ประวัติของเขาสร้างมาจากเลือดและกระดูก สมาชิกใต้ดินนับไม่ถ้วน ไม่มีสักคนที่พูดถึงแล้วไม่สีหน้าเปลี่ยน

มีข่าวลือว่าเจ้าของของถานกงกลับมาจากต่างประเทศ ศิลปะการต่อสู้เหนือชั้น กลับมาถึงเมืองหู้ไห่ได้ไม่นานก็กำหนดรูปแบบของวงการใต้ดินเมืองหู้ไห่ไว้

ถานกง……มีความสามารถซื้อคฤหาสน์หรูถานกง ทั้งเมืองหู้ไห่มีไม่กี่คน และมีความกล้าหาญ ยิ่งยังไม่เกิด!

ถานกงท่านโจว……กลับมาจากต่างประเทศมีชื่อเสียงสมความสามารถ แต่ชื่อเสียงอันโด่งดังของเขาที่เมืองหู้ไห่ ทั้งหมดคือฆ่าออกมา

ในการแสดงออก เขาสง่างาม เป็นประธานกรรมการบริษัทการบันเทิงแห่งหนึ่ง แต่อิทธิพลของเขายิ่งเป็นสิ่งที่ทำให้คนหนังศีรษะลุกชา

เวลานี้ เจ้าของถานกง ผู้ชายสีหน้าเคร่งขรึมท่านหนึ่ง กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ นั่งบนโซฟาหนังแท้หรูหรา ด้านข้างนั้นคือทิเบตันแมสติฟฟ์ตัวหนึ่ง หมอบอยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟังราวกับลูกสุนัข

คนทั่วไปคงคิดไม่ถึงว่าคิงสุนัขที่นิสัยดุร้ายนั้น สามารถสู้กับสุนัขจิ้งจอกสองตัว……

ในที่นี้กลับถูกทำให้ตกใจจนใกล้จะสั่นระริก!

รอบสี่ด้านของห้องเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดชุดดำที่ถือปืนพร้อม ทั้งถานกงมีการป้องกันอย่างเข้มงวด ดูพร้อมกว่าสถานที่พิเศษบางแห่ง

ทันใดนั้นบนโต๊ะตรงหน้าของผู้ชายท่านนี้ มีเสียงกริ่งดังขึ้นมาโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแบบเก่าที่เหมือนของโบราณเครื่องหนึ่ง

หลังจากบอดี้การ์ดด้านข้างรับสายโทรศัพท์ ไม่นานนักก็ประคองโทรศัพท์ด้วยมือทั้งคู่อย่างเคารพ “ท่านโจวครับ โทรศัพท์ของท่าน”

ชายคนนั้นวางหนังสือพิมพ์ลง ค่อยๆ รับโทรศัพท์

โทรศัพท์ในสายนั้นเป็นเสียงน่าดึงดูดที่เต็มไปด้วยความเซ็กซี่มีเสน่ห์ “เรื่องราวที่ให้ทำเป็นยังไงบ้าง?”

เสียงนี้มีรสชาติที่ทำให้ผู้ชายใดๆ ล้วนรับไม่ไหวกับน้ำเสียงซึ่งเผยความสูงส่งออกมาเองโดยอัตโนมัติแบบนี้อย่างเด็ดขาด

“ทุกอย่างราบรื่น คนของผมถูกยัดเข้าไปแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยปากนิ่งๆ

“ทำได้ดีมาก ต่อไปควรเป็นนายที่ออกโรงแล้ว” เสียงอันเซ็กซี่มีเสน่ห์นั้นในสายโทรศัพท์นั้น ถ้าเฉินเป่ยอยู่ที่นี่คงจำแนกออกมาได้อย่างเด็ดขาดในชั่วขณะนั้น คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือโม่ถีซือ!

“ให้ผมออกโรง?” ผู้ชายตกตะลึงไปก่อนเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะ ยั่วเย้าและเหน็บแนมอย่างยิ่ง

เพ้อฝัน เรื่องแบบนี้ให้เขาไปทำ? เป็นไปได้อย่างไร!

“ใช่ เกมอันหนึ่ง ถ้าอยากจะเล่นให้สนุก นั้นก็ต้องใช้ใจเล่นดีๆ~วางใจเถอะ รอทำเรื่องนี้เสร็จ ฉันจะปลดปล่อยสถานะคนรับใช้ของนาย” ในสายนั้น มุมปากโม่ถีซือฉีกขึ้นเล็กน้อย ดวงตางดงามลุ่มลึก มีความรู้สึกที่สะเทือนใจคนเหลือเกิน

ทั้งเมืองหู้ไห่ เกรงว่าจะมีไม่กี่คนที่สามารถนึกได้ ท่านโจวแห่งถานกงที่ชี้ขาดวงการใต้ดินเมืองหู้ไห่ จะเป็นคนรับใช้ของโม่ถีซืออย่างคาดไม่ถึง

เรื่องนี้คงเป็นเรื่องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วแน่นอน ซึ่งไม่มีใครสามารถนึกได้!

“ได้” ตอนที่ท่านโจวได้ยินเงื่อนไขของโม่ถีซือ ชั่วขณะนั้นก็ตอบรับปากไป หลังแว่นตาดำประกายความล้ำลึกและคาวเลือด

หลังวางสายโทรศัพท์ ท่านโจวที่นั่งบนโซฟาหนังแท้อันหรูหรา เอ่ยปากออกมาทันใดนั้น “ถานกง……ทุกคนออกโจมตี!”

ซ่า!

ท่านโจวลุกขึ้นฉับพลัน ชั่วขณะนั้นมีกลิ่นอายเย็นเฉียบน่ากลัวคละคลุ้งเต็มภายในห้อง!

ทิเบตันแมสติฟฟ์ที่หมอบอยู่ข้างเท่าท่านโจวตัวนั้นสั่นไปทั้งตัวทันใด ในดวงตาทั้งคู่ที่ดุร้ายเผยความหวาดกลัวออกมา เริ่มคร่ำครวญขึ้นมา สั่นระริกไปทั้งตัว ราวกับรู้สึกถึงเรื่องราวที่น่ากลัวอะไรได้

หลังคำสั่งลงมา ภายในไม่กี่นาทีสั้นๆ คนชุดดำแต่ละคนก็พุ่งออกจากในอาคารใหญ่ของคฤหาสน์หรู รถยนต์สีดำแต่ละคันเฮโลกันมาทางอาคารตระกูลหลีที่ไกลออกไปราวกับมังกรเกรี้ยวกราดตัวหนึ่ง!

รถยนต์สีดำนับไม่ถ้วนกลายเป็นผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตามืดฟ้ามัวดินผืนหนึ่ง ครอบครองถนนที่กว้างใหญ่ไว้ กลายเป็นภาพน่ากลัวอันน่าตกตะลึงพรึงเพริดของเมืองหู้ไห่!

ผู้คนเดินที่ผ่านถานกงนับไม่ถ้วนอ่อนข้อให้ หลบออกไปอย่างแตกตื่น เพราะพวกเขาเข้าใจว่าสงครามที่มีอานุภาพเกรียงไกรเช่นนี้ เป็นเพราะถานกงนอนจับศีลเงียบๆ มานานอย่างแน่นอน

เมืองหู้ไห่ มีเพียงถานกงท่านโจวที่มีสิทธิ์แบบนี้!