บทที่141กระดูกหักทั้งท่อน

บทที่141กระดูกหักทั้งท่อน

เงาร่างนี้คือเฉินเป่ย

แววตาเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาคมกริบดุจฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ เขายืนอยู่ตรงนั้น มองไปทางชายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ ภายในตัวตลบอบอวลไปด้วยแรงอาฆาต

“แม่งเอ๊ย เรื่องดีๆพังหมด แกจบเห่แน่！”ชายยิ้มเจ้าเล่ห์คนนั้นรีบสวมกางเกงเลคกิ้งขึ้น ในมือถือมีด บาดแผลเต็มตัว เลือดท่วม ดูตระหนก

แววตาของเฉินเป่ยคมกริบ เขามองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น

“รีบไป คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา！”เธอพยายามตะโกนให้เฉินเป่ย

“ยังคิดจะไปอีกเหรอ ตายที่นี่ให้หมดแหละ！”ชายหนุ่มเอ่ยปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเชือดเฉือน

เฉินเป่ยจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น พอเขาเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ในแววตาของเขายิ่งตลบอบอวลไปด้วยความบ้าคลั่ง

เฉินเป่ยก้าวเท้าออกไป สีหน้านิ่งสงบ แต่ว่าน้ำเสียง กลับดูเยือกเย็น“ปล่อยเธอไป แกจะได้เจ็บน้อยหน่อย”

“ฮ่าๆๆๆ ให้กูปล่อยอีนี่งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ！กว่าจะจับมันได้กูใช้แรงไปเท่าไหร่ หลังเอาท์ดอร์เซ็กสเสร็จแล้วค่อยเอากลับไปมีความสุขต่อที่โรงแรม แต่มึงคงไม่มีชีวิตที่จะไปเห็นอีนี่มันปรนนิบัติกู！”ชายคนนั้นกุมมีดแน่น ปลายมีดที่ขาวดุจหิมะนั้น คมกริบ！

“ไปสิ ไป！”หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอโดนผู้ชายคนนี้ทรมานมาอย่างเต็มที่แล้ว เธอเกิดมาในตระกูลที่ดี แต่กลับต้องมาโดนย่ำยีในค่ำคืนนี้！

เธอไม่อยากให้เฉินเป่ยต้องมาตายเปล่าเพราะเธอ แต่ว่าเธอ รู้จักเฉินเป่ยดีพอหรือ

สีหน้าของเฉินเป่ยเย็นชา ความระอุในสวนสาธารณะลดลง ราวกับได้รับผลกระทบจากรังสี

พิฆาตนี้！

“ไปไม่พ้นหรอก”ชายเจ้าเล่ห์แค่นเสียงเย็นชา ทะยานไปหาเฉินเป่ย

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิม มองชายคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วเว

ลามีดของผู้ชายที่พุ่งทะยานยังใบหน้าเขา เฉินเป่ยเอี้ยวตัวหลบ แล้วหายไปจากจุดเดิม！

มีดของชายผู้นั้นแทงทะลุเงาของเขา ในขณะที่ชายคนนั้นมึนงง เฉินเป่ยก็ได้มาปรากฏตัว ขึ้นอยู่ด้านหลังเขา

“ปัง！”เฉินเป่ยทะยานเท้าออกไป ปล่อยแรงออกไปทางช่วงขาเต็มที่ รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ชายคนนั้นหลังพุ่งเข้าปะทะกับต้นไม้ใหญ่ สีหน้าเจ็บปวดปรากฏขึ้นโดยฉับพลัน เขารู้สึก ราวกับหลังขาดเป็นท่อนๆ！

“ถุย！”

ชายคนนั้นพ่นเลือดออกมา เฉินเป่ยก้าวเท้าออกไป ตัวพุ่งทะยาน วินาทีถัดไปจึงปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าชายคนนั้น แล้วปล่อยหมัดออกไป！

ชายคนนั้นคิดกระโจนหลบ แต่เขาช้าเกินไป ความฝันของเขากึกก้องอยู่ในหัว สีหน้าของชายผู้นั้นขาวซีด หน้าอกบุ๋มลงไป เส้นเอ็นปูดโปนขึ้น！

ชายผู้นั้นสีหน้าตระหนก เขาจะไปคิดได้ไงว่า เฉินเป่ยจะมีความสามารถขนาดนี้ ！นี่มันเกินกว่าที่เขาคาดคิดด้วยซ้ำ！

เฉินเป่ยหายตัวลับราวกับฟ้าแลบ หญิงสาวที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก ยืนดูอย่างงุนงง จนแทบลืมหายใจ ！

เฉินเป่ยรวดเร็วมาก ทำให้เมื่อมองมาจากทางไกล ก็แทบจะจับเงาเขาไม่ทัน เห็นเป็นเพียงเงาแวบๆ！

เสียงกระดูกหักกร๊วบๆดังมา ทำให้คนรู้สึกใจแขวน ช่างน่ากลัวเหลือเกิน！

ชายผู้นั้นอกสั่นขวัญแขวน เฉินเป่ย……จะต้องเป็นปิศาจแน่นอน！

ชายผู้นั้นไม่มีแม้แต่โอกาสจะวิงวอน เฉินเป่ยรวดเร็วเกินไป ทำให้คนคาดการณ์ไม่ถูก！

“ปัง！”

เงาๆหนึ่งพุ่งออกมา แล้วตกลงบนสนามหญ้า สั่นไหว แล้วเกิดเป็นหลุมหลุมหนึ่ง！

เฉินเป่ยมองเขาอย่างเย็นชา ชายผู้นั้นคิดจะตะกายขึ้นมา แต่ก็ค้นพบอย่างน่าตระหนกว่า ตัวเองไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย！ราวกับดินโคลนบนพื้น ที่เละเทะไปหมด

“กระดูกคนมีทั้งหมด206ท่อน หักไปท่อนสองท่อนพอรับได้ ทั้งหมด206ท่อนนี่ ฉันจะคอยดูว่าแกจะต่อยังไง”น้ำเสียงเฉินเป่ยราบเรียบ แต่ราวกับเสียงที่ส่งมาจากนรกอเวจี ทำให้ชายผู้นั้นตกใจ！

ในที่สุดชายผู้นั้นก็เข้าใจ ว่าคนที่ตัวเองไปล่วงเกินนั้น ต้องเป็นปิศาจที่น่าสะพรึงแน่นอน ไปล่วง เกินไม่ได้！

กระดูก206ท่อน โดนเฉินเป่ยทุบซะแหลกละเอียด เขาเองไม่มีแรงแม้แต่น้อย！

“ชาตินี้ทั้งชาติก็อยู่นิ่งๆบนเตียงเถอะนะ”เฉินเป่ยพูดจบ จึงหมุนตัวเดินกลับไป

“รอก่อน！”เสียงออดอ้อนดังมาจากข้างหลัง เฉินเป่ยชะงักฝีเท้า หันกลับไป แล้วมองเห็นใบหน้าที่สวยสดงดงามดวงนั้น

ในตอนที่เห็นเธอที่บาร์เหล้านั้น เธอแต่งหน้าได้เซ็กส์ซี่เหลือแสน วันนี้แต่งหน้าจางๆ กลับดูสวย สดงดงามยิ่งกว่าเดิม

เฉินเป่ยไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ในมือกำมีดที่มีเลือดหยดติ๋งๆ แล้วจ้องไปที่ถังโหรว

กลื่นอายพิฆาตของเฉินเป่ยค่อยๆจืดจางลง ค่ำคืนที่มืดสนิท ขอบฟ้าค่อยๆมืดลง บดบังดวงหน้าของเขา ทำให้ดูเลือนราง

เงาแห่งต้นโพธิ์ ที่มีแสงจันทร์สาดส่อง ถังโหรวยืนห่างออกไป เห็นเพียงเฉินเป่ยที่ก้มหัวลง