บทที่ 140 ปรากฏตัวได้ทันเวลา

บทที่ 140 ปรากฏตัวได้ทันเวลา

“ตกใจหรอ?” หลีชิงเยียนแสยะยิ้ม ดวงตาคู่สวยจับจ้องช่างกล้องไว้ รอยยิ้มเย็นชาเต็มไปด้วยการดูถูก

หลีชิงเยียนกอดอกไว้ แขกทั้งหมดที่มาทานข้าวที่ร้านอาหาร จึงรู้สึกคาดคิดไม่ถึงที่หลีชิงเยียนปรากฏตัว ผู้หญิงที่เทพธิดาแห่งโลกธุรกิจสวมแว่นดำไว้ แล้วกำลังทำตัวเหมือนคนธรรมดาแล้วนั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารเดียวกัน......นี่สำหรับพวกเขา ถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดีมาก!

“ฉันได้ยินมาว่าคุณยังเคยถ่ายรูปบุคคลที่ถ่ายศิลปะของร่างกายใช่ไหม?” หลีชิงเยียนถามด้วยเสียงเรียบ แล้วช่างกล้องคนนั้นก็ทำตัวเกร็ง ทำให้เขาตกใจจนต้องคุกเข่าลงบนพื้น

“หมิ่นประมาทท่านประธานหลี เขาซวยแน่นอน” แขกที่มาทานข้าวพูดขึ้น

“ชอบเห็นเขาหลอกหญิงสาวที่ร้านอาหารแนวนี้อยู่บ่อยๆ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาได้ผู้หญิงหลายคนมาอยู่ในมือแล้ว สุดท้ายก็ได้มาเจอกับท่านประธานหลี จะได้สั่งสอนให้หลาบจำหน่อย” คนอื่นพูดขึ้นอย่างโมโห แล้วเกือบจะปรบมือแสดงถึงความดีใจ

“ท่านประธานหลี......ผม.......คุณฟังผมอธิบายก่อน.......” ช่างกล้องคนนั้นรู้สึกกระวนกระวายเข้าแล้วจริงๆ ทำให้เหงื่อเย็นเขาแตก

เขารู้สึกเสียใจมาก.......เขาแค่เป็นช่างกล้องธรรมดาๆ คนหนึ่ง และตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือท่านประธานหลีในบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เป็นบุคคลที่เขาผิดใจไม่ได้เลยนะ!

“ต่อหน้าท่านประธานหลี แกนินทาคนอื่นเยอะขนาดนี้ แกคงไม่ใช่คนดีอะไร หลีชิงเยียนไม่มีทางอภัยให้แกง่ายๆ แน่นอน!”

“หมาป่าที่สวมหนังแกะ แล้วยังทำเป็นบุคคลประสบความสำเร็จแล้วมาตามหลอกผู้หญิง”

หลังจากที่รู้ฐานะที่แท้จริงของหลีชิงเยียน ในร้านอาหาร มีแขกที่มากินข้าวในร้านอาหารต่างก็ก่นด่าด้วยความโมโห สีหน้าของช่างกล้องดูแย่มาก วันข้างหน้าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในแผ่นดินนี้ยังไง?

“มีอะไรน่าอธิบายอีก” หลีชิงเยียนเหลือบตามองช่างกล้อง นัยน์ตาโหดเหี้ยม แม้กระทั่งเธอไม่อยากฟังคำพูดใดๆ ของช่างกล้อง

หลีชิงเยียนหันหลัง แล้วทิ้งท้ายคำคำหนึ่งให้กับเฉินเป่ย “นายดูเองว่าจะตัดสินใจยังไง”

“ครับ” เฉินเป่ยทำสีหน้าที่นิ่งเฉย แล้วเดินไปตรงหน้าช่างกล้อง

“แกอยากทำอะไร?” ช่างกล้องรู้สึกสะดุ้งตกใจในใจทันที ทำให้เขารู้สึกถึงว่าเคราะห์ไม่ดีกำลังเกิดขึ้น

"แล้วแกคิดว่าล่ะ? " เฉินเป่ยทำสีหน้าที่นิ่งเฉย นัยน์ตาลุ่มลึก และฉายแววของความเลือดเย็นออกมา

วินาทีต่อมา ขายาวข้างหนึ่งของเฉินเป่ยเหมือนดั่งงูพิษและฟ้าแลบนั้นกระทืบลงตรงหน้าอกของช่างกล้อง! เรือนร่างร่างหนึ่งจึงกระเด็นออกไปไกลๆ เหมือนลูกศรธนูที่หลุดออกมาจากสาย!

หลังจากนั้น ด้านนอกร้านอาหารจึงมีเสียงอันน่าเวทนาส่งมา เสียงร้องทุกข์นั้นทำให้คนรู้สึกขนลุก!

ด้านนอกร้านอาหาร ช่างกล้องกำลังอยากจะคลานไปด้วยลำตัวที่สั่นเทา กลับถูกเฉินเป่ยถีบแรงๆ ไปหนึ่งที ทำให้แขนจองเขามีเสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาดูน่าสงสารมาก

"ลวนลามใครไม่ลวนลาม กลับมาลวนลามภรรยาของฉัน" เฉินเป่ยเปะปะ ช่างกล้องคนนั้นถูกกระทืบจนรันทดมาก ทั้งตัวของเขาเขียวคล้ำ โดยเฉพาะส่วนหน้าของเขาบวมเหมือนหัวหมู!

เฉินเป่ยลงมืออย่างรุนแรงเกินไป คำโบราณได้กล่าวไว้ว่า ตีหน้าอย่าตีหน้า แต่เฉินเป่ยกลับจะทักทายเขาด้วยหน้า และอัดหมัดไปเต็มแรงๆ!

"แก.......แกรอไว้! " ช่างภาพทำนัยน์ตาทั้งสองข้างที่ดูโหดเหี้ยม แล้วเปล่งประกายความโหดเหี้ยมและร้ายกาจออกมา!

"ปึง! "

เฉินเป่ยใช้เท้ายันหน้า บนใบหน้าของช่างกล้องมีรอยรองเท้าอันหนึ่งอย่างชัดเจน!

ช่างกล้องเลือดกำเดาไหล ทำดูอาภัพจนไม่เหลือสภาพความเป็นคน

สุดท้ายเฉินเป่ยก็กวาดสายตามองไปด้วยความเย็นชา จากนั้นก็หันหลังแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหาร

ช่างกล้องพยายามลุกขึ้น แล้วจ้องแผ่นหลังของเฉินเป่ยไว้ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาต

เขาควักมือถือออกมา แล้วมองไปยังเลนส์กล้อง แล้วรู้สึกตกตะลึงขึ้นมาทันที

และนี่ยังเป็นเขาเอง?

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไม่มีอีกแล้ว มันบวมเหมือนหัวหมู จมูกเขียวหน้าบวม สภาพไม่เหมือนคน!

.......

ในร้านอาหาร หลังจากที่ช่างกล้องถูกเตะออกไป แล้วทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิมเหมือนตอนแรก เฉินเป่ยกลับไปนั่งตรงที่นั่ง ทั้งสามคนเริ่มกินอาหารเมนูที่ดูน่ารับประทาน

ร้านอาหารจีนร้านนี้ทำอาหารออกมาได้น่ารับประทานมาก มีกับข้าวของหู้ไห่อยู่หลายเมนู ทำให้อาหารอร่อยมากยิ่งขึ้น เฉินเป่ยเลยรู้สึกเจริญอาหาร จากนั้นก็ใช้สายตากวาดมองอาหารที่ดูน่ารับประทานแต่ละจาน

"นายกินช้าหน่อยก็ได้" หลีชิงเยียนเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อบนใบหน้า และก็พยายามทำให้เสียงเคี้ยวอันแผ่วเบา ไอ้หมอนี่ แม้แต่กินข้าวยังเหมือนตัวเอง......

"รบกวนทุกท่านหน่อยได้ไหมครับ" จู่ๆ พวกเขาทั้งสามที่กำลังกินข้าวอยู่ ก็มีเสียงอันอ่อนโยนและสุภาพบุรุษดังขึ้น แค่เห็นชายหนุ่มหล่อเหลาและมีเสน่ห์คนหนึ่งสวมใส่ชุดสูท แล้วกำลังจับแก้วไวน์ ท่าทีของเขาดูเป็นสุภาพบุรุษมาก

แค่นัยน์ตาคู่นั้นเผยความเร่าร้อนออกมา ทำให้เฉินเป่ยขมวดคิ้ว และท่าทางดูไม่พอใจ

"ท่านประธานหลี ไม่เจอกันทั้งนาน" ตั้งแต่ที่หลีชิงเยียนมีฐานะที่กระจ่างแจ้ง ฐานะตอนอยู่กินข้าวในร้านอาหารนี้ จึงไม่ได้เป็นคนธรรมดาแน่นอนอยู่แล้ว จากนั้นก็มีคนบางกลุ่มค่อยๆ รู้สึกอิจฉา แล้วคิดหาวิธีที่จะเข้าไปประจบสอพลอ

"อืม" ตอนนี้หลีชิงเยียนกำลังดื่มน้ำซุปคำเล็กๆ ทันใดนั้น ก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น "ท่านประธานหลี ผมจำได้ว่าครึ่งปีที่ผ่านมา ในงานเลี้ยงคืนนั้นท่านบอกกับผมว่า ท่านไม่ชอบกินน้ำซุปผักฝูหรง ทำไมตอนนี้ถึงชอบล่ะ? "

"เหอะๆ ......." หลีชิงเยียนถูกคำพูดของชายหนุ่มทำให้ถึงกับสำลัก แล้วเธอจึงไอแรงๆ .......ภายในใจกำลังจะเป็นบ้า

ตนเองตอนอยู่ในงานเลี้ยงเมื่อแปดปีก่อนก็แค่จับอะไรมาพูดขึ้นอย่างผิวเผินเท่านั้น จนถึงตอนนี้เขากลับจำได้