บทที่ 139 เจ้าตัวปรากฏตัว

บทที่ 139 เจ้าตัวปรากฏตัว

เสียงตบครั้งนี้ดังและฟังชัดจนไม่มีใครเทียบเทียม จู่ๆ เฉินเป่ยก็รู้สึกโมโห และใช้ฝ่ามือตบหน้าช่างภาพ!

ช่างภาพจับแก้มที่แดงก่ำ แก้มหนึ่งข้างบวมขึ้นมาทันที เฉินเป่ยตบหน้าเขาหนึ่งทีก็ทำให้แก้มของเขาร้อนระอุขึ้นมา

ทันใดนั้น ก็มีแขกของร้านอาหารต่างก็จับจ้องมาที่เขา

"แกกล้าตบฉัน?! " ช่างภาพจับแก้มที่แดงก่ำไว้ แล้วกัดฟัน "แกรู้ไหมว่าฉันคือใคร?! "

"ฉันไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์กับหลีชิงเยียน แล้วยังเป็นน้องชายบุญธรรมของภรรยาผู้กำกับของสถานีตำรวจด้วย แล้วแกคือตัวอะไร กลับกล้ามาตบฉัน! " ช่างภาพฟังด้วยน้ำเสียงโมโห แล้วใช้นัยน์ตาเย็นชาจับจ้องเฉินเป่ย

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่เรียบเฉย "ฉันตบแกไง"

"ดี งั้นแกรอฉันไว้! " ช่างภาพพูดข่มขู่คำคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม จากนั้นก็หันไปมองหลีชิงเยียนและซูเสี่ยวหยุน แล้วพูดขึ้น "ทั้งสองท่าน ไม่งั้นเราเปลี่ยนสภาพแวดล้อมอื่นมาคุยกันเถอะ ถึงเวลาฉันจะให้มันชดใช้ในสิ่งที่ทำ"

"ชดใช้? " เฉินเป่ยหัวเราะด้วยเสียงดูถูก และหลีชิงเยียนก็ทำสีหน้าที่เย็นชาอย่างมาก จากนั้นก็มองไปยังช่างภาพ แล้วเผยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร

"เขากลับรู้จักหลีชิงเยียนด้วย? หรือเขามีที่มาที่ไม่ธรรมดา? "

"โกหกหรือเปล่า ภรรยาของผู้กำกับเป็นเทพมังกรที่ไม่เคยโผล่ให้เห็นหางมาตลอด ได้ข่าวว่าแม้แต่เหล่านายกเทศมนตรียังไม่มีโอกาสได้เจอ เขาจะรู้จักได้ยังไง? "

ทันใดนั้น ก็มีคนที่อยู่ในร้านอาหารสุดท้ายต่างก็วิจารณ์ขึ้น ช่างภาพจับแก้มไว้ สีหน้าเคล้าด้วยความโหดเหี้ยมและความเย็นชา

"กล้าตบฉัน แกจบแล้ว! " ช่างกล้องจึงทำน้ำเสียงที่เย็นชา

เฉินเป่ยหันหน้าไปแล้วมองหลีชิงเยียน จากนั้นก็ฝืนยิ้มขึ้น "เขาบอกว่าเคยถ่ายรูปให้ท่านประธานหลี คุณเชื่อไหม? "

หลีชิงเยียนถอดแว่นดำลง จากนั้นก็กระตุกมุมปากที่แดงฉ่ำขึ้น เหมือนกำลังขี้เกียจไปสนใจเฉินเป่ย

"ท่านประธานหลีมีหน้าตาที่ถล่มเมืองแบบนี้ เขายังเคยถ่ายรูปให้หลีชิงเยียนด้วยหรอ? " ซูเสี่ยวหยุนที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มพลางพูดขึ้น

ช่างภาพคนนั้นจับแก้มของตัวเองไว้ พอได้ยินซูเสี่ยวหยุนพูดแบบนี้ จึงเงยหน้าแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง "แน่นอน ฉันเป็นช่างภาพที่หลีชิงเยียนเรียกใช้ตลอด ฉันมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอมาก ดังนั้นเลยมีสิทธิ์ถ่ายรูปบุคคลที่ให้เห็นศิลปะทางร่างกายของเธอ"

หลีชิงเยียนที่อยู่ข้างๆ ซูเสี่ยวหยุนที่ทำสีหน้าที่หม่นหมอง ใบหน้าที่สวยงามเผยความไม่พอใจออกมา ฟันขาวของเธอกัดแน่น

และแขกที่มาทานข้าวแล้วไม่รู้เรื่องอะไรต่างก็รู้สึกตกตะลึง ภาพบุคคลที่โชว์ศิลปะของร่างกาย......ของหลีชิงเยียน ทำให้พวกเขาต่างก็คุยกันอย่างวุ่นวาย!

"ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม หลีชิงเยียนเป็นคนดังของเมืองหู้ไห่ กลับภาพรูปประเภทนี้?! "

"โอ้พระเจ้า ยากมากที่หลีชิงเยียนจะเป็นเทพธิดาที่บริสุทธิ์ผุดผ่องของเมืองหู้ไห่ สุดท้ายกลับไอ้เลวนี้ถ่ายรูปบุคคลที่ให้เห็นถึงศิลปะของร่างกาย? ไม่น่าเชื่อ! "

ท่านใดนั้น ในร้านอาหารจึงมีเพลงเพลงหนึ่งที่เสนาะหูเปิดดังขึ้น ทันใดนั้นก็ทำให้เสียงวิจารณ์ของแขกที่ห้องอาหารถูกปกคลุม ทีแรกแขกที่มาทานอาหารแล้วไม่ได้สนใจเขา ความจดจ่อของพวกเขาจึงถูกดึงดูดทันที นัยน์ตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังช่างภาพคนนั้น

ช่างภาพคนนั้นก็ถูกสายตาของคนนับไม่ถ้วนจับจ้อง ยืนอยู่ที่ไกลๆ และจับแก้มของตัวเอง แล้วเผยใบหน้าที่เย่อหยิ่งออกมา! จากนั้นก็มองผู้หญิงทั้งสองคนนั้นพร้อมกับยิ้มพลางพูดขึ้น "ถ้าทั้งสองท่านยินยอม ผมสามารถถ่ายรูปภาพบุคคลที่ดูดีและยอดเยี่ยมที่สุดให้พวกคุณได้ จากนั้นก็แนะนำแมวมองให้ แล้วพวกคุณจะได้กลายเป็นคนดังในเมืองหู้ไห่โดยเร็ว! "

"ฟังแล้วเหมือนจะน่าสนใจ" ซูเสี่ยวหยุนอดกลั้นรอยยิ้ม แล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่ทำให้เสน่ห์และความเป็นคุณภาพลดน้อยลง

"อย่ากินแล้ว เราเปลี่ยนร้านกันเถอะ" เฉินเป่ยสังเกตเห็นถึงหลีชิงเยียนทำสีหน้าที่ไม่ค่อยปกติ จึงเบะปากพูดขึ้น

"จะไปหรือไม่ไปก็เรื่องของสองสาว ไม่ได้เกี่ยวกับนาย นายจะไป ก็ไสหัวไปเอง! " ช่างภาพคนนั้นทำเสียงเย็นชาในลำคอ แล้วแสยะยิ้มขึ้น

"เพี๊ยะ! "

ช่างภาพเพิ่งจะพูดจบ เฉินเป่ยก็ตบหน้าเขาทันทีอีกครั้ง! แก้มของช่างภาพบวมขึ้นอีกครั้ง เขาจับแก้มเอาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ แล้วรู้สึกโมโหเป็นไฟ!

"แกไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ ใช่ไหม! แกรู้ไหมว่าฉันแค่โทรออกสักสายก็สามารถทำให้แกไปอยู่ในคุกตลอดชีวิต! " ช่างภาพทำนัยน์ตาทั้งสองข้างที่ดูโมโห แล้วพูดด้วยเย็นชา

"เหอะ" เฉินเป่ยยิ้มอย่างดูถูก "คุก? งั้นแกรู้ไหมว่าตอนนี้คำพูดที่แกพูด มันทำให้แกไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์ของพรุ่งนี้ในเมืองหู้ไห่แน่นอน"

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่นิ่งเฉย และช่างภาพคนนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "ทำให้ฉันไม่เห็นแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้ในเมืองหู้ไห่......แกคิดว่าตัวเองคือใคร? "

"ฉันก็คือสามีของหลีชิงเยียนไง" เฉินเป่ยพูดด้วยเสียงเรียบเฉย แล้วพูดคำคำนี้ออกมา

เฉินเป่ยพูดแบบนี้ออกมาปุ๊บ ก็ทำให้หลีชิงเยียนที่อดทนอยู่ยิ่งโมโหกว่าเดิม......ดวงตาคู่สวยจ้องมองเฉินเป่ย กำลังเผยความเย็นชาที่ดูนิ่งเฉย ไอ้หมอนี่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?

ตัวเองได้เตือนเขาไปนานแล้วว่าห้ามให้เขาพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาตอนอยู่ข้างนอก ไอ้หมอนี้ ตอนนี้กำลังไม่สนใจอะไรสักอย่าง!

ในร้านอาหาร หลังจากที่บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบกริบไปเพียงเวลาสั้นๆ ช่างภาพก็ยิ้มอย่างดูหมิ่น "ไม่ฉี่ราดก้มหน้าส่องดูตัวเองหน่อยหรอ ว่าตัวเองเกิดมาหน้าตายังไง กลับกล้าพูดว่าตัวเองเป็นผู้ชายของท่านประธานหลีอย่างหน้าไม่อาย แกดื่มเหล้าจนเมาหรือเปล่า? "