บทที่144 มาไม่ดี

บทที่144 มาไม่ดี

หลังจากที่หลีชิงเยียนกินอาหารเช้าเสร็จ เธอจึงสวมเดรสสบายๆเดินลงไปชั้นล่าง รถไมบัค ได้จอดรออยู่ที่ริมถนนนานแล้ว

หลีชิงเยียนสวมรองเท้าส้นสูง เสียงรองเท้าดังกึกๆ เธอดูราวกับนางพญา ช่างสง่างาม

เหลือเกิน

ข้างรถไมบัค เฉินเป่ยเปิดประตูออก หลีชิงเยียนเข้าไปนั่ง เสียงใสกังวานดังลอดออกมา“เตรียมตัวดีๆนะ คืนนี้ไปงานเลี้ยงกับฉัน”

เฉินเป่ยตกตะลึง กะพริบตาปริบๆ ยิ้มอย่างตื้นตัน

แม่เจ้าโว้ย……แม้ว่าจะเป็นข้าวมื้อเดียว แต่หลีชิงเยียนเป็นคนเชิญ เห็นได้ชัดว่าเธอเปลี่ยนท่าทีกับเขาแล้ว！

เฉินเป่ยคิดไม่ถึง ความสุขจะมาเยือนเร็วขนาดนี้！เตรียมตัวไม่ทันด้วยซ้ำ！

“ยังไม่ปิดประตูอีก”ในรถ หลีชิงเยียนเห็นเฉินเป่ยผู้อยู่ข้างรถ เขากำลังยิ้มอย่างมีความหมาย ดูแล้วช่างน่าขนลุก ดวงตาคู่สวยทะลึ่งใส่เขา ส่งเสียงหวานขู่

เฉินเป่ยได้สติกลับคืน ยิ้มให้อย่างเอาใจ ปิดประตูรถ

“ประธานหลี ไปบริษัทไหมคะ”ซูเหลยที่นั่งอยู่ที่นั่งคนขับถามขึ้น

หลีชิงเยียนพยักหน้า ซูเหลยเหยียบคันเร่ง รถไมบัคโลดแล่นไปยังอาคารตระกูลหลี

เฉินเป่ยยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ มองรถไมบัคแล่นลับไป มุมปากยิ้มเชิดขึ้น

…………

ในร้านกาแฟ

เฉินเป่ยกำลังถีบจักรยานบุโรทั่งคันหนึ่ง ถีบโงนเงนไปยังร้านกาแฟ ดูแล้วช่างน่าขัน

บนรถจักรยานมีฝุ่นเกาะจับเต็ม ดูท่าจะเป็นฝุ่นที่จับมานาน รถจักรยานดูธรรมดามาก ยามปกติคงจะไม่ได้ขี่ ดูไม่มีอะไรพิเศษ เห็นแต่ตัวรถสลักชื่อไว้สวยงาม

ถ้ามีผู้เชี่ยวที่ดูออกสักคน รับรองว่าคงจะถลึงตาหลุดมาถึงตาตุ่ม แล้วคงจะตะคอกเฉินเป่ยว่าไม่ เห็นคุณค่าข้าวของ

รถจักรยานแฮนด์เมดอิตาลียี่ห้อริโอคันนี้ ช่างฝีมืออิตาลีใช้เวลารวบรวมข้อมูลและทำขึ้นมาอยู่ สามปีเต็ม ถึงได้นำออกมาประมูลถึงราคาพันสามร้อยล้าน！

งานประมูลนั้น เศรษฐีลึกลับใช้เงินทองอย่างกับเบี้ย เขาประมูลรถคันนี้มาด้วยราคาพันสามร้อยล้าน แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า หลายปีต่อมา จักรยานที่ราคาสูงราวกับวัตถุโบราณคันนี้ หลังจาก ประมูลออกมาก็มีคนเอามาวางไว้ที่มุมตึกราวกับเศษขยะ ฝุ่นเกาะอยู่นาน จนป่านนี้ถึงได้เอามา ใช้

มันไม่ได้ถูกขัดสีฉวีวรรณแล้วไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ แต่กลายเป็นพาหนะให้กับคนบางคนเสียนี่……

สาเหตุของเฉินเป่ยทำให้คนไม่เข้าใจ……และสามารถทำให้ผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องประดับกระอักเลือดได้

เพราะจักรยานคันนี้ขี่สบายมาก ดังนั้นจักรยานที่ราคาสูงลิบถึงพันล้าน จึงกลายมาเป็นเครื่องมือการคมนาคม！

น้อยคนนักที่จะเล่นขี่จักรยาน จึงไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่มีใครดูออก ต่อให้แค่สงสัย ก็ไม่มีใครเชื่อ สวะที่เกาะผู้หญิงกิน จะมีปัญญาขี่โบราณวัตถุแบบนี้！

ต่อให้หลีชิงเยียนเอง ก็คงไม่กล้าประมูลรถด้วยราคาสูงขนาดนี้มาขี่เล่น สำหรับเธอแล้ว เธอมองเป็นว่ามีเงินล้นจนไม่รู้เอาไปทำอะไร

หลังจากที่เฉินเป่ยจอดจักรยาน เปิดประตูร้านกาแฟ เขากวาดตามองโดยรอบ ยิ้มมุมปาก แล้วเดินออกไปมุมนอก

“หาผมเหรอ”เฉินเป่ยเดินไปที่มุม เงาร่างสวยหันหลังให้เขา พอเขานั่งลง จึงมองดูถังโหรว

ถังโหรวบรรจงแต่งเนื้อแต่งตัว เครื่องหน้างดงาม จมูกโด่งเป็นสัน ปากแดงอวบอิ่ม แววตาสดใส ราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

ถังโหรวกะพริบตาคู่สวยเบาๆ ขนตางอนยาวกะพริบอย่างเย้ายวน ผมดำขับสยายอยู่กลางหลัง รูปร่างสะโอดสะอง เฉินเป่ยมองตาเป็นประกาย

ถังโหรวในตอนนี้ ดูไม่มีรูปดื้อรั้นเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังกลับเข้าสู่สภาพเดิม และได้คะแนนสูงอยู่ในใจเฉินเป่ย！แปดคะแนน！

คุณปู่ของถังโหรวเป็นผู้อำนาจสูงในเยี่ยนจิง ยีนในครอบครัวคงไม่ได้แย่ไปเท่าไหร่ ทำให้ถังโหรว สาวงามผู้มีความงามเป็นพื้น หลังจากที่แต่งตัวแล้ว ก็ทำให้หมู่ชายหมายตามอง แล้วล้มกันระนาว！

ถังโหรวสวมเสื้อเชิ้ตขาว ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เด่นชัด กางเกงสั้นที่เผ็ดร้อน โชว์ขายาวเปลือยทั้งสองขา

เธอกดหมวกแก๊ปลง ต่อให้อย่างนั้นก็เถอะ ราศีที่อยู่บนตัวเธอก็สามารถดึงดูดคนได้ไม่น้อย

“คุณอาคะ ในที่สุดก็มา”ถังโหรวเงยหน้า พอเห็นเฉินเป่ยมา สีหน้าจึงดูตื่นเต้น

“จู่ๆนึกถึงมีอะไร”เฉินเป่ยถามขึ้น

“ขอบคุณที่ช่วยเมื่อคืนนะคะ”รอยยิ้มถังโหรวเย้ายวน“ไม่มีคุณอา หนูคงถูกเจ้านั่นจับไปแน่”

“เมื่อคืนเหรอ”เฉินเป่ยสีหน้าราบเรียบ งุนงงเล็กน้อย“ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร”

“คุณอา ปิดคนอื่นได้ แต่ปิดหนูไม่ได้”ถังโหรวหัวเราะคิกคัก“หนูความจำดีนะ เมื่อคืนเป็นคุณอาแน่นอน”

“เธอดูผิดแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรอยู่”เฉินเป่ยส่ายหน้า แววตาราบเรียบทอดยาว ดูลุ่มลึก

“นี่ คุณอา”ถังโหรวเกาหัว“อย่าทำตัวลึกลับเลย หนูมาขอบคุณนะ ไม่ได้มากินคุณอา ยอมรับก็ไม่เสียหายอะไรนี่”

เฉินเป่ยลุกขึ้น พูดเสียงเรียบ“จำผิดแล้วล่ะ คนที่ช่วยไม่ใช่ฉันหรอก ยังมีอีกนะ ไม่ต้องเรียกคุณอา”

พูดจบ เฉินเป่ยเดินออกไป

“เดี๋ยวๆๆ อย่าเพิ่งไป ไม่เป็นคุณอาก็ได้ ฉันขาดการติดต่อกับคุณปู่ ไม่มีเงินแล้ว ขอยืมหน่อย”ถังโหรวพูด

เฉินเป่ยก้าวเท้าช้าๆ มองถังโหรว “คุณปู่เธอเป็นผู้มีอำนาจใหญ่ในเยี่ยนจิง ไม่มีเงินได้ไง”