บทที่145 คนทุพพลภาพ

บทที่145 คนทุพพลภาพ

ปึ๊ก！

ทั้งสนามมีแต่ความสงัดแห่งความตาย！ยามที่ทุกคนได้รับคำสั่งจากชายผู้เป็นหัวหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเด่นชัด！

กลุ่มคนเดินถนนจำนวนไม่น้อยมองมาทางเฉินเป่ย สีหน้าตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจ เฉินเป่ยกับถังโหรว ตกลงทำอะไรไว้ ถึงทำให้พวกอันธพาลหึกเหิมขนาดนี้！

คนพวกนี้ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่！รอยพิฆาตเต็มสีหน้า ทำให้พวกเขารู้สึกขนพองสยองเกล้า！

“พวกแกเป็นใคร คิดจะทำอะไร……”ถังโหรวเกาะแขนเฉินเป่ยแน่น หลังจากที่ถังโหรวขาดการติดต่อกับคุณปู่ ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยเป็นศูนย์ ตอนนี้คนที่เธอพึ่งพาได้ มีแต่เฉินเป่ยเท่านั้น

“ทำอะไรน่ะเหรอ”ชายหัวโจกที่มีลายสักเต็มตัวยิ้มอย่างเป็นอริ จ้องเขม็งไปที่เฉินเป่ยกับถังโหรว แววตาเย็นยะเยือก“น้องสองของฉันโดนพวกแกทำซะพิการ กระดูก206ท่อนแหลกละเอียดป่นปี้แบบนั้น ตายทั้งเป็น……พวกแกก็ต้องชดใช้อยู่แล้วล่ะ ลิ้มรสความเจ็บปวดของน้องสองเสียบ้าง！”

“พวกแก……”สีหน้าอันงดงามของถังโหรวเปลี่ยนสี เธอคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ ว่าคนพวกนี้จะลอยลมอยู่ในเมืองหู้ไห่ หาเธอจนพบ！

เฉินเป่ยสีหน้าเรียบสงบ กะพริบดวงตาด้วยแววตาที่ลุ่มลึก พวกเขาผู้ซึ่งลงหลักปักฐานที่เมืองนี้ เรียบร้อย อิทธิพลของชายลายสักนี้ไม่น้อย วิสัยก็ย่อมไม่ธรรมดา

“ลูกพี่ เสียเวลากับพวกมันทำไม พากลับไป แล้วค่อยๆทรมานพวกมันต่อหน้าพี่สอง แก้แค้นให้พี่สอง！”นักเลงคนหนึ่งพูดขึ้น

เฉินเป่ยสีหน้าเย็นชา คนพวกนี้ ไม่มีศีลธรรม ยโสโอหัง

“ตอนนี้เป็นระบบสังคมนิยม พวกแกกล้าดีมาก！”ถังโหรวสีหน้าซีดขาว แลดูสิ้นหวัง คำพูดของเธอเวลานี้ ไม่เกิดผลอะไรทั้งสิ้น！

“เหอะ！”ชายหัวโจกพอได้ฟังคำพูดของถังโหรว จึงยิ้มที่มุมปาก เขาหัวเราะ เป็นรอยยิ้มที่เยาะหยัน

“ระบบสังคมนิยมงั้นเหรอ จะทำอะไรฉันได้”ชายหัวโจกพูดขึ้น ทำให้คนรอบตัวอกสั่นขวัญแขวน！เขาบ้าระห่ำเกินไป ถึงขนาดไม่ยำเกรงกฎหมาย！

ตกลงเป็นคนยังไง ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้！

“แก！”ถังโหรวร้อนใจ แววตาคู่สวยจ้องเขม็งไปที่ชายผู้นั้น ลิ้นพันกันพูดไม่ออก！

“ปู่ฉันเป็นผู้อำนาจใหญ่ของเยี่ยนจิง ถ้าคุณปู่ท่านรู้เข้า พวกแกหนีไม่รอดสักคนแน่！”ถังโหรวกัดฟันกรอด ฝืนเปิดปากพูด เธอคิดจะใช้อำนาจของคุณปู่ กดข่มกลุ่มคนเหล่านี้ไว้！

แต่ถังโหรวไร้เดียงสาเกินไป อันธพาลพวกนี้หัวเราะสนั่น มองด้วยสายตาเย้ยหยัน

“พญามังกรแกร่งไม่อาจกดหัวงูดินได้ ปู่แกนับเป็นประสาอะไร！”ชายหัวโจกส่งสายตาไปบนตัวเฉินเป่ย“ไม่ต้องเอามันไว้หรอก เก็บมัน”

ชายคนนั้นพูดขึ้นเสียงเรียบ พูดออกไปคำหนึ่ง แต่สามารถกำหนดความเป็นตายของเฉินเป่ยได้

ทันใดนั้น เฉินเป่ยยิ้มขึ้นที่มุมปาก หากแต่เป็นการยิ้มเย้ย เขามองไปที่ชายผู้นั้น จู่ๆเปิดปากพูดขึ้น“แกมีสิทธิอะไรมากำหนดเป็นตายฉัน”

ชายผู้นั้นเพิ่งหมุนตัวกลับ เตรียมจากไป หากแต่คำพูดเฉินเป่ย ทำให้ฝีเท้าเขาชะงัก

“เห็นว่าพวกแกเหมือนมดหรอกนะ”ชายผู้นั้นพูดเสียงเรียบ ด้วยน้ำเสียงจองหอง ไม่สนใจสิ่งใด เขาแทบไม่เห็นเฉินเป่ยผู้ที่มีสีผิวคล้ำ รูปร่างเตี้ยอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“เหอะๆๆๆ……”

ในเวลานี้ เฉินเป่ยหัวเราะขึ้น“ฉันให้โอกาสแกพูดใหม่อีกครั้ง”

เสียงของเฉินเป่ยไม่ดังนัก แต่ในสถานที่เงียบสงบขนาดนี้ น้ำเสียงจึงชัดถ้อยเข้าหู

“กึก！”ชายผู้นั้นหยุดชะงัก ค่อยๆหมุนตัว หันไปทางเฉินเป่ย สีหน้าลุ่มลึก

สถานที่นั้นเงียบสงัด มีแต่เสียงจิ้งหรีดแห่งเหมันต์ ใครเลยจะไปคิด เฉินเป่ยจะยโสได้ถึงเพียงนี้ ！

กลุ่มคนที่อยู่ไกลๆ สีหน้าตกตะลึง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เฉินเป่ยยังคงปากแข็ง เขากำลังรนหาที่ตายหรือไง

“รนหาที่ตาย กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าหลงหุ้ย มันต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย！”มีคนตะโกนพูดขึ้น หลงหุ้ย……ในโลกใต้ดินของเมืองหู้ไห่ มีอิทธิพลมากเหลือล้น สมาชิกของหลงหุ้ยมีนับไม่ถ้วน ข่าวว่าหลังจากที่ได้รับการสนับสนุนจากเมืองหู้ไห่ ในวงการมาเฟียของเมืองหู้ไห่ แม้แต่ตำรวจก็ยังไม่กล้าแหย็ม

หลังจากที่คำพูดนี้ลอดออกไป คนจำนวนมากต่างตกตะลึง แล้วหวาดผวา

คนพวกนี้เป็นคนของหลงหุ้ยเหรอ？！

“ฉันเคยได้ยินมาว่า คนที่ต่อกรกับหลงหุ้ย ไม่มีได้ตายดีสักคน！”

“จบกัน เจ้านี่สร้างความขุ่นเคืองให้หลงหุ้ย แล้วยังมีหน้ามายืนลำพอง！”

“ไม่ประมาณตน กล้าไปแหย่หลงหุ้ย คิดว่าตัวเองเป็นใคร！”

กลุ่มคนวิพากษ์วิจารณ์กัน เป็นกระแสใหญ่！

สีหน้าเฉินเป่ยราบเรียบ มองข้ามพวกเขา เขาจ้องไปที่ชายสักลายมังกรดำ！

แววตาชายผู้นั้นเลือดเย็น ในแววตาคู่นั้นราวกับมีกองภูเขาศพและทะเลเลือดเดือดพล่านอยู่ข้างใน น่าตกใจเหลือประมาณ

ในจังหวะที่เฉินเป่ยสบตาเข้า สีหน้าเฉินเป่ยไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใด ยังคงนิ่งสงบ แทบจะไม่มีอาการหวั่นเกรง

“แกรนหาที่ตายเหรอ……ในเมืองหู้ไห่ คนที่เจอฉัน……ไม่มีใครรอดชีวิตสักคน！” ชายคนนั้นก้าวเท้าออกมา พูดขึ้นเสียงเย็นชา“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？！”

“ไม่รู้”เฉินเป่ยยักคิ้ว