ตอนที่ 146
บทที่146 ขอชีวิต！
October 28, 2026
บทที่146 ขอชีวิต！
“ฉันอยู่ทั้งคนน่า ไม่มีใครกล้ารังแกเธอหรอก ใครกล้ารังแก ฉันจะเอาคืนให้สองเท่า！”เฉินเป่ยกอดถังโหรวไว้แน่น ถังโหรวอวบอิ่ม ส่วนเว้าส่วนโค้งของเจ้าหล่อนแปะอยู่ที่เขา มีแรงสะท้านดี ทำให้คนฟุ้งซ่านได้ง่าย
น้ำเสียงเฉินเป่ยราบเรียบ แต่คำพูดนั้น กลับแฝงไปด้วยแรงพิฆาต เขาพูดกระทบคนของพี่หลง ว่านี่เป็นคำเตือนของเขา！
ถ้าแก๊งค์มาเฟียโลกตะวันตกมายืนตรงนี้ รับรองว่าต้องขนลุก เนื้อตัวสั่นเทา เพราะว่าในตอนแรก คำเตือนพรรคนี้ของเฉินเป่ย พวกเขาไม่ได้ใส่ใจ……จากนั้น ก็ต้องชดใช้อย่างสาสม！
ในครั้งนั้น โลกตะวันตกสั่นสะเทือน โลกมืดถูกล้างด้วยเลือด คนจำนวนมากไม่เข้าใจ คำเตือนของราชาหลง เป็นตัวแทนของการหลั่งเลือด ต้องใช้กำลังทั้งหมดในการป้องกัน！
หลังพิงหาเขา และกำลังจ้องเขม็งไปที่รถของพี่หลง พอได้คำพูดนี้ กลับไม่ใส่ใจอะไร มุมปากเชิดขึ้น คำพูดของเฉินเป่ย ทำเป็นหูทวนลม！
พี่หลงกำลังรวบรวมสมาธิเพ่งไปข้างหน้า รถที่พุ่งมาจากทางด้านหน้า ทำให้ในใจเขาเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี รถที่ดูดุดันคันนี้ เกรงว่าจะมาไม่ดี！
“สิบ เก้า แปด เจ็ด……”เฉินเป่ยชี้นิ้ว ตะโกนออกมา
“เสแสร้งเข้าไป สิบวินาทีให้หลัง จะเป็นวันตายของแก”พวกอันธพาลหัวเราะ
ถ้าเฉินเป่ยไม่ได้รนหาที่ตายตั้งแต่แรก ก็คงยังมีโอกาสรอด แต่น่าเสียดาย เขากล้าวางก้ามกับพี่หลง！
พี่หลงบันดาลโทสะขึ้นมาละก็ สาหัสน่าดู！
“ยัยหนูนั่นหน้าตาไม่เลว เดี๋ยวจับกลับไป เล่นกับมันก่อน แล้วค่อยส่งให้พี่สองจัดการ”อันธพาลบางคนใช้สายตาแทะโลมถังโหรว แววตาดูหื่นกาม พวกมันใช้สายตาในการแทะโลมถังโหลว
เรือนร่างน้อยๆของถังโหรวสั่นเทา ใบหน้าขาวซีดหลบอยู่หลังเฉินเป่ย
ในเวลานี้ นอกจากเฉินเป่ยแล้ว เธอไม่มีใครที่พึ่งพาได้เลย！
เฉินเป่ยหรี่ตา กวาดตามองอันธพาลเหล่านั้น สาดสายตาเย็นชาไปให้
“สี่ สาม……”
แววตาอันธพาลเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก พวกมันใช้ความเจ้าเล่ห์ในการรุกฆาต！
รถสองสามคันนั้นค่อยๆเร่งความเร็วขึ้น หลังจากที่พี่หลงเห็นทะเบียนรถ สีหน้าจึงค่อยๆเคร่งขรึมขึ้นมา
ประตูรถเปิดออก เงาหนึ่งลงมาจากรถ รองเท้าหนังคู่หนึ่งเงียบลง ทำให้ใจพี่หลงไม่เป็นระส่ำ
“สอง หนึ่ง”
เฉินเป่ยเก็บนิ้ว สายตาดุเลือดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ！
พวกอันธพาลตัวสั่นเทา ในจังหวะนั้น เฉินเป่ยทำให้พวกเขารู้สึกราวกับเจออสูร แววตาคู่นั้น เป็นแววตาแห่งอสูรก็ไม่ปาน！
ภายในร่างกายของเฉินเป่ย ราวกับปลุกสัตว์ร้ายให้ตื่น คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความพิฆาต！
“ฆ่า！”นับถอยหลังจบ พวกอันธพาลชูอาวุธขึ้น บุกไปทางเฉินเป่ย！
เสียงตะโกนก้องหู ผู้คนโดยรอบตื่นตระหนก！ในใจสั่นไหว！นี่แหละพลังแห่งหลงหุ้ย！！
ถังโหรวร้องเสียงหลง หวาดกลัวถึงขีดสุด！
เฉินเป่ยกอดถังโหรวแน่น ในสถานการณ์ที่ฉุกละหุกเช่นนี้ จู่ๆก็มีเสียงคำรามก้อง ดังสะท้อน
กลางอากาศ！
“จะดูว่าใครกล้าอีก！”
เสียงนั้นประหนึ่งสายฟ้าฟาด ฉันพลันทำให้ผู้คนสะท้าน น้ำเสียงที่ไม่ต้องสงสัย ราวกับออกคำ
สั่ง！
ลูกน้องอันธพาลของหลงหุ้ยชะงักฝีเท้า ส่วนพี่หลง ในตอนที่ฟังน้ำเสียงที่คุ้นหู ใจก็เต้นไม่เป็นระส่ำ！
เห็นเพียงเงาๆหนึ่ง ออกมาจากรถ ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งลงมา ค่อยๆเดินเข้ามาทางหลงหุ้ย！
เงานี้ค่อยๆย่างก้าว เขาสวมแว่นตาดำ สีหน้าลุ่มลึก ทำให้คนเดาใจไม่ถูก
ในเวลานี้เอง ใบหน้าของเขา ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเพชณฆาต เขาถอดแว่นดำลง ปล่อยรังสีออกไป สุดท้ายไปตกอยู่บนตัวพี่หลง
อันธพาลเหล่านั้น ในตอนที่เห็นเงา ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด พวกเขาหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับวิญญาณจะออกจากร่าง
พี่หลงมองเงานั้น เขารู้สึกคุ้นตา แต่ก็ยังคงไม่เปิดเผยตัวตน
“แกเป็นใคร”พี่หลงยื่นมือไป บอกให้พวกอันธพาลหยุด มองไปตามเสียง สีหน้าเคร่งขรึม
คนคนนั้นไม่ได้กล่าวอะไร เดินมาหยุดตรงหน้าพี่หลง ทันใดนั้นลงมือไวว่องปานฟ้าแลบ ตบเปรี้ยงลงบนหน้าพี่หลง！
“ผัวะ！”
ฝ่ามือนี้สั่นสะเทือน แม้แต่พี่หลงเองก็เซ่อไป เขากำลังจะลงมือ แต่โดนเงาน่าสะพรึงนั้นชิงลงมือก่อนจนไม่กล้าโต้ตอบ！
“สารเลว”เงานั้นพูดขึ้นเสียงนิ่ง น้ำเสียงฟังดูโกรธขึ้ง
“ท่านใต้เท้าเป็นใคร กระผมนึกไม่ออกจริงๆ”พี่หลงพูดเสียงค่อย เขามีความรู้สึกรุนแรง คนคนนี้ไม่ธรรมดา ราวกับเคยเจอที่ไหน แต่นึกไม่ออก
“คนสารเลว แม้แต่ท่านโจวยังลืม แกสมควรตาย！！”ชายชุดดำข้างๆพูดขึ้น สีหน้าพี่หลงแข็งทื่อ
กึก！
บรรยากาศเย็นยะเยือก ทุกคนเงียบนิ่ง สายตาทุกคนส่องมาที่เงาลึกลับ
เขา……ก็คือท่านโจวในตำนานอย่างนั้นหรอกหรือ？！
ผู้คนโดยรอบรีบแห่กันขึ้นมา ตามที่กล่าวขานมีอยู่ท่านหนึ่ง คือท่านโจวผู้ที่เป็นผู้มีอภินิหาร กลับมาเยือนถึงถิ่นด้วยหรือ
พี่หลงกุมหน้า สีหน้าผวา แววตาแน่นิ่ง
ท่านโจว…ประมุขแห่งถานกง เป็นเขาเองหรือ！
พี่หลงเงยหน้า มองไปยังใบหน้าที่นิ่งชา สีหน้ายากที่จะเชื่อถือ ตะลึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้！
“ท่าน……ท่านโจวเหรอ”พี่หลงเสียงสั่น น้ำเสียงติดอ่าง ถามยืนยันถึงฐานะเขาอย่างระมัดระวัง
“ในตอนแรก ฉันไม่น่าจะส่งเสริมแก”ท่านโจวพูดเสียงราบเรียบ ส่วนพี่หลงพอได้ยินคำพูดนี้ ก็สั่นสะเทิ้มไปทั้งตัว เข่าทรุดฮวบ